1- Tesadüf

"Tesadüf dediğimiz şey, bazen kaderin adını henüz söylemediği bir tanışmadır." Bazı yazlar insanın sadece dinlenmek istediği yazlardır. Benimki öyle değildi. İkinci sınıfı bitirmiştim. Final haftasının uykusuz geceleri, üst üste teslim edilen ödevler ve hiç durmayan sınavlar sonunda geride kalmıştı. Kendime tek bir söz vermiştim: Bu yaz ders yok, stres yok, gelecek kaygısı yok. Telefonumun ekranında Alya'nın onlarca mesajı duruyordu. Alya: "Biletleri aldım." Alya: "Evi de tuttum." Alya: "Sakın son anda vazgeçme." Gülümsedim. Alya'yı tanıyan herkes onun plansız yaşadığını sanırdı. Oysa iş gerçekten önemli olduğunda benden bile daha organizeydi. Bir hafta önce internette gördüğü sahil kasabasındaki küçük bir yazlık evi bana göstermişti. "Burası tam bize göre." Haklıydı. Beyaz badanalı, mavi panjurlu, bahçesinde begonviller açan iki katlı eski bir evdi. Denize yürüyerek beş dakika mesafedeydi. Fotoğraflarına baktığım anda kendimi orada hayal etmiştim. Belki de gerçekten ihtiyacım olan şey buydu. Şehirden uzaklaşmak. Bir süreliğine herkesten uzak olmak. Valizimin fermuarını kapatırken annem kapının önünde durdu. "Her şeyi aldın mı?" "Sanırım." "Sanırım mı?" Gülerek başımı salladım. "Evet anne, her şeyi aldım." Annem bana sıkıca sarıldı. "Kendine dikkat et." "Edeceğim." Babam ise her zamanki gibi kısa konuştu. "Bir şeye ihtiyacın olursa ara." "Ararım." Evden çıkarken içimde garip bir heyecan vardı. Sanki sadece tatile gitmiyordum. Sanki bilmediğim bir hikâyenin içine doğru yürüyordum. Otobüs terminalinde Alya beni uzaktan görür görmez el salladı. "Buradayım!" Elinde buzlu kahvesi, omzunda çapraz çantası ve her zamanki enerjisiyle yanıma koştu. "Şu valize bak! Bir ay mı kalacağız, bir yıl mı?" "Sen sanki az eşya getirmişsin." "Kıyafet fazla diye yargılanmak istemiyorum." İkimiz de gülmeye başladık. Otobüse yerleştiğimizde cam kenarına ben oturdum. Şehir yavaş yavaş arkamızda kalırken binaların yerini ağaçlar, ardından zeytinlikler aldı. Yol boyunca Alya durmadan konuştu. Plajlardan, gece gideceğimiz kafelerden, izleyeceğimiz gün batımlarından... Ben ise başımı cama yaslayıp dışarıyı izledim. Belki de bu yaz gerçekten bana iyi gelecekti. Henüz bilmiyordum. O küçük sahil kasabasında hayatımı değiştirecek insanla tanışmama sadece birkaç saat kalmıştı belki de. Otobüs yaklaşık altı saat sonra küçük otogara girdi. Motorun sesi kesildiğinde Alya yerinden fırladı. "İndik!" Ben gülerek başımı salladım. "Otobüs daha tam durmadı." "Heyecandan duramıyorum." Bu huyuna yıllardır alışmıştım. Valizlerimizi aldıktan sonra yüzüme hafif, tuzlu bir rüzgâr çarptı. Derin bir nefes aldım. Şehirde unuttuğum o deniz kokusu ciğerlerime doldu. "Hissediyor musun?" diye sordu Alya. "Neyi?" "Yazı." İstemsizce gülümsedim. "Evet." Otogarın hemen dışında bizi bekleyen taksiye bindik. Şoför yaşlı bir amcaydı. Dikiz aynasından bize bakıp gülümsedi. "Tatile geldiniz galiba." "Evet," dedi Alya heyecanla. "Yaklaşık bir ay kalacağız." "İyi yapmışsınız. Burası insanın kafasını dinlediği yer." Camı biraz daha açtım. Yol boyunca iki tarafı zeytin ağaçlarıyla çevrili dar yollardan geçtik. Aralarda taş evler, rengârenk begonviller ve küçük kafeler görünüyordu. Kasaba tam fotoğraflardaki gibiydi belki de daha güzeldi. Yaklaşık on dakika sonra taksi beyaz badanalı iki katlı bir evin önünde durdu. Mavi panjurları, küçük taş bahçesi ve verandasında sallanan ahşap salıncağı vardı. Alya heyecanla kolumu tuttu. "İşte burası!" Arabadan iner inmez kapıya doğru koştu. "Yavaş!" diye seslendim arkasından. "Merdivende düşeceksin." "Düşmem." Anahtarı kapının yanındaki küçük şifreli kutudan aldık. Ev sahibi her şeyi önceden mesajla anlatmıştı. Kapıyı açınca içeriyi serin bir limon kokusu karşıladı. Salon beklediğimizden daha genişti. Beyaz koltuklar, hasır detaylar, büyük pencereler... En güzel kısmı ise balkondan görünen denizdi. "Ben burada yaşarım." dedi Alya. "Bence de." Valizleri odalara taşıdıktan sonra odaları paylaştık. Ben üst kattaki, balkona açılan odayı seçtim. Alya ise alt ka…