SESSİZ ÖLÜM SENFONİS

SESSİZ ÖLÜM SENFONİSİ Kusursuz bir katil arkasında bırakmış olduğu delillerle şekillenirdi. Katilden “Gece’nin karanlığında, sisli bir havada, ölüm seni çağırıyor Agnes, masumiyetin intihar edeceği tarafta.” ************ Tamirhanenin burnuma dolan keskin kokusuyla yüzümü buruşturup arabadan çıktım. Gözlerimi etrafta gezdirerek siyah, büyük bir arabanın altında uzanmış tamirle uğraşan ustaya doğru ilerlemeye başladım. Yanına geldiğimde eğilip boğazımı temizleyerek konuştum. “Kolay gelsin abi.” “Teşekkürler, buyurun ne vardı?” “Usta ben dizi setinden geliyorum da çekilecek bir sahne için araba üstünde biraz oynama gerek, halledebilir misin?” “Nasıl bir işlem olacak, detay verebilir misiniz?” Adamın gözlerinin içine bakarak şüphe yaratmayacak şekilde konuşmaya devam ettim. “Senaryo gereği dizi karakteri arabanın içinde kapalı kalacak ve içeri klimadan gaz sızmaya başlayacak. Dublörün de panik yapıp kapıyı veya camı açmaması gerek çünkü sahne tehlike barındırdığı için çekimin tek seferde bitmesi gerekiyor. İçerideki kapı kollarını ve camı açan düğmeleri devre dışı bırakabilir miyiz? Ama dışarıdan bir kumandayla da müdahale edebilmemiz gerek ki sahne bittiği gibi kapıları açıp dublörü çıkarabilelim.” “Gerçekten tehlikeli, hallederiz bana bir 2 saat ver, istediğin gibi yaparım ama benim başıma bir şey gelmeyeceğinin garantisini vermen lazım.” “Tüm sorumluluk bana ve set ekibine ait olacak herhangi bir durumda adının geçmeyeceğinden emin olabilirsin,” dediğimde başını aşağı yukarı sallayarak ona uzattığım anahtarı aldı. “Teşekkürler usta, şimdiden kolay gelsin sana.” Arabaya son kez bakıp gülümseyerek kokusu boğazımı yakmaya başlayan tamirhaneden ayrıldım. Size kendimi tanıtmadım değil mi? Gerek yok, zaten zamanı geldiğinde herkes öğrenecek. Ama şunu söyleyeyim beni tanıdığınızda hiç tanımamış olmayı dileyeceksiniz. ------------- Masada oturmuş birkaç saat sonra hayatına son vereceğim kızın dosyasını inceliyordum. Agnes Stern, sarı saçlı, mavi gözlü ama asla masum olmayan bir kızdı. 21 yaşındaydı, bundan 1 yıl önce bir psikoloji öğrencisiyken şimdi ailesini, arkadaşlarını, sevgilisini geride bırakmış daha reşit olmayan çocuklara şeker adı altında uyuşturucu satan bir kızdı. Bunun yanında o küçücük çocukların hayatlarını mahvederek kazandığı parayla lüks içinde yaşıyordu o çocuklarda yiyecek bir dilim ekmeği zor buluyorlardı, aileleri çocuklarının bağımlılıklarını terk etmeleri için gece gündüz yemeden, içmeden, uyumadan çalışarak tedavi masrafları için çabalıyordu. Dünya ne kadar da iğrenç bir yer değil mi? Önümde duran bilgisayarı ve dosyaları kapatarak tamirhaneye bıraktığım arabayı almak üzere kalkıp hazırlanmaya başladım. Planım tam da istediğim gibi ilerliyordu, arabayı aldıktan sonra tekrardan yerine bırakacak ve kızın şüphelenmemesi için yerine koyduğum arabayı geri alacaktım. Bir iş yapıyorsanız şüpheye yer vermemeliydiniz ki planınız tekte bitmeliydi, öyle değil mi? Sandalyenin arkasına astığım ceketi üstüme geçirip, evin anahtarını da alarak çıktım. Hava düne göre daha serindi ve fazlasıyla sisliydi, sanki ölümün soğukluğunu taşıyordu, sanki o da bugün bir hayata son verileceğinden haberdardı. Bakışlarımı yanımdaki ağaca tırmanmış olan kediden ayırıp gelen taksiye binerek adresi verdim. Önce arabaları değiştirmeli ve ardından eve geçip hazırlanmalıydım. Kusursuz bir cinayet ince bir araştırma gerektirirdi ve ben bu araştırmayı fazlasıyla gerçekleştirmiştim. Kurbanım öğleden sonra 3 sularında evden çıkacak ve akşam 8 sularında eve dönecekti ama bu onun planına göre gerçekleşecek olan durumdu çünkü benim planımda eve dönemeyecek ve arabada kapalı kalarak son nefesini verecekti. Daha küçük yaştaki çocuklar hayatlarını mahveden kişilerden intikam alamazlardı o yüzden onların yerine bu intikamı birisi almalıydı ve bu kişi bendim. Taksinin durmasıyla parayı uzatıp inerek daha içeri bile girmeden kokusu burnuma dolan tamirhaneye doğru ilerledim. Gerçekten bu koku içerisinde burada çalışabilmek büyük başarıydı. İçeri girdiğim anda…