4.BÖLÜM: HUZUR BAĞI

Umay Erdem ✨ Merve Acar ✨ Huzurlu geçen bir akşam yemeğinden sonra annem mutfağı topladı. Ben de yarım bıraktığım etkinliği devam ettirmek için odama çıktım. Odaya girdiğimde masanın üzerinde yarım bıraktığım etkinliği gördüm. Sandalyemi çekip masaya oturdum ve etkinliği bitirmek için çalışmaya başladım. Bazen bazı yerleri yanlış yapıyordum. Tekrar yapıyor, düzeltmeler yapıyordum. Bu benim için biraz uğraştırıcı oluyordu ama yarın çocuklarla güzel bir gün geçireceğimi düşünüyordum. Çocukların yüzündeki gülümseme bana her şeye değerdi. Onların cıvıl cıvıl hareketleri bile beni mutlu etmeye yetiyordu. Bunu düşünerek daha da sıkı çalışmaya başladım. Bir ara ellerime baktığımda yapıştırıcı izlerinin kaldığını gördüm. Ama bunu hiç umursamadım. Önce etkinliği bitirmeliydim. Sonunda yaptığım etkinliğe baktım. O kadar güzel olmuştu ki... Rengârenk, ışıl ışıl duruyordu. Tam bir çocuk etkinliğiydi. Çocukların sevebileceği, gördüklerinde yüzlerini güldürecek bir etkinlik olduğunu düşündüm. İçimden gülümsedim. Tam o sırada saate baktım. Saat biri geçmişti. Zamanın nasıl geçtiğini anlamamıştım bile. Sandalyeden kalkıp kalan malzemeleri toplamaya başladım. Masanın üzerindeki renkli kâğıtları, makasları, yapıştırıcıları ve kartonları tek tek yerlerine koydum. Masamı tamamen topladıktan sonra lavaboya gittim. Üzerimi değiştirdim. Ellerimde kalan yapıştırıcı izlerini de sonunda çıkarmayı başarmıştım. Sonra yeniden masamın başına geçtim ve saçlarımı taradım. Ne olursa olsun, akşam saçlarımı taramadan yatağa girmezdim. Saçlarımı taramak benim için önemliydi. Saçlarımı taradığım zaman kendimi daha rahat hissederdim. Saçlarım hafif kızıl rengindeydi. Doğuştan böyleydi. Saçımı hiç boyatmamıştım. Beni gören insanların çoğu saçlarımı boyattığımı düşünürdü. Bazen onların bunu biraz abarttığını düşünüyordum. Ama artık bunları fazla önemsemiyordum. Saçlarımı taramayı bitirdikten sonra yatağa geçtim. Yarın pazartesiydi. Erkenden kalkıp okula gitmem gerekiyordu. Yarın yine öğrencilerimle buluşacaktım. Onların cıvıl cıvıl sesleriyle, kahkahalarıyla ve bitmek bilmeyen sorularıyla dolu yeni bir gün beni bekliyordu. Gözlerimi kapattım. Bugünün yorgunluğuyla yatağımda biraz daha rahatladım. Yarın güzel bir gün olacağını düşünerek uykuya daldım. Sabah alarmımın sesiyle gözlerimi açtım. Bir süre ne olduğunu anlamaya çalışarak tavana baktım. Sonra bugün pazartesi olduğunu hatırladım. Okula gitmem gerekiyordu. Yataktan hızlıca kalktım. Hemen lavaboya gidip sabah işlerimi hallettim. Yüzümü yıkayıp kendime gelmeye çalıştım. Ardından odama dönüp dolabımın karşısına geçtim. Dolabın kapağını açtım. Aslında çok resmi giyinen biri değildim. Ama sürekli spor giyinen biri de sayılmazdım. Daha çok dışarı çıkarken şık ama aynı zamanda rahat hissettiğim kıyafetleri tercih ederdim. Özellikle okulda hem rahat hareket edebilmek hem de kendimi iyi hissetmek benim için önemliydi. Dolaptan siyah, şık bir takım çıkardım. Üzerime geçirdim. Kıyafetimi tamamladıktan sonra aynanın karşısına geçtim. Saçlarımı düzelttim. Aynaya baktığımda kendimi beğenmiştim. "Fena değil." Hatta oldukça güzel görünüyordum. Çantamı alıp son kez odama göz gezdirdim. Her şey yerli yerindeydi. Tam kapıdan çıkacakken bir anda olduğum yerde durdum. "Etkinlik!" Gözlerimi büyüttüm. "Ben bunu nasıl unutuyordum?" Dün gece saatlerce uğraşıp hazırladığım etkinlik aklımdan tamamen çıkmıştı. Gerçekten inanılmazdım. Bir yandan unutkandım, bir yandan da sakardım. Bazen kendi kendime bile şaşırıyordum. "Ben nasıl böyle biriyim?" Gülerek başımı iki yana salladım. Sonra hemen masama yöneldim. Hazırladığım etkinlikleri dikkatlice elime aldım. Zarar görmemeleri için çantamın içine özenle yerleştirdim. Şimdi tamam olmuştum. Çantamı omzuma takıp odadan çıktım. Merdivenlerden aşağı indiğimde mutfaktan gelen kahvaltı kokusunu aldım. Masaya baktığımda annemin benim için kahvaltı hazırladığını gördüm. İçimden derin bir nefes verdim. "Anne..." Annem mutfaktan çıkıp bana baktı. "Uyandın mı kızım?" "Uyandım ama..." Masayı gösterdim.…