1.BÖLÜM-TANIŞMA

Selamm! ✨ iyi okumalarrr! 🤎 HAFSA Arabayı park ederek hızlıca indim. Yeni evimiz de ilk gecemiz olacaktı. Kızlarla birkaç şey hariç her şeyi almıştık. Onlara belli etmesem de çok heyecanlıydım. Evet üç kız eve çıkmıştık. Birbirimizi çok tanımıyorduk ama zamanla alışırdık, herhalde. Bagajı açıp kalan son iki kolimi kucakladım. Kolilerde bu sene kullanacağım mimarlık malzemelerim vardı. Biraz ağır olsa da taşıyabilmeyi başarmıştım. Binadan içeri girip asansöre bindiğimde aynadan kendimi süzdüm. Üstüme yeşil bir kazak altıma ise siyah bir kot giymiştim. Yeşil kazak kestane renginde olan saçlarımı öne çıkarmıştı. Asansör dördüncü katta durduğunda asansörden indim. Bina beş katlıydı ve biz kızlarla dördüncü katı satın almıştık. Parayı toparlamak zor olsa da bir şekilde halletmiştik. Ailemiz yardım ediyordu etmesine ama hiçbirimiz onları zorlamak istemiyorduk. Kolileri yere koyup çantamda anahtarı aramaya başladım. "Olamaz ya!" Anahtarları arabada unutmuştum! Hızlıca asansöre geri binip aşağı indim. Arabadan anahtarımı alırken, duyduğum adım sesleriyle başımı arkama çevirdim. Eflin gelmişti! Siyah, uzun saçlarını topuz yaparak toparlamıştı. Üstüne ise siyah eşofman takımı giymişti. Her zaman ki Eflin'di. Ona gülümsediğimde bana küçük bir tebessüm sundu. Hiç gerçekten güldüğünü görmemiştim. Sanırım daha bize alışamamıştı. Gerçi bende onlara hala tam alışmamıştım. O da zamanla olurdu. "Selam." Kızın sesi bile garip geliyordu. Bazen ruh olup, olmadığını düşünüyordum (!) Şaka bir yana cidden garip bir kişiliği vardı. "Selam nasılsın?" dediğimde dudakları aralanmıştı ki duyduğumuz çığlık dikkatini dağıttı. Yasemin elinde kap keklerle bize doğru koşuyordu. Uçuyordu demek daha doğru olurdu. Bize yaklaşmaya başladığında bir adım gerilesem de geç kalmıştım. Üçümüz üst üste düşmüştük. "Özür dilerim, özür dilerim." Yasemin üzerimden kalktığında Eflin'e kısa bir bakış attım. Çoktan ayaklanmış, homurdanarak üstünü silkeliyordu. Bende ayağa kalkarak üzerimi silkeledim. Tam o sırada balkonda kahve içen adamı farK ettim. Adam tam da bizim olduğumuz yere bakıyordu! Resmen rezil olmuştuk! Başımı eğerek aceleyle binanın girişine koştum. Kızlarda benim baktığım yere baktığında, gözleri irileşmiş ve benimle aynı tepkiyi vermişlerdi. "Rezil olduk, rezil olduk!" Benim yakarışlarımın aksine Yasemin'in gözleri yerdeki keklerdeydi. "Cidden mi Yasemin?" Bana bakmadan omuz silkti. Bir tane düşürmüştü. Diğer ikisinin şekli bozulsa da yenilmeyecek halde değildi. "Eve çıkabilir miyiz artık?" Eflin'i onaylayıp, üçümüz birlikte asansöre bindik. Kata geldiğimiz de aklımda hala kahverengi saçlı adam vardı. Rezilliğimizi görmüştü. Artık herkes gibi benimde geçmişe gidip silmek istediğim bir anım vardı. Yasemin sağ olsun. Eflin kapıyı açınca kolilerimi yerden alıp odama ilerledim. Odam çok büyük olmasa da idealdi. Tek kişilik yatağım, dolabım ve bir adet l şeklinde olan çalışma masam. Bu masayı sırf maket yaptığım zaman her şey sığsın diye almıştım. Kolileri açıp eşyalarımı yerleştirmeye başladım. Yarım saattin ardından işlerim bitmişti. Tam o sırada evin kapısı çaldı. Bildiğim kadarıyla kızların hepsi evdeydi. Merakla odamdan çıkıp hole çıktım. Eflin kapıyı açmış karşısında ki teyzeye bakıyordu. "Buyurun?" Teyze Eflin'e gülümseyip elinde ki koca tencereyi uzattı. "Al kızım, bunu size yaptım. Sakın getireceğiniz zaman dolu getirmeye çalışmayın. Siz öğrencisiniz yavrum sadece derslerinize çalışın." Eflin tencereyi almak için elini uzatmayınca, Yasemin koşarak yanlarına gitti. "Teşekkür ederiz teyzecim. Eline sağlık." Eflin umursamazca onları konuşmaları için bırakıp mutfağa geçti. Bu kızda merak duygusu bile yoktu. Acaba tencerede ne vardı? Kapı kapanınca hızlıca Yasemin'in yanına gidip tencereyi kaptım. Kapağını açınca ne göreyim? Yaprak sarma. Ağzım sulanırken tencere elimden kayıp gitti. "Hey!" Yasemin gülerek mutfağa ilerlemeye başladı. "Tek başına yemeği düşünmüyordun herhalde?" Düşünmüştüm... Ona göz devirerek arkasından ilerledim. Hep birlikte aceleyle tencerey…