0.4

Güzel niyetler güzel hayallere, güzel hayaller de güzel amellere dönüşür... (Mevlana) Geçmiş... 🪼⋆｡𖦹°🫧⋆.ೃ࿔*:･ "Ateşhan koş! Ahmet abinin bakkalına istediğimiz torpillerden gelmiş." Akın koşa koşa Ateşhan'ın yanına doğru gitti. Heyecanlıydı çünkü neredeyse bir haftadır bu anı bekliyorlardı. "Sana diyorum Ateş hadi bakkala gidelim." Ateşhan'ın bügün neredeyse hiç morali yokru. Yakın zamanda ailesinden geçmişte önemli fakat şu an hiç bir değeri kalmayan birisi göçmüştü. Babasıydı... Artık hiçbir değeri yoktu çünkü çoktan annesinin ve kız kardeşinin gözünden bir damla yaş düşmüştü. "Ben gelmek istemiyorum." "Gel hem bak Asena'yı da çağırırız. Beraber oyun oynayırız." Omuz silkti. İstemiyordu. Normalde torpile asla karşı koyamazdı fakat morali yoktu işte. Bir de Asena'yı da çağıracaktı Akın. Kesinlikle oyun oynamak için can atardı fakat moralsizdi işte canını yakmışlardı. Sevdiklerinin canını yakmışlardı. Akın binanın önüne doğru gelip Asena'ya bağırdı. "Asena! Haydi aşağıya gel." Bir kaç dakika sonra evin ikinci katındaki pencereden minik yüz gözüktü. Önce dantelli perdeyi kaldırdı sonra pencereyi açıp kafasını dışarıya çıkardı. "Efendim abi?" "Gel de oyun oynayalım Ateş'i de ikna et." Ateşhan'ı bir tek Asena ikna edebilirdi. Nasıl oluyorsa o tatlı kız istediği her şeyi tek bir tebessümle yaptırabiiyordu. Daha yedi yaşındaydı fakat sanki tüm dünya onun elinin altında gibiydi. Öyle ki ondan iki yaş büyük olan bu iki çocuğu peşinden koşturuyordu. "Tamam geliyorum." Cevap verdikten saniyeler sonra kapı çarpma sesiyle merdivenleri kırma sesi bir olmuştu. Koşarak iniyordu. Minik cüssesine rağmen bu kadar ses çıkarması oldukça şaşırtıcıydı. Demir kapıyı açtığı gibi mahalleye indi. "Ben geldim! Ateşhan'a ne olmuş?" Diye şakıdı Asena. "Moralsiz. Son şeylerden sonra oyun oynamak da istemiyor." Asena'nın suratı asıldı. İstemiyordu Ateşhan' ın mutsuz olmasını. Minik adımlarla yanına geldi. Küçük bankları vardı mahallede. Bir binanın altındaydı. Binanın minik duvarı onlara hafif gölge yapyordu. Yağmurlu günlerde ise onları yağmurdan koruyordu. Fakat onlar yine de ıslanma taraftarıydı. Her ne kadar Kübra teyze ve Ayşe teyze kızsada bunu yapması çok eğlenceliydi. "Ne oldu sana?" Diye sordu masumane bir tavırla. Omuz silkti Ateşhan. Acısını açmak ona güçsüzlük gibi geliyordu. Zaten evde de duramıyordu. Annesinin garip surat ifadesi moralini bozuyor kız kardeşinin 'abi babam ne zaman gelecek?' soruları onu çok zorluyordu. Bu yüzden çıkmıştı dışarıya. Çocuktu elbette fakat bu onun kalbinin çocuk olduğu anlamına gelmiyordu. O artık yetişkin kalpli bir çocuk olmak zorundaydı. Böyle düşünüyordu. Artık büyümek zorundaydı. "Dolaşalım istersen belki daha mutlu olursun." Akın da kafa salladı. "Aynen hadi alt mahalleye inelim bakalım ordaki çocuklar ne yapıyor?" Ateşhan'nın aklına yatmamıştı ama Asena'yı ve Akın'ı aha fazla kırmak istemiyordu. Yoksa onlar da bırakabilirdi Ateşhan'ı. Ayağa kalktı. Onunla beraber sevinen ikili de ayağa kalkıp yan yana geçti. Asena heyecanla saçlarını savurdu. Beline kadar gelen dalgalı kumral saçları dağınıktı fakat bu görüntü ona çok yakışıyordu. Asena sinirle konuştu. "Geçen gün o mahalledeki Sinan saçımı çekti. Neymiş bu mahalleye benim girmem yasakmış." Akın şaşkınlıkla Asena'ya döndü. "Bunu bana niye demedin?" Asena omuz silkti. "Onunla konuş istemedim." Akın nefes verdi. Ateşhan hala sakinliğini koruyordu. Normalde bu iki çocukla şakalaşmayı severdi fakat şu an ruhu burada değildi. Büyüyünce o adamdan intikam alacaktı. Bu mahalle hemen alt mahalleleri olduğu için onlara oldukça yakındı. Biraz daha yürüdükten sonra bağırma sesiyle irkildiler. "Bırak omzumu!" Bu ses nereden geliyordu. Asena hemen tanıdı. "Nihal'in sesi bu abi." Asena'nın endişeli sesi Akın ve Ateşhan'a ulaşınca hep beraber koşmaya başladılar. Büyük ihtimalle onların evinin altındaki parktan geliyordu ses. Oraya doğru koştular. Ateşhan Asena'yı kolundan tuttu. "Sen uzakta dur. Biz bakalım." Hızla kafa salladı Asena. "Olmaz sonra size bir şey olur ben…