GÜRÜLTÜLÜ DAVA

Sabahın erken saatinde telefon sesiyle uyanan Eren önce yatakta bir kaç dakika boş , beyaz tavan ile bakışmıştı sonrasında uyku mahmurluğu ile elini komadine uzatarak telefonunu almıştı. Kimin aradığına bakmadan telefonu yanıtladı. ‘’Alo’’ Dedi. Uykudan yeni kalkmıştı ve sesi boğuktu. Karşı taraf da yanıtladı. ‘’Dayı benim, Eymen.’’ Dedi. Eren sesi duyunca emin olmak için telefonu kulağından çekerek gözlerini yarı şekilde kısıp telefona baktı. Arayan gerçekten yeğeni Eymen’di. Eren şaşırmıştı çünkü biliyordu ki Eymen bu saatte uyanmış bir çocuk değildi. Yanıt vermediğini ve telefonun ucunda sabırsız bir şekilde bekleyen Eymen’in sıkıldığını belli eden sesini duyunca cevapladı. ‘’ Hayırdır aslanım , bu saatte bir şey mi oldu?’’ Eymen babasız büyümek zorunda kalmış bir çocuktu ama neyse ki babasının yokluğunu hissetmeyecek ve her daim yanında olacak bir dayıya sahipti: Eren Şimşek. Eymen bu sorunun geleceğini biliyormuş gibi hemen yanıtladı. ‘’ Bir şey olduğu yok dayı, bugün okulun ilk günü ya erken kalkayım dedim.’’ Dediğini duyunca Eren içten içe rahatlamış olsa da şaşırmıştı. Eymen, asla erken kalkacak çocuk değildi. Yanında davul çalsa bile davulun sesini duymayı erteleyip uykusuna odaklanırdı. Eren yemezdi durduk yere hele okula geç kalan birisi için bu ifade bariz yalandı ona göre. Eymen’i uyandıracak asıl neden aşırı değişik bir şey olduğunu tahmin etmişti Eren. Ama Eren bunu sorgulamayacaktı. Anladığını belli etmek için konuştu. ‘’ Ne yani okulun ilk günü diye sabah 6’da kalktın. Yer miyim ben aslanım?’’ Eymen hızlıca ‘’ Öğrenciyim ya ben dayı! Ne çok sorguladın erken kalkma sebebimi. Boş ver işte.’’ Eren, Eymen’nin konuyu kapatmasına hafifçe gülümsemişti. Eren yataktan kalkıp işe gitmek için hazırlanmaya geçmeden önce Eymen ile rahat konuşmak için telefonunu kulaklığına bağladı. Bağladıktan sonra kulağına takıp Eymen'e cevap vermişti. ‘’ İyi anlat dinliyorum.’’ Kulaklığını kontrol etmişti . Sesi duyunca hemen banyoya doğru yol aldı. Elini yıkarken Eymen cevap verdi. ‘’ Anlatıyorum. Avukat Bey şu konuşmayı nasıl mahkemeye çeviriyorsun hemen bir sorgulama, merak filan.’’ Diyerek sorgulamıştı Eymen. Eren elini havlu ile kuruladı. Giyeceği kıyafeti ayarlamak için odasına geçiyordu. Eymen’in dalga geçer sorusuna cevap verdi. ‘’ Meslek aşkı oğlum! Anlayamazsın.’’ Eren 3 yıl önce hukuk bölümünden mezun olmuştu. Mezun olur olmaz kendine avukatlık bürosu açmıştı. Ailesinin varlıklı olması ona iş kazandırıyordu. O sırada Eren giyeceği kıyafeti seçmişti. Çok yumuşak ve temizdi anlaşılan yeni yıkanmış ütülenmişti . Giyinmeden odasını toparlamaya geçti. Eymen ise ‘’ Tabii aşk senden sorulur.’’ Dedi hafif şaşkınlıkla. Eren’in cevap vermesine izin vermeden Eymen ‘’ Neyse dayı bugün beni okula bırakman için aramıştım hem belki çıkışta birlikte bir şeyler yaparız.’’ Dedi. Eren elindeki yastığı yatağına yerleştirirken konuştu. ‘’ Olmaz aslanım, bugün büroda çok iş var müsait değilim, götüremem.’’ Eymen canını sıkmıştı Eren dayısının cevabından dolayı. ‘’Off dayı yaa, ayılık yapma işte.’’ Diyerek sitem etti. Eren odasının camını açıp temiz havayı solmuştu. Sonbahar cezbediyordu onu. Konuşmaya devam etti. ‘’ Oflamaa , işim var bugün, başka zaman planlarız.’’ Eymen onaylayan sesler çıkardıktan sonra vedalaşıp telefon görüşmesini sonlandırdılar. Görüşme bittikten sonra Eren kıyafetlerini giymeye gitmişti. Üstünü giydikten sonra aynada son dokunuşlarını yapıyordu. Saatini takmış, kravatını düzeltmişti aynada. Çantasını hazırlayacaktı ki aşağıda annesi seslendi. ‘’ Eren’im, oğlum kahvaltı hazır hadi in aşağı.’’ Eren çantasına koyacağı evrakları son kez eliyle düzelmişti. Çantasına koymuştu evraklarını ve aşağı inmişti annesine ikiletmemek için. ‘’ Günaydın Gülnur Sultan.’’ Dediğinde annesi hafif sitemkâr şekilde ‘’ Günaydın oğlum, Eren’im! O kadar bağırdım herkes duydu sen daha yoksun!’’ Diyen annesine cevaben. ‘’ Kusura bakma anne, Eymen aramış da onunla konuşuyordum.’’ Gülnur hanım şaşırmıştı. İlk torunu olan Eymen’i hiç sevmezdi. Kızının o…