BÖLÜM 2

Bazen hayat sevmez seni. Sürekli yaralar, üzer, kırar seni. Kafam çok karışıktır bu konuda. Beni sevmediğinden mi yapar hayat bunu bana yoksa beni kendine hazırlamak için güçlendiriyor mudur? Çözene kadar yaşlanır mıyım? Yetişene kadar yaşlanır mıyım? Kızıma gerçekten değer verene kadar yaşlanır mıyım? Ona tamı tamına yetene kadar çok geç olur mu? Her şey için çok mu geç? Peri, incecik koluna girmiş kalın iğneden akan serumla sedyede öylece yatıyordu. Bilinci açık olsa da yediği serumdan dolayı mayışmış durumdaydı, muhtemelen bunun için onu kucaklamamı isteyecekti. Onun için her şeyi yapardım. Öğretmenin anlattığı kadarıyla, ders esnasında Peri uyuklamak üzereyken derse odaklanması için uyarması ile bedeni aniden kasılmış ve yere düşmüş, bir süre kesintisiz titredikten sonra bilinci kapanmıştı. Kızımın o hâli aklıma geldikçe tüylerim diken diken oluyordu. Ona bir şey olsaydı ben ne yapardım? Ya başını bir yerlere çarpsaydı? Ne yapardım? Ben onsuz ne yapardım? Elimi saçlarında gezdirmeye başladım. Kıvırcık lüle lüle saçları, annesini andırıyordu. Onu öylece bırakıp gitmiş olan annesini. Buğday teni tepesindeki beyaz ışık sayesinde parlarken kirpikleri açık kahveye bürünüyordu. Gözleri yavaşça açıldı tekrardan ve dakikalardır sorduğu soruyu tekrarladı. “Bana kızdın mı baba?” Cevabı içimden verdim. Sana değil, başına her şeyi getiren hayata kızdım, güzel kızım. Saçlarını okşarken başımı iki yana salladım. “O zaman neden öyle bakıyorsun?” dedi yavaşça doğrulurken. “Nasıl bakıyorum bebeğim?” “Çok büyük bir ayıp yapmışım gibi. Sanki okulda birini dövmüşüm gibi.” Gözlerim bal rengi gözlerine kilitlendi, gerçekten öyle mi bakıyordum? Neden böyle bir adam olmuştum ben, neden böyle bir baba olmuştum? Onu zaafım yapacak kadar seviyorken suratına nasıl böyle bakabiliyordum? “Peri… Hayır. Öyle bakmak istemedim. Sen iyi misin?” “İyiyim baba…” Dokuz yaşındasın güzel kızım, bebekken bile çok ağlamazdın. Sen hiç beni yormadın, güzel kızım. Gerçekten iyi misin Peri? Sen mi çok gizlisin yoksa ben mi seni dinlemek istediğimi belli edemedim? “Bir yerin acıyor mu?” diye başka bir soru sordum. “Hayır…” dedi bıkkın bir sesle, gözlerim düştüğünden ötürü çürümüş bacaklarına, vurduğu için kanamış dirseğine kaydı. İyi misin kızım? Belki her duygumu içimde yaşadığımdandı bu içimdeki düşünce zelzelesi. Korkumdan, kıyamadığımdan belki de çok değerli gördüğümdendi ona yetememem. “Ne zaman gideceğiz?” dedi sıkılmış bir şekilde sedyede sağa sola dönerken. “Kendini ne zaman gitmek için hazır hissedersen.” “Hazırım…” dediğinde bana kıyasen minik eli elimi kavradı. “Beni kucağında taşır mısın baba?” “Elbette.” deyip ayağa kalktım ve sedyeye eğildim, Peri’yi kollarıma aldım ve oda perdesini dirseğimle açtım. Doktorlara haber verip oradan ayrıldık, valeden arabayı istediğimde dakikalar sonra önümüzdeydi. Peri çoktan kollarımda uyuya kalmıştı, onu arka koltuğa dikkatlice yatırdım kemerini bağlamadan. Yavaşça sürerdim, olur biterdi. Sürücü koltuğuna geçip arabayı çalıştırdım, gözlerim arabanın saatine kaydığında akşam saat dokuz olduğunu fark ettim. Siktir… At çiftliğini tamamen unutmuştum. Derin bir nefes alıp gaza bastım. Kızım yorgundu, onu eve bırakıp Ceren’e verdiğim sözü tutabilirdim. Onları ayarladığım at çiftliğine götürürdüm ve böylelikle onlar üzülmemiş olurdu… Aras, kızın! Elimle başımı ovaladım, ben kime yetecektim? Hangi birine yetecektim? Sadece kızına yetmen gerekiyor aptal herif! Ensemi ovdum tek elimle direksiyonu evin yönüne kırarken, evin önüne geldiğimizde el frenini çektim. Arabadan inip arka kapıyı açtım ve Peri’yi tekrardan kucakladım. Evet, kızım. Kızım iyi değildi ve bu gece onunla kalacaktım. O bunu hak ediyordu. Peki ben babalığı hak etmiş miydim? Belki de Pelin haksızdı, tek başarabildiğim şey sevmek değildi. Kızıma bunu gösteremiyordum. Tüm kötü düşüncelerimi aklımdan uzaklaştıracak bir ses aktı kulaklarıma, Peri omzumda iken. “ İyi ki benim babamsın, baba. Sen olmasan beni kim taşırdı?” Gözlerim yaşarırken dudaklarıma bir tebessüm kondu…