0.5

Maharet güzeli görebilmektir, sevmenin sırrına erebilmektir. Cihan, âlem herkes bilsin ki şunu; En büyük ibadet sevebilmektir. (Yunus Emre) *** "Abla peki fillerin merdiven yukarı çıkabildiklerini ama aşağıya inemediklerini biliyor muydun?" Oflayarak Tuna'ya baktım. Sevgili hiç bitmeyen saçma bilgileri sayesinde yeterince bilgin hissediyordum. Elimdeki fırçayı ona doğru doğrulttum. "Seni boyarım duydun mu?" Ellerini teslim oluyormuşçasına kaldırdı. "Sakin ol sanat eseri. En kral sensin." Abimle beraber bana taktıklarını mükemmel lakaplardan biriydi sanat eseri. "Sen yanlışlıkla tıp öğreneceğim diye beynine neşter falan atmıyorsundur umarım." "Estağfirullah, kalbimi parçalara bölüyorsunuz sultanım." Gözlerimi devirip önümdeki resime döndüm. Yoğun istek üzere yaptığım hat toblasunun kenarlarını bulduğum güzel bir motifle tezhip işliyordum. Ve şu an güzel odaklanabilmem için sessiz ve sakin bir ortama ihtiyacım vardı. Ancak ne yazık ki Tuna bana bu imkanı çok harikulade şekillerde sağlıyordu. "Abla bir de dünyanın en çok gülümseyen hayvanının Quokkalar olduğunu biliyor muydun?" Sabır çektim içimden. "Tuna sen bu sıradışı bilgileri öğrenmek için üstün bir çaba mı sarf ediyorsun?" Kendini bilmiş bir ifadeyle, "Tabiikiii," diye şakıdı. "Allah seninle evlencek kadına yardım etsin bir ömür gitmez böyle." Gülümsedi hem de ne içten, koyu kahve gözleri bir rüyaya dalmışçasına yaptığım tabloyu izlemeye başladı. Sükutunda huzur vardı. Bir anda girdiği bu kişilik içime şüphe tohumları ekti. "Sanki sen biraz vurulmuş gibisin?" "Yok canım ben helalimi bekliyorum." Kafamı kesin öyledir gibisinden salladım. Tam benimle konuşmaya başlayacağı esnada gürültülü bir ses işittim. Annemler evde değildi halamlara gitmişti. Abim de işi olduğu için dışarıya çıkmıştı. Tuna bana baktı. "Ne oluyor?" Bilmem dercesine omuz silktim. Üstümü başımı düzeltip Tuna ile beraber dış kapıya geçtik. "Gideceksin dedim! Ödeyemiyoruz faturaları!" Duyduğum sesle kaşlarım çatıldı. Bu esnada kapı çalındı. Tuna kapıyı açtı. Bebek sarısı bukleli saçlar gordüğümde bu kişinin Duru olduğunu anladım. Aniden Tuna'nın koluna tuttu. "Tuna! Abim evde değil. Saniye teyze'nin oğluyla eşi köyden gelmiş olay çıkarıyorlar. " Hemen öne atıldım. Tuna bir iki saniye kolundaki ele şaşkınlıkla bakakaldı. Dirseğimle onu dürtünce kendine geldi. "Abla, Duru siz evde kalın ben bakayım." Gözlerimizi aynı anda devirdik. Terliklerimi giyip üst kata çıktım önümde Tuna arkamda Duru vardı. Tam ekip yoldaydık. Umarım sakatlanmadan geri dönerdik. Sakatlanmak mı? Pardon? Görüş açıma bir adam bir de kadın girdi bunları tanımıyordum. Yüksek ihtimalle oğlu ve eşiydi. Saniye teyze bir şeyler yakınıyor oğluna beddualar ediyordu. Tuna hemen adamı omzundan tutup geriye doğru döndürdü. "Ne oluyor burada?" Adam sinirli bir ifadeyle Tuna'ya baktı. "Sanane lan ne olduğu!" Adamın sıkıntılı bir tip olduğunu fark ettiğimde Duru'ya dönüp, "Olay çıkmadan abini ara bu adamı sağ sağlim bir tek o gönderebilir," diye fısıldadım. Kafa salladı ve cebinden telefonunu çıkardı. Tuna kavgaya karışmaya az çok bayılan biriydi. Lise zamanları her gün ayrı bir kavgadan alıyorduk onu. "Sanane? Ulan sen milleti bananesine rahatsız ederken hiçbir şey olmuyor mu sanıyorsun yürüyen testosteron!" Sabır diledim. Bu sırada mükemmel kombinli ablamız görüş açıma girdi. "Siz kim oluyorsunuz be!" Adeta bir kuş avlama düdüğü gibi şakıyıp önümüzde durdu. "Siz ailecek soru manyağı falan mısınız? Sesleri duyunca ne olduğuna bakmaya geldik olayı fazla dramatize etmeyin lütfen. Ayrıca eşinize de hakim olun yoksa kardeşim kendisine devlet hastanesinden özel randevu ayırmak zorunda kalacak." Sakinliğim kadını bocalatsada yine de durdumadı. "Kaynanamı huzur evine yollamaya geldik. Bu bizim kararımız. Siz karışamazsınız." Duru ve ben şoklar içerisinde kadına baktık. "Saniye teyze size ne yapmış olabilir ki ondan bu kadar nefret ediyorsunuz?" Diye sordu Duru. "Paramızı yiyor." "Asıl siz onun parasını yiyorsunuz!" "Öyle bir şey yapmıyoruz!" Kadın elini kaldır…