Değişen Bakışlar

Yazardan Not 🖋️ Burada belki şey düşünenler olmuştur. “Arkadaş olamayız Alisa, arkadaştan yakın olmalıyız.” Bunu düşündüyseniz üzgünüm, hikayemiz daha yeni başlıyor 😌 Kendinize iyi bakın… Bölümün şarkısı: Kendine İyi Bak Kaşlarımı çatarak ona baktım. Aniden ayaklandı. “Ben burada sadece bir çalışanım. Ve sen de bir müşterisin.” “Ne yani bu arkadaş olamamamız için bir sebep mi?” Ciddi bir şekilde ona bakıyordum. O ciddi miydi? Otelde böyle saçma bir kural olamazdı herhalde? “Keşke tek sebep o olsa.” Bunu mırıldanarak söylemişti, iyi duyan kulaklarım sayesinde dediklerini işitmiştim. “Darta gelecek misin?” Konuyu hızlıca kapatmayı başarmıştı. Normalde dart için buraya gelmiştim, ancak şu an içimde hiçbir heves kalmamıştı. Bu şekilde benimle daha fazla duygusuz biri gibi konuşmaya devam ederse ve saçma şeyler söylerse o dart turnuvası değil, benim için bir ızdırap olurdu. Bunu göze alamazdım. “Hayır.” Ona olan bakışlarım beş dakika öncesine kadar çok farklıydı. Beş dakikada nasıl onun hakkında düşündüğüm şeylerin neredeyse tam zıttını düşünmeye başlamıştım? Kafasını sallayıp başka bir şey demeden yanımdan ayrıldı. Arkasından bakakaldım. Hayır, bu Aro olamazdı. Bu benim tanıdığım hep enerjik, samimi ve belki de tatlı olan animatör değildi. Ona büyü falan mı yapmışlardı? Bir insan bu kadar hızlı değişebilir miydi? Belki de o en başından böyleydi ve bu berbat yanını şimdi bana göstermişti. İçeceğime baktım. Daha yarılamamıştım bile. Ancak iştahım kaçmıştı. İçeceğimi bırakıp oradan kalktım. Beni birisi terslemişti. Bana birisi kaba davranmıştı. Nasıl bir çalışan bu kadar arsız olabilirdi? Kim olduğunu sanıyordu bu çocuk? Uzaktan abimlere baktım. Onların da yanına gitmek istememiştim. Sadece yalnız kalıp kafa dinlemek istiyordum. Otelin içindeki spor salonuna gidip yaklaşık bir buçuk saat spor yaptım. Bu benim en sık kullandığım kafa dağıtma yöntemiydi. Salondan çıktığımda tükenmiş haldeydim. Odama çıkıp soğuk bir duş aldım. Telefonumu açtığım an on cevapsız bir arama gördüm. Doğru ya, iki saattir telefonum kapalıydı ve abimlere hiçbir şey demeden kendimce takılmıştım. Saate baktım. Şu an toplantıda olmalıydılar. O yüzden mesaj atmak daha mantıklı geldi. “Haber vermeyi unutmuşum, kusura bakma. Spor salonundan çıktım odamdayım şimdi.” Mesajı gönder tuşuna basıp telefonu kapadım. Gözlerim yavaş yavaş kapanmaya başladı ve uykuya daldım. Aro’nun kahkaha sesleri geliyordu arkadan. Arkamı döndüğüm an ciddi bir ifadeyle bana baktığını gördüm. Tam gülümseyecekken kaşlarımı çattım. Gözlerindeki acımasız ve duygusuz bakış hiçbir insandan görmediğim kadar canımı acıtmıştı. “Arkadaş olamayız Alisa, kim seninle arkadaş olmak ister ki? Kendini beğenmiş ve kendinden başkalarını küçümseyen birisinden başkası değilsin. Güzelliğin her şeyi kurtarır mı sanıyorsun?” Küçümseyici ve alaycı bir ifadeyle güldü. “Kalbindeki kötülük yüzüne vurmaya başlamış.” Dolu gözlerimden bir damla yaş aktığını hissettim. “Kapa çeneni, ablam gibi konuşmayı kes!” “Demek o da gerçekleri görüyordu.” Nasıl bilebilirdi? Ablamın bana dediği şeylerin aynısını nasıl diyebilirdi? “Yeter sus artık!” Uyandım. Etrafıma baktığımda gördüğümün sadece bir rüyadan ibaret olduğunu anlayıp şükrettim. Nasıl bu kadar gerçekçi olabilirdi? Saate baktım, uzunca bir süre uyumuştum ve yemeğe 1 saat kalmıştı. Yüzüme güzelce makyajımı yapıp kıyafetimi seçtim ve lobide abimleri beklemeye başladım. O saçma rüya yüzünden başıma ağrı girmişti, elimi başıma koydum. Abimleri beklerken karşıdan gelene baktım. Bu Kuzey’di. O da beni gördüğünde yüzünde tatlı bir gülümseme oluştu. Güldüğünde kısılan gözleri çok tatlı gözüküyordu. Yanıma geldi ve oturdu. “Nasılsın Alisa? Bugün pek görüşemedik. Aniden gözden kayboldun, neredeydin? “Biraz kafa dağıtmak için spor salonuna gidip spor yaptım. Haber vermeyi unutmuşum.” “Bir dahakinde beraber yapalım, bu sefer haber vermeyi unutma.” Dudağımın kenarı yukarı doğru kalktı. “Merak etme, unutmam.” Tam o sırada karşıdan babam ve Altay Bey gülümseyerek geldiler. Bakışların…