Bölüm 2: İlk Bağlar

Sesim istediğimden daha soğuk çıkmıştı. Amacım kaba olmak değildi. Ama zaten yeteri kadar soğuk olmayan bir yerde bir ateşkanlıyla dip dibe olma ihtimali dahi huzursuz olmama yetiyordu. Boş sırayı alıp başka bir yere de taşıyabilirdim ama olabilecek en uzak yeri istiyordum. Ateşkanlı güldü. “Seni ısırmazdım.” Kızıl saçlarının arkasında kalan mavi gözlerinde minik kıvılcımlar vardı. “Ama ben seni ısırırım.” Aynı bakışlarla ona karşılık verdim. Bedenim kendini korumak için bir soğuk dalgasını etrafıma sarmıştı. Bunu bilinçli yapmıyordum. Büyüm beni sıcaktan korumak için ortama adapte oluyordu. Tekrar güldü. “Dişlerini buradan hissedebiliyorum.” Ben nasıl onun doğasını hissedebiliyorsam o da benimkini hissedebiliyordu. Kısa bir sessizlik oldu. “Bu anlaşılabilir bir istek,” dedi eğitmen Fendan, anlayışlı bir tavırla kesti küçük atışmamızı. Yer değiştirmek isteyen var mı?” diye sordu. Çok doğal bir istekti bu. Kimseden yargılayıcı bakışlar da almadım. Ateşkanlıdan bile. Herkes kısa bir an birbirine baktı. Ateşkanlının karşısında ama sınıfın diğer tarafında olan kişi yerinden kalkarak boş olan sıraya oturdu. İçten bir şekilde teşekkür ettim ve boşalan sıraya geçtiğimde biraz rahatladım. Temkinli halim yavaşça dağıldı. Girdiğimde inceleyemediğim sınıfa göz attım. Eğitmen için bir kürsü ve arka tarafta ince ahşaptan yapılma toprak rengi basit bir kitaplık vardı. Krem renkli duvarlarla geniş pencereler aydınlık ve ferah bir ortam yaratıyordu. Ben gelmeden önce konuşmaya başladıkları konuya devam ettiler. Owen Fendan sınıf arkadaşlarımdan bahsederken dikkatim dağılsa da anlattıklarını az çok dinlemiştim. Onlar konuşurken hepsini tek tek incelemek için vaktim vardı artık. İlk dikkatimi çekenler sınıfta sıra düzenini bozarak benim arkamda yan yana oturan ve cinsiyetleri hariç birbirinin aynısı olan ikizlerdi. Elas ve Lenas Serpensia, benim saç rengime benzer grimsi saçları ve soluk tenleri üzerinde hafif parlayan pulları ile büyülerinin doğasını tamamen gösteriyorlardı. Gözlerini görmemiştim ama yuvarlak göz bebekleri yerine çizgiler halinde olduğunu tahmin ediyordum. Varlıklarının doğası görünüşlerinin tam bir yansımasıydı. Şu an Eğitmenle konuşan mavi saçları, aynı tonda mavi gözleri olan ve kendi mavilerine oldukça uyumlu olan masmavi giysilerle çok tatlı görünen bir kadın ben suyum diye bağırıyordu. Onun da benim gibi büyüsünü gururla taşıdığını görebiliyordum. Sukanlının adını hatırlamıyordum. Onu yan tarafında, sınıfın ortasında oturan kişinin ismi Thalia’ydı. Koyu bir teni ve neredeyse kalçasına kadar uzanan gür saçları vardı. Konuşulanlara karşı ilgisiz görünüyordu. Büyüsü ilk bakışta fark edilmiyordu ama kollarına odaklandığımda kökleri andıran izleri görebiliyordum. Benim için yer değiştirmeyi kabul eden kişinin adını da büyüsünü de hatırlamıyordum. Bedeninden dışarıdan bakıldığında belirleyici bir farklılık görünmüyordu. Sadece yüzü ve saçları açıktaydı. Eğitmen ondan bahsederken kaçırmıştım. Ona sonra ayrıca teşekkür etmeliydim. Son olarak benim önümde oturan ve şimdiye kadar hiç konuşmamış biri vardı. Eonia Veylan. Büyüsünün ne olduğuna dair en ufak bir fikrim yoktu. O kadar normal görünüyordu ki neden burada olduğunu merak etmiştim. Ensesini açıkta bırakacak kadar kısa ama dolgun açık kahverengi saçları ile arkasından bakıldığında dahi oldukça sevimli duruyordu. Ülkenin kuzey batısındaki Akyazı dağlarından geldiğini gösteren desenler kıyafetlerine ince bir işçilikle işlenmişti. Festivallerde o bölgeden gelen tüccarlarla karşılaştığım için bu desenleri kolaylıkla tanıyordum. Her birinin ilk bakışta tam izleri açıkça görünüyordu. Eonia’nın saçlarını açıkta bırakan ensesindeydi. Elas ve Lenas’ın bileklerinde, mavi kızın ve Thalia’nın sağ kolunda, ateşkanlının da boynunda tam dövmesi vardı. Benimki de sağ omzumdaydı. Her il sahibi için farklı tam izleri vardı ama bunları bedenlerinde taşımakla yükümlü olan sadece kontrolsüzler ve bizdik. Bu simgeler birer uyarıydı. Dikkat edin diyordu, temkinli olun, bu kişiden uzak durun. Başı…