G-19

Genç kadın boşalan viski bardağını yanına bırakırken sessizce hıçkırdı yeniden ve burnunu gürültüyle çekerek konuştu. " Benim neyim var Suzi? " diye sordu acılı bir sesle. Yaşlı kadın, evladı bildiği genç kadının hıçkırıklarını duyduğu ilk an paniklemiş, derdini anlayabilmeye çabalamıştı fakat nafile. " O ne demek yavrum? " diye sordu endişeyle. Cansu konuşmaya devam etse de kadının sorularına cevap vermiyordu. " Suzi ben neden böyleyim? " dedi sonra çatlak bir sesle. " Nasılsın güzel gözlüm korkutma beni ne olur? " Genç kadın bir kez daha hıçkırdı. " Farklı işte. " dedi zor anlaşılır bir şekilde. " Yavrum geleyim mi yanına? Ya da babana söyleyeyim hemen seni aldırtsın getirsin yanıma. He güzel kızım? " " Hayır hayır! " diye inledi telaşla, bir yandan da başını iki yana sallıyordu. " Babam olmaz. " Suzi bir süre düşündü ve sonra yeniden konuştu. " Evren'e söylesen? " Cansu bir kez daha hıçkırdığında artık konuşacak gücü kalmadığını hissediyordu. Yine de elinden gelenin en iyisini yapmak için çabaladı ve gözyaşlarını silip, boğazını temizledikten sonra yanıtladı Suzi'yi. " Gerek yok iyiyim. " Kadın hiç inanmasa da sorunun Evren ile ilgili olabileceğini akıl edip sessizleşmişti. Cansu derin bir nefesle gözlerine dolan yaşları bastırmaya çabaladı. " Gerçekten iyiyim. Özledim seni sadece. Bir ara uğrayacağım söz. " Yaşlı kadın çaresizce onayladı onu. Gönlünden geçen Nihat Bey'e haber vermek olsa da Cansu'nun isteğine saygı duymayı tercih etti. Aralarının uzunca bir süredir limoni olduğunun farkındaydı ve işleri daha da karmaşık hale getirmekten endişe ediyordu. " Tamam kızım. " Cansu telefonu kapatıp boş gözlerle ekrana bakmaya başladığında alt dudağı yeniden titremeye başlamıştı. Neden böyleydi? Neden bu kadar sevilmeyecek biriydi ki? Hızla dolan gözlerini yumduğunda henüz kurumamış olan yanakları yeniden ıslandı. Telefonu da yere bırakıp elleriyle yüzünü temizledikten sonra ani bir kararla avcuna abanarak yerden kalkmış ve odasından çıkmıştı. Ayık olsa böyle bir zayıflığı asla yapmayacağına yemin edebilirdi. Ancak yarım şişe viskiden fazlasını devirmişti ve üstelik çok mutsuzdu. Paytak adımlarla karşı odaya ilerlerken kesik kesik nefesler alıyor, kendini sakinleştirmeye çabalıyordu. Fakat nafile. Kapının önünde durduğunda kısa bir an uyuduğunu düşünüp vazgeçecek oldu. Güneş doğmak üzereydi. Uyuyor olmalıydı. Fakat buna da aldırış etmeden elini kaldırıp kapıyı hafifçe tıklattı. Aradan geçen on saniyede onun uyuduğuna emin olmuştu. İkinci kez şansını deneyecek yine sesini duyuramazsa içeriye girecekti. Elini bir kez daha havaya kaldırdığında kapı gıcırtıyla açıldı. Karşısında düşük omuzları ve dağınık saçlarıyla en az kendi kadar bitik vaziyetteki Evren'i bulduğunda ağlaması daha da şiddetlenmiş, ellerini ağzına kapatmıştı. Adamın çökük gözaltları ve kısık gözleri, uyuyamadığını ele veriyordu. Evren kısa bir an ne olduğunu anlamaya çalışsa da bir şey dememiş; onun konuşmasını beklemişti. Kadın da kısa bir sürede tekrar toparlanmayı başarabilmişti. Kızarmış gözlerini adamın hüzünlü kahvelerine diktiğinde sertçe yutkundu. Kafasında dönüp duran onlarca şeyden hangisini dile getirmesi gerektiğine karar veremiyordu. Bir süre daha sessizlik içerisinde geçti. Sonra kadın dudaklarını nihayet araladı. " Neden değer verdin ki bana? " Evren böyle bir soru beklemediğinden şaşırmıştı. Kaşları havalanırken göğsünü derin bir nefesle şişirdi ve sonra gürültüyle soludu. " Ne kadar içtin sen? " diye sordu. Cansu, adamın kendisini ciddiye almamasına sinirlenirken kaşları da olabildiğince çatılmıştı. " Soru sordum! Ben... ben sevilecek biri değilim. " diye mırıldandı kendi kendine tespitte bulunur gibi. Evren sessizlik içinde kadını izlemeye koyuldu. " Ben neden böyleyim Evren? " diye sordu bu kez kadın. Sanki bu soru hayatının merkezindeydi ve eğer ona bir yanıt bulabilirse her şey anlam kazanacak gibiydi. " Bilmiyorum. " dedi adam buz gibi bir ses ve kayıtsızlıkla. Kadın yavaşça yutkundu ve bugüne kadar kendine dahi sesli bir şekilde itiraf etmedi…