Uyuyan Güzel

Bölümün Şarkısı: Beanie - Chezile Bana sarılmasının ardından birkaç saniye sessizce üzerimizdeki palmiye ağaçlarının esen tatlı meltem ile şarkı söylemelerini dinledik. Kuzey bir süre sonra kollarını genişleterek gözlerimizi buluşturdu. “Bana güvenip içini açtığın için teşekkür ederim Alisa. Unutma, anlatmak istediğin bir şeyin varsa her zaman buradayım tamam mı? Sakın benden hiçbir konuda çekinme.” Başımı usulca salladığımda yüzüme istemsizce bir tebessüm yerleşti. Onun gibi birine bu kadar kısa bir süre içerisinde sahip olduğumu bilmek beni kendime çok şanslı hissettiriyordu. Saçlarımı zarifçe parmaklarının ucuna doladığını hissetmem bile içime tatlı bir huzur katıyordu. “Asıl ben teşekkür ederim Kuzey. Senin gibi birine sahip olduğum için çok mutluyum.” Beni tekrar kollarının arasına alıp sıkı sıkı sardı. Gözlerimi kapatarak göğsünün derinliklerinde atan kalbinin sesini duymaya çalıştım. Aklıma filme yetişip yetişemeyeceğimiz geldi. O filmi baştan sona izlemek istiyordum. Yavaşça kollarından süzülüp ona baktım. “Film başlamış mıdır?” Göz ucuyla saatine baktı. “Çok az bir süre var. Hadi gidelim.” Beraber banktan kalkıp filmin gösterileceği yere doğru yürümeye başladık. Yürüdüğümüz sırada Kuzey’in eli belimi bulmayı unutmamıştı. En rahat yerlere geçip filmi izlemeye başladık, neyse ki geç kalmamıştık. Filmin ortalarına doğru göz kapaklarımın ağırlaşmaya başladığını hissettim. Direnmeye çalışsam da her zamanki gibi uykuyla olan savaşımı kaybetmiştim. Kuzey Aksoylu’nun Ağzından Başını havada tutmaya çalışan Alisa’ya baktığımda dudaklarım istemsizce yukarı kıvrıldı. Hem filmi izlemeye çalışıyor hem de uykusuyla mücadele ediyordu. Başının omzuma düşmesiyle mücadeleyi kaybettiğini anlamıştım. Filmin bitimine az bir süre kalmıştı. Her iki haftada bir oynatılan filmi tek başıma izlemek için burada zaman kaybedemezdim. Başımı Kaan’a çevirdim. “Alisa yine uyudu, onu odasına çıkarayım ben.” Abisi beni süzdü, çok düşünmeden başını salladı. “Tamam, yardıma ihtiyacın yok değil mi?” “Hayır.” Alisa’yı yavaşça kollarımın arasına aldım. Uykusu o kadar derindi ki gözlerini aralamamıştı bile. Çok dikkat çekmeden otelin arkalarından dolanarak otele girdim. Asansöre binmek üzereyken Alaz ile karşılaştım. Alaz’ın kaşları belli belirsiz çatıldı. Yüzünde endişeli bir ifadeyle Alisa’ya baktı. Asansörün kapıları kapandığı an merakla sordu. “Onun nesi var?” Sırıtarak gözlerimi devirdim. Öyle bir tonda soruyordu ki sanki bayılmış birini taşıyordum. Aslında mantıken doğruydu, bayılmıştı. Ancak uykudan. “Onunla çok ilgili gibisin Alaz? Yoksa ondan hoşlanıyor musun?” Gözlerini kıstığı an gözleri bana çevrildi. “Sorumu cevaplamadın.” “Sana otelde benimle böyle konuşmamanı söyledim. Cevaplamadınız efendim , diyeceksin.” Onunla alay ediyordum. “Tamam efendim, şimdi ne olduğunu söyler misiniz?” Ses tonu aniden sertleşti. Onu uzun süredir hiç bu kadar ciddi görmemiştim. Bu kadar endişeli olmasının bir sebebi olmalıydı. Asansörün kapıları açıldı ve ben inince o da beni takip etmeye başladı. Hızlı bir şekilde yanımdan geçip önümden gitmeye başladı. Gözlerim istemsizce kısıldı. Yoksa odasının yerini biliyor muydu? “Uyuyakaldı sadece, bir şeyi yok.” Cebinden özel bir kart çıkardı ve odayı açtı. Bu kart her odanın kapısını açıyordu. Genelde hademelerde olan bir karttı. İçeri girdim ve Alisa’yı yatağına bıraktım. Ardından Alaz’a imalı bir bakış attım. “2 sorum var. Birincisi, o kartın sende ne işi var?” “Resepsiyondan rica ettim bana da bir tane çıkarmaları için. Çok havalı değil mi? Süper kahraman gibi her odayı açıyor.” Demindeki ciddiyeti aniden kaybolmuştu. O uzun süre ciddi kalamazdı zaten, özünde haylazlık vardı. Çocukluk vardı. Gülerek konuştum, “Ne yapıyorsun o kartla? Müşterilerin odasına mı dalıyorsun?” Söylediğimi ciddiye almış olacak ki gözlerini devirip bir iç çekti. “İyice saçmaladın. Böyle durumlar için yarıyor işte. Bak, seni kurtardım.” “Siz diyeceksin.” Onunla uğraşmayı seçmiştim. “Sen, siz, Kuzey Bey ya da Kuzey. Ne fark eder? Sen sensin işte.” Yü…