9. Zelzeleli Duygular

Duman—Her Şeyi Yak Aşk için ölmeli mi insan? 9.Zelzeleli Duygular Farkındaydım. Ondan uzak durmaya çalıştıkça ona biraz daha yaklaştığımın farkındaydım. Bu duygu, inkâr ettikçe içimde daha da büyüyor, zihnimi her geçen gün biraz daha işgal ediyordu. Ellerim küpelerimle oynarken gözlerim, defalarca okuduğum ama tek bir cümlesini bile anlayamadığım metnin üzerinde dolaşıyordu. Gözlerimi derince açıp bilgisayar ekranındaki satırlara odaklanmaya çalıştım. Elimdeki kalemi dudaklarıma götürüp dalgınca kemirmeye başladım. "Yapma şunu," dedi karşımda oturan Nevra sarı saçlarını geriye doğru savurup kulağındaki telefonu kapatıp yeşil gözlerle baktı bana. "Ne derdin var senin dök içini." dedi elleri bana gel der gibi havada oynattı. Derin bir nefes verip geriye yaslandım. Ne yaşadığımı bende bilmiyordum, tek sebebi Kuzgun'du onu biliyordum. Ama ilk defa Nevra'ya bir şeyi anlatmamam gerekti, Kuzgun'u kimseye tanıtmamam lazım, her açıdan tehlikeli olabilirdi onu tehlikeye atmak istemiyorum. "Ya şimdi bir adam var adı... Adı Feridun," dedim yalan dolu bir gülümsemeyi ona sundum. "Şimdi ben buna karşı birazcık duygu hissediyorum. Ama adam." dedim elimi havaya kaldırıp avuç içimi isyan eder gibi sıktım. "Adam ne?" İnce kaşları bir birden havaya kalktı. "Sert biraz sanki, bilmiyorum. Çözülmesi zor bir düğüm gibi. Sanki denize atılmış bir taş arıyor gibi hissediyorum ona bakarken," Başımı iki yana umutsuzca salladım. "O benim için çok değerli bir ışık. Karanlıkta parladı, yalnızlık içinde boğulurken parladı o... O... Ama çok sert ve ters biri." dedim son cümlede ani bir tepki verdim. "Hii derin işler yani. O zaman sor adama. Konuş yani ben böyle böyle hissediyorum neden diye sor." dedi Nevra naif sesini bozmadan. "Bilmiyorum Nevra. Adam... Yani adam da adam ama." dedim hayretler içinde kalmış gibi. Nevra başını sallayıp dudaklarını yalayıp derin bir nefes verdi. Kapı çalınınca tüm dikkatim dağıldı. İçeriye giren Semih'ti. Kapının ucundan, "Mahkemeye geç kalıyoruz," dedi Nevra'ya bakarak. Bana baş ucu ile selam verdiğinde saygımı bozmadan selam verdim. "Seninki arabayı park ediyor." dediğinde kim der gibi baktım. "Geçen gelen adam. Adı neydi?" Kuzgun mu? Ne alaka şimdi? Cidden gelmiş miydi? Sorular çoğalıyor Nevra göz kırpıp gizlice sırıtıp ilerlemişti. Oda boşalırken ben yine tedirginlik içinde kalmıştım. Siyah keten pantolonuma avuç içimi sürtüp koltuktan kalkıp tekrar oturdum. Bekledim, cidden gelecek miydi yoksa bu Semih yanılmış mıydı? Şahsen onun sözlerindeki çıkan gerçekçi kelimeler bile benim gözümde yalandan ibaret olmaya başlamıştı bile. Bu kadar kin beslemezdim, tabii gözümün önünde olmasaydı. Dakikaların ardından kapı çaldı gel dediğimde bakışlarım doğruldu. Kuzgun, kapı eşiğini dolduran heybetiyle içeri adım attı. Geniş omuzları ve uzun boyu, odanın dar duvarlarını olduğundan daha yakın gösteriyordu. Kaşlarım usulca çatıldı. Cidden gelmişti tam karşımda duruyordu. Yüzündeki keskin hatlar en ufak bir duyguya izin vermiyor, koyu bakışları ise insanın içine işleyen soğuk bir ağırlık taşıyordu. Sanki bulunduğu yere yalnızca bedeniyle değil, taşıdığı otoriteyle de sığmıyordu. "Neden buradasın?" diye sorma gereğinde bulundum, ifadesiz yüzümde sadece çatık kaşlarım bulunuyordu. "Sana işim düştü," Koltuğa geçip oturmuştu, geriye yaslanıp cebinden bir fotoğraf çıkardı. "Bana bu kadını bulur musun? Ve ayrıca bunu büro da işe almanı istiyorum." Hangi kadın? Önüme koymuş olduğu fotoğrafa ters ters bakıp çenemi okşadım, mavi gözler ve koyu kıvırcık saçlarıyla yaşta büyük olduğu belli olan adama sarılan bir kadın vardı. Neden benden bunu istiyordu ki? Usulca gözlerimi ona çevirip baktım. Bakışları bende takılıydı. "Kim bu kadın? Neden buluyorum?" Sesimdeki merak ve sertliği fark etmemesi imkansızdı. Az önce Avukat Elzem Yıldırım'ı kuşanmıştım. "Kendisi Avukat, babası Yaman'ın Hastanesi'nde uzman doktor. Babasının hapse girmesinin ardından hiç bir büro da işe girememiş ve bunun tek bir sebebi var oda Yaman. Adam Yaman'ın isteklerine boyun eğmemi…