8.BÖLÜM-DÜŞÜNCELER

İyi okumalar dilerim🦦 • DEMİR Başımı geriye atarak, pufta iyice yayıldım. Gökyüzü her zaman ki gibi göz alıcıydı. Aynı Eflin gibi dedi iç sesim. Eflin... Gördüğüm ilk günden beri aklımdan çıkmayan, aklımı ve kalbimi darmadağın eden o kız. Onda beni çeken bir şey vardı. Ne olduğunu daha ben bile çözememiştim. Bir, iki haftada bir kişiye bu kadar bağlanabilir miydi bir insan? Her yerde gözü ona arar mıydı? Benim arıyordu. Sanki bir gün bile onu görmesem nefes alamayacak hala gelmiştim. Bu normal değildi, hem de hiç değildi. Oflayarak gözlerimi kapattım. Aklımda bugün geçirdiği kriz vardı. Yapma diye sayıklamaları kafamın içinden çıkmıyordu. Birinin ona zarar verdiğini düşünmek bile beni mahvediyordu. Ben ona dokunmaya bile kıyamıyordum ama biri onu yerle bir etmişti. Bu ciddi ve sert kabuğu da bu yüzden olmalıydı. Aklımda ona neler olduğuna dair bir sürü teori döndü. Hepsi de kötü sonla bitiyordu. Kalbim bile dayanamıyordu bu teorilere. Ben iyice farklı boyutlara geçmişken telefonum çaldı. Gözlerimi aralayarak yere bıraktığım telefona baktım. Gülse görüntülü arıyordu. Hızlıca telefona uzanıp, açtım. Telefonunu masasına dayamış sandalyesinde oturuyordu. Kızıla boyadığı saçlarını iki yandan örmüştü. Yüzüne vuran ışık sayesinde yüzünde ki çilleri daha iyi görebiliyordum. Elinde ki çayı masasına bırakıp ellerini kaldırdı. "Müsait miydin abi?" Demişti işaret diliyle. Evet kardeşim yaşadığı yoğun stres ve travmalar sonucunda konuşma yetisini kaybetmişti. Gülümsedim ona. "Müsaittim abim. Nasılsın? Saçların çok güzel olmuş bu arada." Yanağında ki gamze belli olacak şekilde güldü. Ellerini hızlıca hareket ettirdi, gülümserken. "Teşekkür ederim. Ben iyiyim ama sen solgun ve bitik görünüyorsun." O kadar mı belli oluyordu halim? Dışarı sesli bir nefes verdim. "Eflin." Duraksadım. "Yani sana anlattığım kız." Kafasını salladı anladığını belirtircesine. Gülümsedim bu haline sonra yine aklıma Eflin düştü. "Kriz geçirdi bugün." Dediğimde bana bakan gözleri kapandı. Ona bunları anlatmak ne kadar doğruydu bilemiyordum. O da bir zamanlar kriz geçirmişti ama onun nedenleri farklıydı. Ellerini oynattığında ona odaklandım. "Kötü bir şey mi oldu da kriz geçirdi?" Düşündüm. Bir dakika. Ben ona dokununca kriz geçirmişti. Yani dokunmamdan mı rahatsız olmuştu? Ama ona sarılmıştım da. Kafam iyice karışmıştı. "Ona dokundum." Dediğimde kardeşimin gözleri kocaman açıldı. "O anlamda değil cadı! Beline dokundum düşmesin diye. Sonra da kriz geçirdi. Ama sonra ona sarılıp krizi geçene kadar bekledim." Kardeşim dediklerimle elini çenesine attı. Sonra bir anda ellerini hızlı hızlı oynattı. "Sen dokununca rahatsız olup eski anıları ona hatırlatmış olabilirsin." Sonra bir an kısa süreliğine duraksadı. "Ama sonra sen, ona sarıldığında rahatsız olmadıysa sana güvenmiş olabilir. Yani dokunuşundan bir zaman sonra rahatsız olmamış." Yüzüm aydınlandı. "Bu iyi bir şey değil mi?" Avucunu yüzüne kapattı. "Tabi ki iyi bir şey şapşal! Senden rahatsız olmamış. Ama sen yine de gerekmedikçe onunla temas etme. Demek ki temasdan hoşlanmıyor." Başımı hızlı hızlı salladım. "Tamam!" "Hey!" Arkamdan gelen Yavuz'un sesiyle irkildim. "Küçük cadı!" Yavuz yanıma çökerek telefona eğildi. "Nasılsın portakal?" Gülse'nin kaşları çatıldı. Önünde ki deftere kalemiyle bir şeyler yazıp ekrana tuttu. "Sensin portakal!" Yazıyordu kağıtta. Yavuz işaret dili bilmediği için kağıda yazmıştı. "Ayıp oluyor. Senin saçın turuncu diye ben portakal diyorum sana." Gülse başını iki yana sallayıp tekrardan deftere bir şeyler yazmaya başladı. "Ben sana gofret diyor muyum?" "Gofret?" Dediğimde yanımda ki Yavuz huzursuzca kıpırdandı. "Aramızdakileri yaymazsak yalnız portakal." Omuz silkti. "Sen beni sinir edersen yayarım!" Güldüm bu hallerine. Yavuz ellerini havaya kaldırdı suçlu edasıyla. "Peki havuç hanım. Teslim oluyorum." Gülse burnundan derin bir nefes verdiğinde ikimizde kahkaha atmaya başladık. "Eğlendiyseniz kapatıyorum?" "Hayır!" Dedik aynı anda. Dirseğimi Yavuz'a geçirdim. "Gitsene oğlum sen. Senin yüzünd…