BÖLÜM 5

Doruk Tuna'nın güncesinden... 20.09.2020, saat 00.01 Yeni bir gün, yeni bir ölüm belirtisi. Ölüm kırıntıları, yoluma dökülüyor. Yolumu bulabilmemin tek yolu o kırıntıları toplamak. Yani ölmek. Ölüm korkutur mu bir insanı? Ben hiç korkmuyorum. Ölümden korkmak için ne gerekir? Sevmek. Artık ölümden korkuyorum. Sevdiğim bir kız, masum bir gökyüzü, aydınlık. Kararmış ormanımı aydınlatacak kadar hem de! Peki ya sağ gözüm olan orman ister mi aydınlanmak? Sol gözüm güneş bile yetmezken ormanımın aydınlanmasına, o gökyüzü nasıl yetecek? Aslında bir tane değil bu gökyüzü. Bir çift gökyüzü, iki tane yani. Puslu, bulutlu, huzur dolu. Bir kere kokladığım anne kucağı gibi. Ulaşılmazlık gibi. İmkânsız gibi. Ama lanet olsun ki ben imkansızı çok severim. Ceren Şen, sevgili sevdiğim. Gökyüzün hiç kararmasın, kara bulutlar hiç konmasın gözlerine. Pembelerinden simlerin, bebek kokun eksik olmasın. Yaşına kıyasen olgun olsan da ruhundaki o çocuk sende hiç ölmesin. Benimki çoktan öldü, ondandır sana yanaşamamam. Sen bana yanaş, büyük bir sabırla sev beni. Yatağında söylendiğin gibi, duvarda olsa arada duydum sesini. İki kelime sadece iki kelime. Zehreder mi insana hayatını? Haklısın, eder. Ama ben yine de söylemeyeceğim. Buraya yazacağım. Deren isminin anlamı, hayat veren su demek. Koluna gerçekten su mu enjekte ediyorsun sandın güzel Ceren ? Ben varken kendini öldürebileceğini mi sanıyorsun? Ben ölmekten vazgeçtiysem, sen de vazgeçmek zorundasın . Ya biz ya hiç. Sadece sen yok. Sadece ben de yok. Sadece biz. Yalnızca biz. El eleyiz, iki sene sonra sen de reşit olunca. Beraber kaçarız buradan ya da yasal yollarla çıkarız. Kimi kimsemiz yok, para yok. Umurumda değil. Biz varız. Yalnızca biz. Sen ve ben, güzel Ceren . Sen ve ben. Sen imkansızsın Ceren. Ben imkansızları çok severim. Seni de seveyim mi? Evet ya da hayır de umurumda değil. Evet dersen ormanımla, hayır dersen güneşimle severim. Bu iki gözden biri her türlü sever seni, sadece sen ormanın karanlığından anlamazsın bunu. Seven göz ışıldar , evet de ormanım da ışıldasın. Sen imkansızsın Ceren. İki kelime dedin, değil mi? Seni seviyorum , Ceren. Sen de beni sevmeyi bırakma, çünkü ben de o küçük kız… Peri , o küçük kız Peri gibi unutuyorum bazen. Ben lösemiyim, onun bir hastalığı yok. Her şeyini anlatıyor bana, haberiniz bile yok. Onun için de yazıyorum bazen. O tavsiye etti. “Benim kadar unutmuyorsun sarı şey, bunu biliyorum. Ama yine de yaz sen. Ay… yazmak ne demek?” demişti. Dudaklarımda ufak bir tebessüm, güneşimde ışıltı, ormanımda karartı . Kalbimde sen, yalnızca sen Ceren. Biz Ceren, ruhumda biz. Sadece sen değil. Sadece ben de değil. Sadece biz, Ceren.