Sessiz Çığlıklar

Bölümün Şarkısı: No One Noticed - The Marias Hıçkıra hıçkıra ağladığımı gördüğü an poşetleri bir kenara bırakıp yanıma geldi. Ağlamamı durdurmaya çalışıyordum ancak başaramıyordum. Durdurmalıydım, iyi görünmeliydim yoksa neden bu durumda olduğumu açıklamak zorunda kalırdım. Beni kollarımdan tutup hiçbir şey demeden bana sarıldı. Elleri saçlarımda gezindi. Gözlerimi kapattım ve ben de ona sarıldım. “Onu ben doktora götüreceğim Kuzey. İlaçlar için teşekkürler. Babamlara Alisa’nın üşüttüğünü söylersin.” Yavaşça beni bıraktı. Gözlerinden durumun bir üşütmeden ibaret olmadığını anladığı belli oluyordu. Ancak sorgulamadan başını salladı ve bana son kez baktıktan sonra odadan çıktı. “Aç mısın? Açsan yemek yedikten sonra gidelim.” Ağlamam hafiflemişti, hıçkırıklarım devam etse de kendimdeydim. “Sana gitmeyeceğim dedim!” Omzuma iki elini koyup başını bana doğru eğdi. “Sakin ol, hem bilemeyiz ilaç yazacak mı yazmayacak mı. Ona en hafif ilacı yazmasını rica ederim.” İç çekerek bana bakmaya devam etti. “Duyguların kaybolmayacak Alisa. Nereden biliyorsun tekrar yan etki yapacağını? Merak etme; mutluluğu, heyecanı unutmana izin vermeyeceğim.” Diyecek bir şey bulamamıştım. Sadece başımı salladım. Bir yandan haklıydı, yan etki yapacağı kesin değildi ama o da travmalarımdan biri olarak zihnimin bir köşesinde kalmıştı. “Açım. Üzerimi değiştirdikten sonra yemeğe gidelim.” Başını salladı ve oturma odasına gitti. Üzerimi değiştirdikten sonra yemek yemeye indik. Yerken o sırada Aro uzaktan bizi görüp el salladı ve yanımıza geldi. Yanımdaki sandalyeye oturdu. “Bir yere mi gidiyorsunuz?” Üzerimizdeki kıyafetlere bakıyordu. Ona döndüğüm an gülümsemesi aniden soldu ve endişeyle bana baktı. “Alisa, yüzün çok solgun görünüyor iyi misin?” “Biraz üşüttü, onu doktora götürüp getireceğim.” Başını salladı. “Sizin için yapabileceğim bir şey varsa söyleyin, elimden geldiğince yardım edebilirim.” Onu ilk kez böyle endişeli görmüştüm. Bu halleri o dalga geçen, çocuksu Aro’ya tamamen zıttı. Bu şekilde ona baktığımda olgun bir adam görüyordum. Çocukluğundan vazgeçememiş yaramaz çocuğu değil. “Teşekkürler Aro.” Rica eder gibi bir bakış attı. Göz göze geldikten sonra kalktı. “Geçmiş olsun.” “Teşekkür ederim.” Ve yanımızdan gitti. *** Psikoloğun odasından ağlamaktan şişmiş gözlerle çıktım. Acı şeyleri her anlatışımda boğazım düğümleniyor ve ağlama isteği geliyordu. Psikoloğuma hastalık ve ilaç geçmişimden bahsetmiş, geçmişte olanlara çok girmemiştim. Çünkü benim asıl psikoloğum o değildi. Bana hafif olduğunu söylediği bir ilaç yazdı. Ama sonuçta o da bir antidepresandı. Abim beni gördüğü an ayaklandı ve yanıma geldi. Elimde tuttuğum kâğıdı aldı ve yazdığı ilaca baktı. Burnumu çeke çeke kliniğin kapısına doğru ilerlemeye başladım. “Sen arabaya geç Alisa, ben ilaçları alıp geleceğim hemen.” Arabanın anahtarını bana verdi ve koşar adımlarla koridorun diğer tarafına ilerlemeye başladı. Arabanın önüne geldim ve yan koltuğa oturup abimi beklemeye başladım. Abim birkaç dakika sonra geldi. Elindeki suyu ve ilaç kutusunu bana uzattı. “Doktor hemen başlamanı söyledi. Hemen iç ilk dozu.” Boş gözlerle ilaca baktım. Bunu içmemek gibi bir seçeneğim yoktu. Hele abim karşımdayken. Mecbur elindekileri aldım ve ilk dozu içtim. Otele vardığımızda neredeyse akşam olmuştu. Yemek saatine çok az kalmıştı. Abim, babamı arayıp hasta olduğumu ve yemeğe katılamayacağımı söyledi. Bir süre yanımda oturduktan sonra yemeğe yetişmesi gerektiğini ve acil bir şey olursa onu aramamı söyleyip yanımdan ayrıldı. İlaç tek dozda bile uyku yapmıştı. İstemesem de yatağıma uzandım ve uyuyakaldım. Kapının çalmasıyla uyandım. Saate baktım, beş saattir kesintisiz uyuyordum. Uzun süre sonra kabus görmediğim nadir uykularımdan biri olmuştu bu. Anlaşılan ilaç ilkte bile hemen etki etmişti. Ağır adımlarla kapıya ilerledim ve kapıyı açtım. Karşımda elinde birkaç çikolata paketiyle Kuzey belirdi. “Müsaitsen gelebilir miyim?” Kapıyı girmesi için daha çok açtım. “Buyur.” İçeri girip oturma odasına doğru ilerledi ve masa…