PROLOG

"O kadını hayatından çıkaracaksın." Yüzüme doğru eğildi ve gözlerime ruhsuz bir bakış attı. Ruhsuzdu. Kalbi gibi gözleri de. "Anladın mı Vasili!" Başımı salladım sadece. Korkumdan değildi bu davranışım asıl korkum sevdiğim kadındı ve bebeğimdi. Bir aile kurmuştum yeni bir aile... gözlerimi onun ruhsuz bakışlarına değdirmedim. Gözlerimde ona dair bir his görürse zarar verebilirdi. "O kadın bizim dünyamıza ait değil." Dediğinde durdum. Kalbim bir milim dahi kıpırdamadı bu sözlere aksine durdu. Benim dünyam olan o kadına, dünyamıza ait değil diyordu. Oysa habersizdi. O kadın benim ölümüm ve yaşamımdı. Benim dünyamdı. "O kadın..." dişlerimi sıktım sertçe. "O kadın diye bahsettiğin kişi. Senin piç oğluna sevgi denilen şeyi öğretti. O kadın bana aile olmayı öğretti!" Bağırdım. Gri gözleri aniden parladı. Yüzü metalik şekilde bana doğru döndü. "Ne dedin sen?!" Parmakları kolumu tuttu. Sıktı. "Ne dedin dedim sana?!" Güldüm. "Ya Aleyla Ramanov ile evlenirsin ya da o kadın ölür." Parmakları kolumdan sertçe ayrıldı. Ve gözlerimin önünde öfkenin kıvılcımları yansıdı. Ölür diyordu... dünyam olan kadın için benim nefesimi kesmek istiyordu.