9.BÖLÜM

Gözlerimi acıtan farın ışıkları azalmaya başladı, elimi yüzümden çekerek gördüğüm yabancı arabaya baktım. Ela harelerimi kısarak yanımda duran arabayı izledim, içimi kaplayan korku her an girdabını büyütüyordu. Arabanın kapısı açıldı. Ardından içinden tanıdık bir beden dışarı çıktı. Turan. Turan’ı gördüğüm an kendi çocukluğumu görmüş gibi içim tuhaf olmuş, gözlerim yaşarmıştı. İçimdeki o korku kaybolmuştu ansızın. “Turan?” İsmini telaffuz ederken ona duyduğum özlemi hissettiğinden emindim. Gülümsedi ve bana kollarını açtı. “Senin geleceğin yoktu, kuzen. Ben geldim.” ☽ Bahçemizin demir kapısı aralandı, heyecanla başımı kaldırdım ve Havva halanın yanında bana doğru gelen Turan ile Leyla’ya baktım. Turan hızlı adımlarla bana doğru koştuğunda onun boynuna atlamıştım. “Kuzen!” Turan bana sarılınca saçlarımı çekiştirmeyi de ihmal etmemişti. O her zaman böyleydi zaten. Sevecen, ukala ve yaramaz. Fakat her şeye rağmen benim en yakınımdı. “Futbol oynayacağız. Ertan Bey fileler getirdi benim için.” Kaşlarımı çatarak kollarımı birleştirdim ve dudak büktüm. “Hayır!” Dik dik ona baktım. “Evcilik oynayacaktık. Söz vermiştin.” Turan başını şiddetle iki yana salladı. “Futbol!” “Evcilik!” Benden yaşça küçük olan Leyla elimden tuttu, başımı eğerek ona baktım. “Abla, benimle oynayabilirsin evcilik.” Elimi sertçe elinden çektim. “Hayır!” Turan’a döndüm. “Sen baba olacaksın, ben de anne. Anlaşmıştık.” Leyla, “Ben baba olurum?” dedi. Kararlı bir ifadeyle yerimde durdum. Turan bana söz vermişti ve sözünü tutacaktı! Halam gelip önümde eğildi, “Tuttu mu inadın yine?” diye sordu yanağımı sıkarak. “Leyla ile oynasan olmaz mı?” İnatla, “Olmaz!” dedim halama. “Turan söz vermişti, hala. Söyle, sözünü tutsun. Yoksa dedeme şikâyet ederim onu.” Halam elimden tuttu yavaşça. “Her problemin olduğunda bunu dedenle halledemezsin.” Elimi çektim ters bir şekilde. “Dedem benim kahramanım.” Leyla, “O benim de dedem!” diyerek şirince yerinde zıpladı, sinirden âdeta nevrim dönmüştü. Onun üzerine yürüdüm. “O sadece benim dedem!” Leyla’yı yumuşak çimenlerin üzerine ittiğimde halam beni zorlukla tutmuş ve odama götürmüştü. O gün ağlamıştım deli gibi. Çünkü dedemi birileriyle paylaşmak sekiz yaşında, benim gibi bir çocuk için dünyanın en berbat olayıydı. Ben yatağımın üzerinde tepinip ağladığım zaman Turan gelmişti odama. Elinde ise evcilik için gerekli oyuncakların olduğu bir torba vardı. Onu gördüğümde gözümdeki yaşları temizledim. Turan gülümsedi. “Gel, haydi.” Naz yaparak kafamı iki yana salladım. “Küstüm sana ben.” “Oyun gereği kocanım. Kocaya küsülmez.” Gülümsedim ve yerdeki oyun halısının üzerine oturdum. Turan oyuncakları dizmeye başladı, yüzümde âdeta güller açıyordu. Onunla beraber çay partisi yaptığımız zaman, “Aysar’ı gidip alalım mı? Çocuğumuz olur!” dedim sevinçle. Turan oyuncak bebeği bana uzattı, bebeği ittim. “Hayır, Aysarı alalım.” “Ama yengem kızar, Mihrinaz.” Omuz silktim. “Dedem de ona kızar.” Turan’la beraber gizli bir şekilde yeni doğmuş olan kuzenimizi almak üzere amcam ve yengemin odasına girdik, odada kimse yoktu. Aysar ise yatağında uyuyordu. Turan’ın boyu benden daha uzun olduğu için Aysar’ı o aldı. Uykusundan ayılmayan Aysar’ın ağlamadığı için şanslı sayılırdık. Turan kucağında Aysar’ı benim odama getirdi, halıya bıraktı. Turan’la beraber evcilik oynamaya dalmışken Aysar hâlâ uyuyordu. Arada bir sanki annesiymişim gibi az olan saçlarına dokunmak haricinde onunla pek uğraşmıyordum. Yarım saatten fazla zaman geçti, evde tiz bir ses yankılanmıştı. “Naz! Turan!” Turan gülümsedi. “Bela geliyor.” Aynur yengem odaya âdeta dalarak girdi, çoğu zaman olduğu gibi Aysar’ı yanımızda bulmuş, çıldırmış, halamı çağırmıştı. Sonrasında amcamı arayıp şikâyet etmiş, akşam geldiğinde yemek masasında durumu dedeme bildirmişti. Dedem ise Aysar’ın iyi olup olmadığını sorduktan sonra bana ve Turan’a kötü davrandığı için yengemi azarlamıştı. Başımı Turan’ın omzuna yaslayarak gözlerimi kapattım, aklıma onunla olan milyarlarca anım geliyordu. Sanırım en çok onunla anım va…