Bölüm 1

Limon Kokusu ve Pembe Panjurlar 🌊🐚 Banyodan çıkıp buharı henüz üstünde duran sıcak cildine sürdüğü vücut losyonunun kokusu, odanın içine yayılan melisa ve deniz kokusuna karışıyordu. Gece, nemli saçlarını havluyla kurularken açık pencereden içeri giren ılık Ege rüzgarına bıraktı kendini. Eline buz gibi soğuk kahvesini alıp teyzesinden kalan o iki katlı, mavi pancurlu taş evin balkonuna çıktı. Aşağıda, begonvillerin sarmaş dolaş olduğu dar sokakta yaşlı bir teyze kapısının önünü suluyor, uzaklardan da hafif bir deniz dalgası sesi geliyordu. İstanbul’un o boğucu trafiğinden, herkesin bir şey yetiştirmeye çalıştığı o anlamsız yarıştan kaçıp buraya gelmek, hayatında verdiği en doğru karardı. Ya da en azından kendisini buna inandırmaya çalışıyordu. "Gece! Hani kahveler çabuk olacaktı? İçeride eritme peynir gibi yayıldık, kuruduk kızım!" Salondan yükselen Damla’nın cırtlak sesiyle Gece gülümsedi. "Geliyorum patlama! Banyo sırası Selin’deydi zaten, niye bana bağırıyorsun?" Kahve bardağını masaya bırakıp içeri seğirtti. Ahşap parkelerde çıplak ayaklarının çıkardığı o hafif ses bile ona huzur veriyordu. Teyzesinin bu eski evini bir butik pansiyona çevirmek için iki haftadır çabalıyordu ama ev o kadar ihmal edilmişti ki, ahşap merdivenler gıcırdıyor, arka bahçedeki çardak neredeyse çökmek üzere duruyordu. Damla, salondaki eski koltuğa adeta yayılmış, elindeki yelpazeyle kendini serinletmeye çalışıyordu. Onu gören Gece dayanamayıp kıkırdadı. "Sanki Çeşme'nin sıcağını ilk defa görüyorsun Damla, bu ne hal?" "Kızım Çeşme’nin sıcağı ayrı, senin bu klima niyetine vantilatör çalıştırdığın 'nostaljik' evin ayrı bir sıcak!" dedi Damla yelpazesini Gece'ye doğru sallayarak. "Ama hakkını yemeyeyim, bu pansiyon işi tutarsa Ege’nin en havalı patroniçesi olacaksın." O sırada banyodan başındaki havlu sarığıyla çıkan Selin, yüzündeki nemlendirici kremi cildine yedirerek odaya girdi. "Pansiyon güzel de, Gece... O arka bahçedeki çardağı ve gıcırtılı kapıları ne yapacaksın? Senin o mimarlık diploması kapıyı tamir etmeye yetmiyor biliyorsun değil mi?" Gece derin bir iç çekti. "Yarın ustayla görüşeceğim işte. Mahalleden biri varmış, marangoz muymuş, ahşap ustası mıymış ne... Kahvedeki Hasan Amca dedi ki 'Bizim Sarp halleder'. Bakalım kimmiş bu Sarp Efendi." "İsme bak," dedi Damla gözlerini devirerek. "Umarım göbekli, 50 yaşlarında, sigaradan sesi kısılmış bir usta değildir. Şöyle gözümüzü açacak genç biri olsaydı fena mı olurdu?" Selin koltuğa atlayıp bir yastık fırlattı Damla’ya. "Kızım buraya tatile geldik, senin avcılığın yine başladı!" Kızların bu halleri Gece’nin içini ısıtmıştı. Üçü de çocukluktan beri birlikteydi ve Gece’nin radikal bir kararla kasabaya taşınmasını hiç sorgulamadan, "İlk temizliği ve boyayı biz yapacağız!" diyerek peşinden gelmişlerdi. Akşamüstü güneş tatlı tatlı batarken, kızlar bahçedeki küçük ahşap masaya kurulmuşlardı. Ortada biraz karpuz, peynir ve buzlu içecekler vardı. Rüzgar tatlı tatlı esiyor, ceket giydirmeyecek kadar mükemmel bir yaz akşamı sunuyordu. "Eee," dedi Damla masaya doğru eğilerek. "Madem bu gece kız kıza ilk yaz gecemiz, şöyle güzel bir müzik açmayacak mıyız?" Gece telefonunu çıkarıp hoparlöre bağlarken gülümsedi. "Sizi benden başka kim neşelendirecek zaten?" 🐚🌊 Gece, telefonun ekranına dokunup Murat Dalkılıç’ın o kıpır kıpır ritimli Derine şarkısını başlattı. Hoparlörden yükselen ilk bas sesleriyle birlikte Damla adeta pusuya yatmış bir kedi gibi yerinden fırladı. Elindeki plastik su şişesini mikrofon gibi tutarak bahçenin ortasında kendi etrafında dönmeye başladı. "Sözleşsek mi yine? Tam saatinde..." Damla, kıvır kıvır sarı saçlarını savura savura Gece’nin elinden tutup onu ayağa kaldırdı. Gece gülmekten şarkıya girmekte zorlanıyordu ama Ege’nin o akşamüstü rüzgarı içlerini o kadar tatlı bir neşeyle doldurmuştu ki, üçü de bir anda kendilerini ritme bıraktı. Selin bile o cool tavrını bir kenara bırakıp elindeki karpuz dilimini masaya bıraktı, beline kadar uzanan simsiyah düz saçlarını arkaya atarak kızlara…