Aro'nun Gizemli Tavırları

Bölümün şarkısı: Summertime Sadness “İyi misin?” Bu sinir bozucu çocuğu neden umursamaya başlamıştım? Gerçi şu an eskisi kadar sinir bozucu gelmiyordu. Tam olarak olmasa da daha katlanılabilirdi. Yüzündeki ciddiyetle ve sertleşen bakışlarıyla konuştu. “Gitmem gerekiyor.” “Anladım, görüşürüz.” Bu sefer görüşürüz demeden, arkasına bile bakmadan gitti. Bana bu şekilde veda bile etmeden gitmesi garibime gelmişti. Çünkü her zaman pozitif, mutlu gördüğüm bu çocuğu yüzü soluk bir şekilde gittiğini görmek onun bu enerjisine çok tersti. Aradan birkaç saat geçmişti. Neredeyse her saniye etrafta gördüğüm Aro’yu son gidişinden beri görmemiştim. İkinci ve son dart saati gelmişti. Sandalyelerden birine oturup onu beklemeye başladım. Acaba ne mesajı almıştı da o şekilde morali bozulmuştu? O an Aro’nun da bir özel hayatı olabileceğini fark ettim. Acaba bir sevgilisi vardı da ondan mı mesaj almıştı? Bu hiç aklıma gelmemişti. Çünkü o benim için sadece halkın neşeli adamı olan animatör Aro’ydu. Dışarıda ise o da herkes gibi bir insandı. Kafamı iki yana salladım. Bana neydi ki Aro’nun karanlık aşk hayatından? Dart için gelen kişi Aro değildi. Aro’nun arkadaşılarından biri olan bir başka animatör geldi. Özellikle dart etkinliklerini o yönetirdi, Aro. Ne kadar merak etmekten nefret etsem de onu düşünüyordum. Bu çocuk neredeydi? Akşam olmuştu, bu akşam Kuzey Bey de yemeğe katılacaktı. Yine en şık kıyafetlerimden birini giydim ve makyajımı yaptım. Her zamanki gibi aynada kendime bakıp gülümsedim. Bu sefer diğer kabus gördüğüm günler kadar solgun değildim, hızlı toparlanmıştım. Tahminimce bu kafamı hızlı dağıtabildiğim içindi. Bugün baya bir etkinliğe katılmıştım ve eğlenmiştim. Kabusumu düşünecek zamanım bile olmamıştı. Babam ve abimle buluşup dünkü yemek yediğimiz yere gittik. Yine en güzel manzaralı ve çiçeklerle donatılmış olan masamıza oturduk. Bugün bir tane fazladan sandalye daha vardı. Acaba aramıza biri daha mı katılacaktı? Altay Bey ve oğlu Kuzey Bey yemek yiyeceğimiz yere girdiler. Arkalarından da saçları beyaz, yüzünde çok ciddi bir ifade olan bir adam girdi. Elinde bastonu vardı. Bizi selamladılar ve adamla tanıştık. Bu, otelin asıl sahibiydi. Yani Altay Bey’in babası, Kuzey Bey’in dedesi Demir Bey’di. Yemeğimizi yedik. Genel olarak babam Altay Bey ve Demir Bey arasında sohbet etmişti. Bizse çok konuşamamıştık. Bir süre sonra üçümüz kalkıp masadan ayrıldık ve otelin bir barına gittik. Yaşlıların sohbeti hep çok sıkıcıydı. Kuzey Bey o odadan çıktığı an rahat davranmaya başladı. Anlaşılan o ki babasından ve dedesinden çekiniyordu. Abimle zaten ortaklık görüşmeleri sayesinde daha önceden tanışmışlardı. Birbirlerine eski bir arkadaş gibi isimleriyle hitap edip rahatça sohbet etmeye başladılar. Ben yine sessiz kalmıştım. Sessizce kenarda içtiğimi fark eden Kuzey Bey beni de sohbete dahil etmeye çalıştı. “Sizi daha çok tanımak isterim Alisa Hanım. Siz de sohbetimize katılır mıydınız?” “Bana direk ismimle hitap edebilirsiniz, böylece daha samimi olabiliriz.” “Tamam o zaman siz de bana ismimle hitap edeceksiniz.” “Anlaştık. O zaman biraz kendimden bahsedeyim. Üniversiteyi yeni bitirdim, babamın şirketinde de henüz yeni çalışmaya başladım. İşimi ço-“ sözümü keserek beni durdurdu. “Sözünü kestiğim için çok özür dilerim Alisa. İş konuşmayalım, gerçek seni tanımak istiyorum. Zevklerini, ilgi alanlarını… Babalarımızın bizden bahsetmemizi istediği o kılıfı değil.” O an onun diğer işadamları gibi olmadığını fark etmiştim. Bu çok hoşuma gitmişti. Çünkü şimdiye kadar neredeyse oturduğum her masada eğitim hayatımı ve iş hayatımı konuşmak zorunda kalmıştım. İşte bu benim gerçek isteğimdi. Bu gerçek samimiyetti. O an anladım ki onunla sadece iş konusunda arkadaş olmayacaktık. Gerçekten arkadaş olacaktık. Yüzüm güldü. Bu kişiye karşı gerçekten içten olabilirdim. “Teşekkür ederim, siz tanıştığım diğer insanlardan farklısınız.” “Siz?” Doğru ya, samimiyet . “Pardon, alışkanlık. Sen demek istemiştim.” Hepimizin yüzünde bir gülümseme belirdi. Abimle ve Kuzey’le m…