Bölüm 14

#Adalet Hırçın sinirle solurken evden çıktı arkasından bağrışları duymazdan gelirken arabaya bindi, ardından gelen Eylem'i gömemişti bile. Sızılayan eli düşüncelerini uyuşturmuştu. " Arif arabaya!" diye kükredi. İçindeki öfke dinmiyordu, derin nefes alıp verirken Arif arabaya bindi tam arabayı çalıştırdı Eylem'de arabaya bindi. " 3 saniyen var arabadan inmen için." dedi kendisinden beklenmeyecek bir soğukla. " Arif arabayı Melek'in evine sür." dediğinde Arif dikiz aynasından Hırçın ile göz göze geldi. " Eylem in aşağı yoksa kötü olur." " Yanında olmak istiyorum, eğer bir daha bana in derse silahla sokakta koşar ve ateş ederim senin sorunun, arkamı toplamak senin işin olur." dedi ve kollarını göğsünün üzerine bağladı. Üç yaşındaki küçük çocuklardan farkı yoktu. Arif cebinde ki bez mendilini Hırçın'a uzattı. Elini güzelce sarıp gözüyle git işareti verdikten sonra arabayı çalıştırdı. O sırada Canan annesini yolcu etmiş kapıyı sıkıca kapatmıştı, Hırçın Mavi için yemek hazırlamaya başlamıştı. Dolapta pek bir şey kalmamıştı Şahin ile markete gitselerdi çok iyi olur diye düşünmüştü. Kapı sertçe açılınca bıçağı alıp sesizce kapıya baktı gelen Melek ve Arif olduğunu görünce rahatlamıştı. Hırçın Canan'ı elindeki bıçakla görünce kahkaha attı. " Allah aşkına Canan elindekini kullanabilecek misin ?" " Ben birden kapı öyle açılınca." Hırçın'ın neşesi azda olsa yerine gelmişti. " Canan o bıçağı tek elimle bile elinden alırım." Canan ciddi misin bakışı atarken Melek tek kaşını kaldırdı, 5 saniye içinde elinden bıçağı almış ve şah damarına dayamıştı. "kusura bakma elimin acısı yüzünden geciktim." dediğinde Canan yutkunmuştu. Acıyan eli gün yüzüne çıkınca bıçağı ucundan tutarak Canan'ın eline uzattı. Canan Hırçın'ın kanayan elini görünce aninden mendili kaldırıp ona baktı." Nasıl oldu bu ?" " Sıcak su ayarla sen ben halleceğim." dedi Arif. Hırçın hala ona sinirliydi. " Gerek yok sen suyu hazırla Canan yapacak bana pansumanı." Eylem ise olanları kapıdan izliyordu. İçinde ki kıskançlık tohunmları ileride filizleneceğini bilmeden sessizce olanları izliyordu. Arif, Hırçın'ın bu tavrını anlamamıştı ama bildiği bir şey vardır diye sessizce mutfğa yöneldi. Canan ise ecza dolabında ne bulduysa getirmişti. Koltuğa oturduğunda Hırçın elini uzattı, " Eylem özel davetiye ile almıyoruz içeri merak etme. Hırçın mavi'de olsam bu sınırlar içinde sana zarar verecek değilim." Eylem kapıyı kapattıktan sonra koltuğa oturdu. " Bu kim Melek, arkadaşın oldunu bilmiyordum." " Canan bu , Canan soyadın ne ?" " Canan Aktaş." dediğinde Hırçın'ın beynine sinyaller gitti. Hırçın birden başını tuttu hızlı bir şekilde ağrı saplandı ve acı sonucunda bayılmıştı. " Melek Hanım!" diye koştu Arif. " Melek Hanım iyi misiniz?" nabzını kontrol etti. Eylem donup kalmıştı. Canan ise korkmuş gözleri dolmuştu. " Arif Abi iyi mi o ?" Neden kalbi acımıştı Canan'ın? " İyi bayılmış, acıdan olabilir." onu tek hamlede havaya kaldırdı. Yatağa yatırıdıktan sonra Canan içeri malzemleri getirdi. Arif elindeki cam kırıkları tek tek aldı. batikon döktükten sonra gazlı bez sardı sonra elini sargı beziyle elinii koruma altına aldı. Canan ise saçlarını okşarken buldu kendini. Eylem ise ayakkabısını çıkarıp Melek'in yanına uzandı. Kimse neden yapıyorsun dememişti, Hırçın onun için çok değerliydi. Aslında ikisi içinde değerliydi. Hırçın rüyasında bu sefer korkmak yerine iki küçük kız gördü, birisi koyu kumral diğer sarışın. Sarışın olan mavi gözleri ile kumral saçlı kıza bakıyordu. Sarışın kız gülümserken Hırçın uykudan uyandı.Saçlarında Canan'ın eli yanında Eylem uzanmıştı. " İyi misiniz Melek Hanım ?" dedi kısık sesle. Hırçın onun haline gülümsemişti istemsizce eli saçlarına gitmiş Canan'ın saçını okşamıştı. " İyiyiyim teşekkür ederim." Canan bu hareketine çok sevinmişti, nedeni bilmiyordu ama ablasını anımsadı. Arif Hırçın'ın teşekkür ettiğini duyduğunda gülümsemeden edemedi, küçük kızı büyümüş özür diliyormuş gibi bir histi. Herkes odayı terkettikten sonra Hırçın rüyasını anımsamıştı, nedeni bilmiyo…