6

Ne anlamam lazım bu bakışından? Belli miydi zaten kaçışından? 🐟🐟🐟 "Çok uykum var." Ceyda söylene söylene sınıfa girip yanıma oturdu. Kendisi bu hayatta sahip olduğum bir elin parmağını geçmeyecek arkadaşlarımdan biriydi. Çantasını resmen fırlatıp kafasını sıraya koydu ve uyku moduna geçti. Ben de önümdeki kitabıma tekrar yöneldim. Planım hoca gelene kadar kitabımı okumaktı fakat bakış açıma giren bir çift pembe ayakkabı buna engel oldu. Kafamı kaldırıp ayakkabının sahibine yani Pelin'e baktım. Pembe tonlarındaki makyajı ve maşalanmış kusursuz duran sarı saçları her zamanki gibiydi. "Dışarı." dedikten sonra kapıya doğru yürüdü. Toprak henüz derse gelmemişti. Zaten çoğunlukla geç kalırdı. Pelin'i takip ettim ve birlikte koridorun sonundaki peteğin önünde durduk. Yaslanıp ellerimi gri hırkamın cebine sokup ne diyeceğini bekledim. "Ne konuştunuz o günden sonra? Mesajıma da cevap yazmadın." "Görmemişim." diyerek yalan söyledim, konuştuklarımızı da anlatmakla uğraşmak yerine sohbeti açıp telefonumu uzattım. Birkaç dakika içinde aynı soğukluğuyla telefonumu geri uzattı. "Bir şey demeyecek misin?" dedim telefonu cebime atarken. "Güzel devam et böyle." Beni orada bırakıp sınıfa yürüdü. Bu kızla yan yana durmak bile bir sabır gerektiriyordu. Ben de petekten ayrılıp sınıfa adımladım. Pelin'in az önce kapattığı sınıf kapısını tuttuğumda aynı anda biri daha tuttu. Kafamı kaldırdığımda Toprak'ın toprak rengi gözleriyle karşılaşmak kalbimi hızlandırdı. Beklemediğimden ya da Pelin daha bir dakika önce yanımdan ayıldığı için olmalıydı. Elimi çekip bir adım geri çekildim. Onun eli kapıda kaldı fakat açmadı. "Günaydın." dedi hafif bir gülümsemeyle. Cevap vermek yerine yüzüne aval aval baktım. Yanımda olsa konuşamayacağımı söylemiştim değil mi? Geriliyordum ayrıca ondan günaydın diyecek kadar bile haz etmiyordum. Bir süre cevap bekler gibi yüzüme baktı ardından sınıf kapısını açtı. Kesinlikle gerizekalı olduğumu düşünüyordu. Neyse ki ben de onun hakkında aynısını düşünüyordum. "Matematik sever misin?" diye sordu, yan yana sınıf kapısından içeri girmiştik. "Neden sordun ki?" Şaşırmıştım. Biz arkadaş değildik, denk gelince birbirimize selam bile vermezdik. Kaç zamandır aynı sınıfta olmamız bunu değiştirmemişken şu an bu sorunun sebebi neydi anlayamamıştım. "Merak ettim." Sessiz kaldım. Sorusu beni durdurduğundan yerlerimize ilerlemek yerine kapının önünde kalakalmıştık. "Hiç seviyor gibi durmuyorsun." "Nereden çıkardın bunu?" diye çıkıştım, suratımı ifadesiz tutmaya çalışıyordum. "Öyle hissettim." dedi ve yanımdan ayrılmak üzere ilk adımını attığında göz kırptı. Ardından sırtını dönüp sırasına ilerlediğinde bir süre ardından baktım. Neydi bu şimdi? Kafamı yavaşça sallayıp kendime geldiğimde sırama resmen koştum. Ceyda çoktan uykuya dalmıştı. Sınıftaki tek arkadaşım da uyku bağımlısıydı. Harika. Orta sıranın en arkasında oturuyorduk. Pelin ise cam kenarı dördüncü sıradaydı. Bakışlarını üzerimde hissediyordum ama dönüp bakmadım. Toprak da Pelin'in arkasındaki sıraya oturdu. Birbirleriyle göz göze bile gelmiyorlardı fakat kısa bir süre önce kahkahaları sınıftaki en baskın sesti. Pelin'in bakışları da bu sayede benden ayrıldığında rahatlamıştım ama cebimdeki telefonumdan gelen titreşim sesiyle bu rahatlık kısa sürdü. Tahmin ettiğim gibi yazan Pelin'di. Pelin: Birlikte girdiniz? Ova: Bir dakika önce seninle olduğuma göre kapıda denk geldiğimizi anlamak zor olmamalı. Az önce Pelin'i mi tersledim ben? Pelin: Düzgün konuş, beni germe. Telefonumu kaldırıp kafasına atmama az kalmıştı. Ama yapamayacaktım. Maalesef bugünkü cesaretim onu terslemekle sınırlıydı. Ova: "Günaydın" dedi. Pelin: Sen ne dedin? Ova: Hiçbir şey. Pelin: Aptal mısın? Neden eline geçen fırsatı değerlendirmedin? Elime geçen fırsat bu muydu yani? Kim birbirine günaydın diyerek aşık olabilirdi? Ki zaten Toprak'ın bırakın aşık olmayı benden hoşlanabileceğini bile düşünmüyordum. Pelin isterse sınıftaki en güzel kızı dahi bu iş için görevlendirebilirdi. Ama ısrarla benim yapmamı istiyordu. A…