1 bölüm: O Gece 🌌

Aşk ve İmkânsız Öncelikle kitabıma hoş geldiniz. Aşk ve imkânsızlıkların bir araya geleceği bu hikâyede bakalım neler olacak... Hazır mısınız? Keyifli okumalar ❣️ Her şey aynıydı. Hayatımda hiçbir şey değişmiyordu. Günler birbirinin aynısı gibi geçiyordu. Sanki raylarından hiç çıkmayan bir trenin içindeydim; hep aynı yolda ilerliyor ama hiçbir yere varmıyordum. Bazen insan ne yapacağını bilemez. Sadece yaşar... Sabah uyanır, aynı şeyleri yapar ve gece olduğunda geçen günün diğerlerinden farklı olmadığını fark eder. Ben de öyleydim. Yirmi dört yaşındaydım ve hayatımın en güzel yıllarında olmam gerekiyordu. En azından herkes böyle söylüyordu. Ama içimde tarif edemediğim bir boşluk vardı. Belki de eksik olan şey henüz karşıma çıkmamıştı. O gün, hayatımın değişeceğinden habersizdim. Bazen hiçbir şey yapmadan yaşadığımı hissediyorum. Bunun nasıl bir his olduğunu anlatmak zor. Aslında bir rutinim bile yoktu. Bir planım, beklediğim bir şey yoktu. Hayatım, henüz yazılmamış boş bir kitap sayfası gibiydi. Her gün aynı şeyler... Uyan, hazırlan, kahveni iç ve günü bitir. Ne büyük bir heyecan vardı hayatımda ne de anlatmaya değer bir anı. Bunu hayatımın kötü olduğunu düşündüğüm için söylemiyorum. Sadece bir şeyler yaşamak istiyordum. İnsanların anlattığı o anları... Zamanın durduğu, bitmesini istemediğin anları. Ne bileyim... Eğlenmek istiyordum. Kahkahalarla gülmek istiyordum. Bir maceranın içine düşmek istiyordum. Ve belki... Aşık olmak istiyordum. "Sıkıldım artık, gerçekten." Tam o sırada odamın kapısı açıldı. Kapı açılır açılmaz Zeynep içeri girdi. "Ya bir gün şu odayı düzeltmeyi düşünür müsün?" Gözlerimi devirdim. "Merhaba Zeynep, ben de seni özledim." Zeynep odanın içine bakıp başını salladı. "Odanın şu haline bakılırsa sen beni değil, temizliği özlemiş olmalısın." Odamın dört bir yanına dağılmış çizimlere baktım. Masanın üzerinde yarım kalmış kahve fincanı, yerde duran eskiz defterleri ve koltuğun üzerine bırakılmış kıyafetler vardı. "Bence gayet düzenli." Zeynep kısa bir kahkaha attı. "Elif, senin düzen anlayışınla benimki arasında dağlar kadar fark var." Omuz silktim. "Hayat zaten yeterince düzenli. En azından odam özgür kalsın." Zeynep gözlerini devirdi. "Sen özgür kalmaya çalışırken can sıkıntısından ölüyor olabilirsin." Bu kez cevap veremedim. Çünkü haklıydı. Ama keşke olmasaydı. Gerçekten sıkılıyordum. Hem de fazlasıyla. "Offf Zeynep..." Koltuğa kendimi bıraktım. "Düzenli olmak çok zor ya. Senin gibi titiz olsam kafayı yerdim." Zeynep bana boş boş baktı. "Elif, odanda yürümek için harita lazım." "Bence biraz abartıyorsun." "Hayır, sadece gerçekleri söylüyorum." Etrafına bakıp derin bir nefes aldı. "Biliyor musun? Bir gün bu odanın kendi kendine canlanıp sana savaş açacağına inanıyorum." Kahkahamı tutamadım. "Çok komiksin." "Ben ciddiyim." Ayağa kalkıp kapıya yöneldi. "Madem odam güzel ve düzenli diyorsun, ben çıkıyorum." Kapıyı açtıktan sonra dönüp bana baktı. "Yalnız enkaz altında kalırsan beni arama." "Çık odamdan!" "Memnuniyetle." Kapı kapanırken ikimiz de gülüyorduk. Tam çıkacağını düşünürken Zeynep kapıda durdu. "Ya ben başka bir şey için gelmiştim." Kaşlarımı çattım. "Ne için?" "Senin yüzünden aklımda kalmadı." Gülerek yatağıma oturdu. "Şimdi hatırladım." "Dinliyorum." "Bu akşam dışarı çıkalım. "Dışarı mı?" "Evet." dedi Zeynep. "Önce güzel bir yerde yemek yeriz, sonra sahile gideriz." Şüpheyle ona baktım. "Sadece yemek ve sahil mi?" Zeynep sırıttı. "Bir de Instagram için fotoğraf çekeriz." Kahkahamı tutamadım. "İşte gerçek sebep ortaya çıktı." "Ne var yani? Güzel fotoğraflarım bitmek üzere." "Zeynep, senin fotoğrafların bitmez. Sen sadece yenilerini istiyorsun." "Haklı olabilirim." Başımı iki yana salladım. "Tamam, gideriz." "Harika!" Bu kız gerçekten manyaktı. Kapıya yöneldi ama çıkmadan önce tekrar durdu. "Bu arada..." "Neymiş o bu arada?" "Güzel giyin." Şaşkınca ona baktım. "Sahile gidiyoruz, kırmızı halıya değil." "Fark etmez. Güzel giyin." Kollarımı göğsümde birleştirdim. "Elif olarak söz veriyorum, üzerimde pijama…