1. Bölüm: Anlaşma

Yolda yürürken bineceğim otobüsün geçtiğini gördüm. Koşarken bir yandan elimi sallıyordum. Bir süre sonra yetişemeyeceğimi anlayıp durdum. Saydırarak durağa doğru yürümeye başladım. Şimdi kim 40 dakika bekleyecekti? Telefonu çıkarıp sosyal medya hesabıma girdim. Her zamanki gibi yine mesaj yoktu. Sosyal medyada dolaşmayı fazla sevmiyordum. Bu yüzden müzik açıp etrafı izlemeye başladım. Müziğin en güzel kısmında arkadaşım aradı. Telefonu açtığımda her zamanki gibi heyecanlı ve neşeli sesiyle karşılaştım. "Güneş bak ne oldu biliyor musun? Geçen gün sana bahsettiğim çocuk var ya işte biz onunla konuşmaya başladık." heyecanlı sesine karşı benim sesim normaldi. "Yine mi Bahar? Umarım bu sefer yine geçen olanlar gibi olmaz." Sözümü bitirir bitirmez tatlı sesiyle yine konuşmaya başladı. "Yok bu sefer valla iyi bir çocuk. İnan bana." Kafamı sola çevirdiğimde otobüsün geldiğini fark ettim. "Ben kaçıyorum Bahar otobüs geldi. Görüşürüz." dedim kelimeleri uzata uzata. Otobüsü durdurup cam kenarına geçtim. Müziği açıp oyun oynamaya başladım. Bir süre sonra yanıma küçük bir kız oturdu. Bana bir şeyler söylemeye başlayınca kulaklığı çıkardım. "Üzgünüm ufaklık, seni duyamadım. Tekrar söyler misin?" dedim. Minnoş sesiyle bana "İyi misin abla? Yorgun görünüyorsun." dedi. Günler sonra ilk defa birisi bana iyi misin diye sormuştu ve bu benim için çok değerliydi. "İyiyim ablacığım, hastayım biraz. Sen nasılsın?" dedim bitkin sesimle. Küçük kız "Ben iyi değilim abla. Bugün bir hata yaptım. Oysa ki hata asla yapılmaması gereken bir şey." Şaşırdım. Kızın düşünce yapısı aynı bana benziyordu. Her zaman yaptığım gibi tavsiye vermeye başladım. "Hata yapabilirsin minnoş. Mesela bir çiftçi yanlış şekilde hasat yapabilir. Bir satranç oyuncusu yanlış hamle yapabilir. İnsanlar her zaman hata yapabilir. Önemli olan bu hatalardan ders çıkarmak." Herkese verdiğim tavsiyeleri kendime asla veremiyordum ama bu başka bir meseleydi. Küçük kız tatlı bir şekilde gülümsedi. "Haklısın abla. Herkes bana hatanın yapılmaması gereken bir şey olduğunu söylüyordu. Ama sen bunun tam tersini yaptın. Teşekkür ederim." Bende ona gülümsedim. "Rica ederim. Adın ne bakalım senin?" Küçük kız bana bakarak "Yıldız." dedi. "Senin ne abla?" bende ona bakarak "Güneş." dedim. Bir anda gözleri parladı. "Ne kadar güzel bir ismin varmış senin." dedi harfleri uzatarak. Teşekkür ettim sonra biraz daha sohbet ettik ve ineceğim yere vardım. Butona basıp indiğimde yine o yere gelmiştim. Yalnız yaşadığım, kimsenin gelmediği yere. Arada sırada Bahar yanıma gelirdi o kadar. Bahar ile lisede tanışmıştık. Şansa aynı üniversiteye gitmiştik. Eve geçip kendimi koltuğa attım. Hangi akılla tıp bölümünü seçtim bilmiyorum. Hiç bana göre değildi. Yine de dayanıyordum. Biraz dinlendikten sonra kalkıp yemek hazırladım. Yemek yiyip odama geçtim ve yarın için olan projeye başladım. İşleri son güne bırakmak hoşuma gidiyordu. Saat çoktan on iki olmuştu. Esneyerek kalktım ve kendime sıcak çikolata yaptım. Kahve içmek tercihim değildi. 1 saat daha kaldıktan ve projeyi nihayet bitirdikten sonra duş alıp yatağa geçtim. Benim için yorucu bir gündü. İlaçlarımı da aldıktan sonra uyudum. :) Sabah erkenden kalktım ve hazırlanmaya başladım. Otobüsü kaçırmamak için hızlıca çantamı hazırlayıp evden çıktım. Evim üniversiteden uzaktı. Otobüsü biraz bekledikten sonra yine cam kenarına oturup müzik dinledim. Yanımda bir hareketlilik hissettiğimde sağıma baktım ve Yıldız'ı gördüm. Şaşırdığımı belli eden bir mimik yaparak ona baktım. Yıldız bana gülümseyerek bakıyordu. Bende gülümsedim ve "Naber?" dedim. O da "İyiyim abla sen?" dedi ince sesiyle. Bacaklarını sarkıtıp sallaması çok tatlıydı. "Bende iyiyim." dedim. "Abla büyüyünce bende senin gibi güzel olmak istiyorum." dedi bir anda. "Olursun Yıldız. Herkes güzeldir. Sen her halinle güzelsin." dedim. Yine sohbet ederek güldük, eğlendik ve ineceğim yere vardım. Yıldız'a görüşürüz diyerek otobüsten indim. Kendimi hem rahat hem de gergin hissettiğim yere gelmiştim. Üniversiteye. Hem ark…