BÖLÜM 2: RÜYA

Okulun ilk günü tanışmıştı Açelya’yla. O gün onun çok tatlı biri olduğunu düşünmüştü Sude ve yakın arkadaş olmak istiyordu. Yakınlaşmaya nasıl başladıklarını hatırlamıyordu bile ama onunla takılmayı ve eğlenmeyi çok seviyordu. Daha yeni tanışmış olsalar bile hep yanında olduğunu, kötü hissettiği zamanlarda Açelya’nın kendisine yardım edeceğine bile emindi. Şimdi o kızla sinema gecesi yapacaklardı. Yakın arkadaşı ve sevgilisiyle birlikte olmak çok heyecanlandırıyordu. Bugün okula Atakan bırakmıştı onu ama okulun otoparkında yer olmadığı için okulun yakınlarına park etmişlerdi ve arabaya doğru gidiyorlardı Emre’yle birlikte. Bugün yaptıkları planları Emre de duymuştu ve kimse onu çağırmadığı için Sude biraz üzülmüştü. Üstüne üstlük Açelya’nın projesinde de yardımcı olmuştu, bu yüzden onu da çağırmak kötü olmazdı. Sevgilisiyle yaşıtlardı, ikisi de 24 yaşındaydılar ve son sınıftılar. İkisi ayrı bölümlerde okusalar bile ortak dersleri vardı ve bir şekilde arkadaş olup yakın olmuşlardı. İkisi de mühendislik okuduğu için çok normaldi. “Emre,” diye seslendi ona Sude. Emre ise kıza bakmıştı ne diyecek diye. “Bugün sen de gelsene bizimle film gecesine, seni alıp geçeriz beraber.” dedim. “Gelirim ama Açelya için sorun olmasın, daha yeni tanıştığı birini eve almak ister mi ki?” Diye sordu Emre genç kıza. Sude anlayışla başını salladı ama sevgilisinin yakın arkadaşının da planda olmasını istiyordu. “Atakan’ın yakın arkadaşısın, anlayışla karşılar merak etme,” dedi. Emre ise dayanamayıp teklifi kabul etti. — Sude’nin sorusu karşısında kalbimin ritminin bir anlığına teklediğini hissettim. Emre. Onu bu akşam evimde, kendi özel alanımda ağırlama fikri... Bir yandan içimdeki o çocuksu heyecanı tetikliyor, diğer yandan yeni tanıştığım birini eve almak güvensizlik hissini tetikleyerek beni paniğe sürüklüyordu. Düşüncelere dalıp ne diyeceğimi düşünürken “Açelya?” dedi soru nidasında telefonun diğer ucundaki Sude. “Ne diyeceğimi bilemedim,” dedim kararsızlık içinde. “daha yeni tanıştım bu çocukla, keşke önce bana sorsaydın.” “O kadar yardım etti sana ve plan yaparken yanımızdaydı, çağırmasaydım ayıp olurdu,” tatlı bir tonda söylemişti bunları ona kızamayayım diye, ki ne zaman bunu yapsa gerçekten ona kızamıyordum. “Hem Atakan’ın yakın arkadaşı, iyi bi’ çocuk. Tanımasam asla çağırmazdım biliyorsun.” Dediği doğruydu. Sude kolay kolay kimseye güvenmez ve onla samimi bir şekilde konuşmazdı. Enerjik ve dışa dönük olabilirdi ama sevdiklerine karşı böyleydi. Bu yüzden çok uzatmadan Emre’nin eve gelmesini kabul ettim. Telefonu kapattığımda, kendimi bir anda kendi kurduğum bu 'güvenli' dünyanın içine yabancı birinin girişine izin vermiş gibi hissettim. Sonuçta yakın arkadaşımın ve sevgilisinin arkadaşıydı, ve planları duyduğu için de çağırmamazlık olmazdı. Evin önüne geldiğimde arabayı park edip eve girdim. İlk işim İnci’yi aramak oldu. Kendisi benim çocukluk arkadaşım ve en yakın arkadaşımdı. En kötü günlerimizde ilk o bana koşardı, ben de ilk ona. Telefonu açtığında, “Efendim hayatım.” dedi dünyanın en neşeli sesiyle. Konuşmalarımızın ilk dakikalarını böyle sevgi sözcüklerini kullanarak yapardık sanki kapatmamıza yakın birbirimizle tartışmıyormuşuz gibi. Artık bu bizim geleneğimiz olmuştu. “Bugün Sude’lerle film gecesi yapacağız ama onların arkadaşı da gelecek bugün tanıştım, o yüzden bi’ tane daha yakın arkadaşımın yanımda olmasını istiyorum.” dedim sevecen bi tavırla. Güvensizliğimden kaynaklı bir şey olduğu an İnci’nin bana yardım edeceğini biliyordum. Sude de bunu yapar ama nedense ikisinin de yanımda olmasını istemiştim. Plan hakkında konuştuktan sonra telefonu kapatıp evi toparlayıp kendimi banyoya atmıştım. Soğuk duşun ardından bornozumla odama geçip gardırobumdan giyecek şeylerimi çıkarttım. Altıma tayt üstüme ise bol bir tişört giymiştim. Saçımdaki havluyu çıkartıp saçımı da tarayıp arkadan ördüğümde işim bitmişti. Telefonumu elime aldığımda kızlara yazmayı düşünmüştüm ki ikisi de yazmıştı bana. Sude’nin Atakan’la geleceğini bildiğim için sadece…