0.7

“ Bir mum diğer bir mumu tutuşturmakla, ışığından bir şey kaybetmez“ ( Mevlana) ~Geçmiş “Tamam dur daha çok döndürmeee!” Ateşhan güldü karşısındaki kızın bu komik haline. “Ama sende ne isteyeceğini bilmiyorsun be kızım.” Küçük eli karnında onunla beraber dönmesine rağmen ramak mide bulantısı çekmeyen çocuğa döndü. “Söylesene sen asker misin?” Ateşhan garipsedi. “O ne alaka şimdi?” Küçük kız küsermişçesine ellerini göğsünde bağladı. “Seni hiç yenemiyorum da o alaka!” “Sen bana rakip mi olmaya çalışıyorsun?” “Yok! Ben öyle bir şey mi dedim?” Gamzesi belirecek, gözleri kısılacak biçimde güldü Ateşhan. Bu kız her seferinde onu yenmeyi başarıyordu. Nasıl ona rakip olabilirdi ki? “Ben de öyle bir şey demedim Asen…” “Dedin ya!” “Demedim, sordum.” Asena çıldırırcasına ellerini saçlarına geçirdi. “Gıcık!” Yine ve yine tekrar tekrar gülüştüler. Asena çıldırdı. Ateşhan kahkahalara boğuldu fakat yine en sonunda Ateşhan Asena’nın gönlünü almayı başardı. Derken bir ses işittiler. Cılız fakat oldukça sevimli… “Duyuyor musun Ateşhan?” Kafa salladı küçük çocuk. “Baksak mı?” Asena Ateşhan’nın elinden tuttu. “Eğer bir canavarsa beni koruyacaksın söz mü?” “Sana bana gerek kalmadan kendini nasıl koruman gerektiğini öğreteceğim.” Asena dudaklarını büzdü. “O ne alaka ki şimdi?” “O alaka Asen büyüyünce anlarsın.” Sesin geldiği yere doğru ilerlediler. Ancak gözlerine ilişen şey oldukça tatlı bir şeydi. Küçük bir yavru kedi vardı karşılarında ve bu kedi oldukça sevimliydi. Ancak çok acı miyavlıyordu acaba bir şey mi olmuştu ona? “Ateşhan çok tatlı değil miii?” Kafa salladı Ateşhan fakat bir sorun olduğunu sezmişti. “Kediye bir şey olmuş çok acı miyavlıyor. Sanki ağlıyor.” Asena biraz yakınına doğru ilerlerdi. Kedi bu sırada korkup kaçmaya yeltenirken ayağının burkuk olduğunu fark etti. “Ayağı burkulmuş Ateşhan!” Durumu daha yakından incelemek için Asena’nın yanına ulaştı Ateşhan. “Bakalım belki annemlere söylersek onlar bir şey yapabilir.” Önce korkutmamak için ellerinden geleni yaptılar sonra onunla oynamaya çalıştılar fakat nafileydi. Kedinin gerçekten bir sorunu vardı. “Bence ayağı burkulmuş.” “Bakayım?” Kafa salladı Ateşhan. “Biz bir şey yapamayız. Annemlere söyleyelim.” İkisi de aynı karara varınca eve doğru koştular zaten yürüyemiyordu kedi umarım bir yere kaçmazdı. Kahve tonlarındaki binaya ulaştıklarında nefes nefese kalmışlardı. Hiç durmadan devam ettiler. Birinci kattaki kapıyı çaldılar. Kübra Teyze’nin kapısıydı yani Ateşhanların evi… “Annem uyuyor olabilir Asen.” Annesinin ilaç kullanarak kendini uyutmaya çalıştığını biliyordu Ateşhan. “O zaman bizimkilere söyleyelim?” Ateşhan duraksadı. Annesinin uyanmasını istiyordu. Bir adamın onu bu kadar kötü bir hale getirmesinden nefret ediyordu. Ve tam o an kendine bir söz verdi. Asla ilerdeki eşinin gözünden bir damla yaş dahi akıtmayacaktı… “Çalalım kapıyı belki de uyanıktır.” Asena kafa salladı. Kapıya tıktıkladı. Kapı elbette ki açılmayacaktı. Fakat onları bekleyen küçük bir can vardı. “Açılır mı dersin?” Ateşhan’nın modu düştü. Annesinin bu halde olmasını istemiyordu. “Annem hep böyle. O adam gittikten sonra sürekli ilaç içiyor.” Asena ince ruhlu bir kızdı. Gözlerinin önüne düşen kahverengi saçlarını kulağının arkasına sıkıştırdı.. “Üzülme. O giderken hiç üzüldü mü? Sende üzülme…” Ateşhan küçük ama kendinden büyük konuşan minik kıza baktı. “Annem üzülüyor ben ona sinirleniyorum.” Asena kollarını kocaman açarak Ateşhan’a Sarıldı. Saramazdı minik kollarıyla onun incitilmiş yüreğini fakat yardımcı olabilirdi. Ateşhan, Asena’nın saçlarını karıştırdı. Gönlü büyüktü bu çocuğun üzülse de fazla belli etmek istemezdi. Karşısındaki üzülmesin diye. Ve Asena şu an onun için üzülmüştü… Bu kendinden nefret etmesi için yeterli bir sebepti. “Üzülme.” “Tamam. Sen üzülme diye üzülmeyeceğim.” Asena mutlu oldu. “Bir kere daha tıktıklayalım kapıyı. Ama bu sefer beraber tıktıklayalım ki kapı açılsın” Kafa salladı Ateşhan. İkisi de ellerini yumruk yapıp kapıyı tıklattılar. “Besmele çek.” Diye fısıldadı Asena. Annesi…