0.3

Telaş etme kalıcı değiliz... Mahzun olma ey gönül, ne bu dertler kalıcı ne de bu ömür... Mevlana'nın güzel bir sözüyle biten kitabı kapattım. Küçük bir kitapçıdaydım ve yeni bir kitap almak için etraftaki kitapları koloçan ediyordum. Önüme çıkan bu tatlı kitabı görünce gönlümü bırakmıştım. Kitabı elime aldığım ilk anda ona ne şekilde çizimler yapacağımı, hangi renklerde postitlerle süsleyeceğimi bile düşünmüştüm. Her kitap alışımda aynı duyguları yaşıyordum. Kitabı elime alıp fiyatını ödemek için kasaya doğru ilerledim. Bu sırada telefonum çalmıştı. Arayan kişinin ismini söylemesem bile tahmin ederdiniz. "Selamün aleyküm, acaba kitap manyağı bir hanımefendiyle mi görüşüyorum?" Gözlerimi devirdim. "Aleyküm selam, sanırım ben de ablasını saçma sapan şekillerde rahatsız etmek isteyen garip bir insanla görüşmek istemiyorum." Gülme sesi geldi. "Kafanızı çevirdiğiniz takdirde o beyefendiyle karşılaşacaksınız. Bunu biliyor muydunuz?" Kafamı çevirmedim aksine görmezden geldim. Tanımıyordum ben bu garip varlığı. "O insanı tanımıyorum, beni rahatsız etmesin." "Abla, yağmur yağıyor ıslanma diye arabayla geldim." Gülümsedim. Aramayı sonlandırdım. Bu sırada yanıma gelen kahve kokusu ciğerlerimi doldurmaya başlamıştı bile. Tuna tam bir kahvekolikti. Kitabımı elimden aldığında, "Canım okursever kitapkurdu ablam, nerdeyse bir saattir burada kitap seçiyorsun," diye hayıflandı. Gözlerimi yine ve yine devirdim. Burada bir saat kadar duruyorsam bir nedeni vardır. "Sen neden internetten sipariş vermedin ki? Normalde hep öyle yapardın." "Birine hediye gibi bir şey olduğu için içindekilere tek tek bakmak istedim." "Hediye gibi bir şey," dedi düşünürcesine. Aynen kardeşim öyle. Tanımadığım, bilmediğim birine hediye gibi bir şey. Kitabın fiyatını ödeyip dışarıya çıktık . Araba hemen karşımızdaydı. Birkaç adımda ilerleyip arbaya bindim ve hemen şu ayeti okudum. سُبْحَانَ الَّذِي سَخَّرَ لَنَا هَٰذَا وَمَا كُنَّا لَهُ مُقْرِنِينَ. وَإِنَّا إِلَىٰ رَبِّنَا لَمُنقَلِبُ "Subhanellezî sehhara lenâ hâzâ ve mâ künnâ lehû mukrinîn. Ve innâ ilâ Rabbinâ le münkali-bûn." Mana: "Bunu hizmetimize veren Allah'ın şanı yücedir. Bunlara bizim gücümüz yetmezdi. Şüphesiz biz Rabbimize döneceğiz." Unutmadığım zamanlar Allah'a şükür ve korunma talebiyle niyet edip bu ayeti okurdum. Tuna gelip sürücü koltuğuna oturduğunda, "Eve gidiyoruz değil mi?" Diye sordu. Kafamı salladım. On beş dakikalık bir yolculuk da olsa yolculuktu. Ve Tuna'nın sürücülüğüne kesinlikle güvenilmezdi. 🫧🦋 "Asena, kızım Kübra teyzenlere gidiyoruz geliyor musun?" Sabahtan bu yana başımı kaldırmadığım kitabımı elime alıp annemin yanına koştum. "Geliyorum tabii." Tam dış kapıyı açacağım sırada aklıma gelen şeyle duraksadım. Mutfağa koşup buzdolabınıa açtım dün gece yapyığım ve streçlediğim bisküvili pastayı çıkartıp annemin yanına geldim. "Bu nerden çıktı?" Çok mantıklı bir soruydu evet. Zaten anneparator her zaman haklı şeyler sorardı. "Kübra teyzelere gideceğimizi biliyordum. Dün akşam yapayım dedim. Elimiz boş mu gidelim annem?" Annem gözlerini devirdi. "Sanırsın nereye gidiyoruz. Her gün beraberiz. Kübra etmez bir tatlıın lafını." "Biliyorum. Olsun ama kübra teyze seviyor bu pastayı." Güldü. "Kız sen hafızanı mı kaybettin? Kübra kakaolu şeyler yiyemiyor. Tutuyor kadını." Annemin şüpheli bakışlarını görmezden gelerek terliklerimi giydim. "Misafir beklemez anniş hadii." Görev: Kübra teyzelerle sohbete dal. Kitabı esrarengiz bir şekilde orada unut. 🫧🦋 "DEDUM BENİ BİR DAHA SAKUN HA ARAMA." Kulağımı tuttum nazikçe. Mükemmel bir olayın içindeydik. Saniye teyze ve yılan gelin serüvenine yeni bir bölüm daha eklenmişti. Bu sefer Saniye teyze çokça sinirlenmişti. "Ula ben dedum sa güven olmaz. Gittum bir inek iki buzağumi komşuya emanet ettum. Bu olari da bulmuş." Vahlar olsun. Bu adam akıllanmazdı. "E saniye teyze verme de komşuya saklasın onları." Saniye teyze üzgün bir hale büründü. "Ole olmayi kizum. Ba dedi karum hamiledu. Param yok pulum yok olari satayim. Dedum o kot kafali karin sa buzaklari sattur…