Bölüm 2

‎İstanbul'un merkezindeki gökdelenlerden birinin en üst katında bulunan makam odası sessizdi. ‎ ‎Tavana kadar uzanan camlardan şehrin büyük bölümü görünüyordu. Odanın ortasındaki geniş masanın arkasında yusuf Yavuz oturuyordu. ‎ ‎Önündeki evrakları incelerken sağ kolu Pınar elindeki dosyayla içeri girdi. ‎ ‎"Efendim." ‎ ‎Yusuf gözlerini gözlerini dosyalardan ayırmadan cevap verdi. ‎ ‎"Söyle." ‎ ‎Pınar birkaç adım yaklaştı. ‎ ‎"Liman ihalesiyle ilgili yeni bilgiler geldi. Çetinkol Holding'in piyasaya haber saldığı söyleniyor." ‎ ‎Yusuf başını kaldırdı. ‎ ‎Pınar devam etti. ‎ ‎"'Bu ihale bizimdir. Girmeyi düşünen herkes sonucunu göze alsın.' diye açık açık konuşuyorlarmış." ‎ ‎Odadaki hava birkaç saniyeliğine sessizliğe gömüldü. ‎ ‎Yusuf sandalyesine yaslandı. ‎ ‎Yüzünde en ufak bir endişe yoktu. ‎ ‎Aksine hafif bir tebessüm belirmişti. ‎ ‎"Biz bugünlere her havlayan köpekten korkarak gelmedik, Pınar." ‎ ‎Sesi sakindi. ‎ ‎Ancak bu sakinliğin altında tehlikeli bir kararlılık vardı. ‎ ‎"Fakat bir köpek bu kadar rahat havlıyorsa..." ‎ ‎Masadaki kalemi yavaşça bıraktı. ‎ ‎"...muhakkak bir sahibi vardır." ‎ ‎Pınar dikkatle dinliyordu. ‎ ‎"Çetinkolları araştır." ‎ ‎"Efendim?" ‎ ‎"Her şeyi öğrenmek istiyorum." ‎ ‎Yusuf'un bakışları sertleşti. ‎ ‎"Kimlerle çalışıyorlar, arkalarında kim var, kimden güç alıyorlar..." ‎ ‎Kısa bir duraksamadan sonra ekledi. ‎ ‎"Bu kadar rahat konuşmalarının sebebini bul." ‎ ‎"Hemen ilgileniyorum efendim." ‎ ‎Pınar notlarını aldıktan sonra başka bir konuya geçti. ‎ ‎"Ayrıca lojistik bölümü müdürü sizinle görüşmek istiyor. Yeni taşımacılık rotalarıyla ilgili karar verilmesi gerektiğini söylüyor." ‎ ‎Yusuf'un yüzü anında değişti. ‎ ‎Kaşları çatıldı. ‎ ‎"Yeni rotalara ben mi karar vereceğim?" ‎ ‎Pınar sessiz kaldı. ‎ ‎"Olmadı alınacak kamyonların modelini de ben belirleyeyim." ‎ ‎Odadaki hava yeniden gerildi. ‎ ‎"Eğer bölüm müdürü kendi işini yapmak yerine bana soracaksa o koltukta neden oturuyor?" ‎ ‎"Efendim, kendisi risk almak istemediğini söylemiş." ‎ ‎Yusuf alaycı bir şekilde güldü. ‎ ‎"Risk almak istemeyen adam ticaret yapmasın." ‎ ‎Ardından kesin bir ses tonuyla konuştu. ‎ ‎"Bugün çıkışını verin." ‎ ‎Pınar başını kaldırdı. ‎ ‎"Yerine daha iyisini buluruz." ‎ ‎"Emredersiniz efendim." ‎ ‎Yusuf tekrar önündeki dosyalara döndü. ‎ ‎"Kimin geleceğine de sen karar verme. Önce adayları incele, sonra bana getir." ‎ ‎"Anlaşıldı efendim." ‎ ‎Yusuf elini hafifçe kaldırdı. ‎ ‎"Bir de kahve getir bana." ‎ ‎"Tabii efendim." ‎ ‎Pınar odadan çıkarken Yusuf gözlerini yeniden İstanbul manzarasına çevirdi. ‎ ‎Liman ihalesi onun için sadece bir ihale değildi. ‎ ‎Asıl merak ettiği şey, Çetinkollar'ın arkasında duran kişinin kim olduğuydu. ‎ ‎Siyah SUV, yüksek duvarlarla çevrili geniş arazinin önündeki demir kapıya yaklaştı. ‎ ‎Güvenlik kulübesinden çıkan koruma aracın yanına geldi. ‎ ‎"Hoş geldiniz. Kime gelmiştiniz?" ‎ ‎Barış camı indirip cevap verdi. ‎ ‎"Hatice Hanım'a." ‎ ‎Koruma kısa bir an durdu. ‎ ‎"İsminizi ileteyim efendim?" ‎ ‎Barış hafifçe gülümsedi. ‎ ‎"Oğlu Kemal geldi dersiniz." ‎ ‎Korumanın yüzündeki ifade bir anda değişti. ‎ ‎"Kemal Bey mi?" ‎ ‎Barış başıyla onayladı. ‎ ‎Koruma hemen arkadaşlarına kapının açılması için işaret verdi. ‎ ‎Aynı anda telsizine uzandı. ‎ ‎"Kemal Yavuz giriş yaptı. Tekrar ediyorum, Kemal Yavuz giriş yaptı." ‎ ‎Demir kapılar ağır ağır açılırken araç malikânenin bahçesine doğru ilerledi. ‎ ‎--- ‎ ‎Malikânenin girişinde nöbet tutan koruma duyduğu an kapı ziline bastı. ‎ ‎Kapıyı Emine açtı. ‎ ‎"Hayırdır?" ‎ ‎Koruma heyecanla konuştu. ‎ ‎"Emine Abla... Kemal Bey geldi." ‎ ‎Emine birkaç saniye donup kaldı. ‎ ‎"Ne dedin sen?" ‎ ‎"Kemal Bey içeri girdi." ‎ ‎Emine hiç vakit kaybetmeden salona koştu. ‎ ‎Hatice Hanım koltukta oturuyordu. ‎ ‎"Hanımım!" ‎ ‎Hatice Hanım telaşla ayağa kalktı. ‎ ‎"Ne oldu?" ‎ ‎Emine'nin gözleri dolmuştu. ‎ ‎"Kemal geldi." ‎ ‎Hatice Hanım bir an nefessiz kaldı. ‎ ‎"Bizim Kemal mi?" ‎ ‎"Evet hanımım." ‎ ‎Hatice Hanım'ın gözleri yaşardı. ‎ ‎Merdivenlere dönüp yüksek se…