6. BÖLÜM: İLK GÜN

Sevgili Okuyucu… “Bazı çocuklar okula okumayı öğrenmek için gider… Bazıları ise, dünyanın ne kadar acımasız olabileceğini öğrenmek için.” ⚖️ Yedi yaşındaydım. İnsanlar, çocukların en güzel anılarının okulun ilk günü olduğunu söyler. Yeni bir çanta… Yeni bir forma… Yeni arkadaşlar… Yeni umutlar… Belki de haklıydılar. Çünkü herkes kendi çocukluğunu anlatıyordu. Ben ise hiçbir zaman “herkes” olamamıştım. İlk okul günümü düşündüğümde aklıma ne sıram geliyor… Ne öğretmenim… Ne de ilk ders. Ben sadece o devasa, kulak tırmalayan sessizliği hatırlıyorum. O sabah, ev yine her zamanki gibi ıssızdı. Saat henüz erkendi. Koridordan gelen adımlar bile bana ait değilmiş gibi yankılanıyordu. Gözlerimi tavanın çatlaklarına diktim. Bugün okula başlayacaktım. İçimde tarif edemediğim, adı konamamış bir heyecan vardı. Belki de bu kez her şey farklı olur diye düşünüyordum. Belki biri bana gülümserdi. Belki biri adımı sorardı. Belki… Çocuklar umut etmeyi çok kolay öğrenir. Hayal kırıklığını ise daha da kolay… Yatağımdan sessizce kalktım. Sandalyenin üzerine bırakılmış okul formamı elime aldım. Kimse odama gelip beni uyandırmamıştı. Kimse “Hazır mısın?” diye sormamıştı. Kimse, hayatımın en büyük adımlarından birini attığım o günü hatırlamamıştı. Üzerimi yavaşça giyindim. Uzun saçlarımı küçük ellerimle toplamaya çalıştım. Bir tutamı sürekli bozuluyordu. Tekrar düzelttim. Yine bozuldu. En sonunda vazgeçtim. Aynanın karşısında birkaç saniye kendime baktım. Küçük bir çocuktum ama gözlerim… Sanki benden çok daha büyüktü, taşıyamayacağı kadar çok şey görmüş gibi yorgundu. Aynadan son kez kendime baktım. Belki biraz daha güzel görünürsem… Belki biri bana gülümserdi. O yaşta henüz bilmiyordum. Bazı insanlara ne kadar güzel görünürsen görün, ne kadar kusursuz olmaya çalışırsan çalış; sana asla bakmazlardı. Çantamı omzuma geçirdim, kapıyı açıp odadan çıktım. Salona vardığımda annem çoktan uyanmıştı. Elinde kahve fincanı, gözleri televizyonun soluk ışığındaydı. Bana yalnızca bir an, yabancı bir eşyaya bakar gibi baktı. Sonra yeniden ekrana döndü. “Geç kalma.” Sesi ne sertti… Ne de yumuşak. Sanki evde yaşayan herhangi birine söylenmiş sıradan, yersiz iki kelimeydi. Başımı hafifçe salladım. “Tamam.” Başka hiçbir şey konuşulmadı. Babam çoktan işe gitmişti. Ev yine o keskin sessizliğe büründü. Ayakkabılarımı giyerken istemsizce kapıya baktım. Belki… Belki biri arkamdan “İyi dersler” der diye bekledim. Kapının arkasından tek bir nefes bile gelmedi. Bağcıklarımı bağladım. Kapıyı açtım. Ve sessizce dışarı adım attım. Apartmanın merdivenlerinden inerken her adımım boşlukta yankılanıyordu. Sanki bütün bina benim yalnızlığımı biliyor ve yüzüme vuruyordu. Dışarı çıktığımda sabahın serinliği yüzüme çarptı. Sokağın karşısında benim yaşlarımda bir kız vardı. Annesi diz çökmüş, montunun fermuarını dikkatle çekiyordu. Babası gülümseyerek çantasını sırtına yerleştirdi. Küçük kız ikisini de yanaklarından öptü. Sonra üçü birlikte, dünyanın en güvenli yerindeymiş gibi okulun yolunu tuttu. Olduğum yerde birkaç saniye kalakaldım. İçimde tarif edemediğim, dipsiz bir boşluk oluştu. Kıskanmıyordum. Sadece… bunun nasıl bir his olduğunu merak ediyordum. Yürümeye devam ettim. Okul yolu çok uzun değildi ama o gün bana asla bitmeyecekmiş gibi gelmişti. Çünkü attığım her adımla birlikte içimde aynı zehirli soru büyüyordu: Acaba bugün biri benimle arkadaş olur mu? Okulun demir kapısı önümde bütün heybetiyle duruyordu. Derin bir nefes aldım. Avuçlarım terlemişti. Küçük ellerimi montuma sildim ve içeri adım attım. Bahçe çocuk sesleriyle doluydu. Kimisi koşuyor, kimisi birbirini kovalıyor, kimisi de annesine babasına sıkıca sarılarak vedalaşıyordu. Ben ise bu kalabalığın ortasında, görünmez bir duvara çarparak tek başıma yürüdüm. Kimse bana bakmıyordu. Aslında… Henüz. Koridorun sonundaki kapının üzerinde o yazı duruyordu: “1- Б Класс ” (1-B Sınıfı) Kapının önünde birkaç saniye durdum. İçeriden neşeli kahkahalar geliyordu. Kalbim göğüs kafesimi dövüyordu. Tam kapıyı çalacakken içeriden kadının s…