4

Bu kadar adam dururken yani şimdi niye ben? 🐟🐟🐟 Kolumdan düşmek üzere olan çantamı düzeltip önünde durduğum eve baktım. Kocaman bir kapı, uzun çam ağaçları, kapı girişindeki sarı ışıklar... Benim burada ne işim vardı? Adımlarım geri gitti ama dönmeyecektim. Elimdeki telefonuma baktım. Pelin'in attığı konum sayfası hâlâ açıktı. Önce konumu kapattım sonra da Pelin ile olan sohbete girdim. Ova: Geldim ben. Pelin'lere ilk kez geliyordum. Bu yüzden kapıyı çalmaya çekindim. Bunda evin ağırlığının da payı olabilirdi. Birkaç dakika sonra Pelin evin geniş kapısını açtı ve bana el salladı. Yanına doğru yürümeye başladım yavaş adımlarla. Üzerinde fıstık yeşili bir takım vardı, sarı saçlarını at kuyruğu yapmıştı. Gülümsüyordu fakat samimi hissettirmiyordu. Kapıya ulaştığımda içeri girdik. "Havva abla bize kahve yap lütfen." diye seslendikten sonra üst kata yöneldi, bir şey söylemeden takip ettim. Geniş ve pembe ağırlıklı bir odası vardı. Odanın ortasında bulunan yuvarlak şekilli yatağına oturdu, ben ise bakışlarımı odada gezdirmeye devam ediyordum. Yatağın iki yanında komidinler vardı. Karşısında kıyafet dolabı, kapının yanında üzeri kalabalık bir makyaj masası. Her şey düzenliydi. "Otursana." Elini yanına oturmam için iki kez yatağa vurduğunda çantamı makyaj masasının önündeki pufa bırakıp Pelin'in yanına oturdum. Talimat vermesini beklemeden Toprak ile olan sohbetimizi açıp telefonumu uzattım. Toprak, Pelin'in üç hafta önce ayrıldığı sevgilisiydi. Sebebi de Toprak'ın Pelin'i aldatmış olmasıydı. Telefonu aldığı gibi hızla kafasını ekrana gömdü. Başta eski sevgilisine yürüdüğüm mesajları okumuyormuş gibi düz bir ifadeyle ekrana bakarken aşağılara indikçe kaşları çatıldı. Gerçekten, benim burada ne işim vardı? "Ne yaptın? Ne güzel başlamışsın, sonra mahvetmişsin." Telefonu fırlatırcasına yatağa bıraktı. "Ben sana çocuğu tavla dedim, beni neden aldattığını sor demedim." Önüme düşen perçemlerimi verdiğim derin nefesle hareketlendirdim. "Dayanamadım. Ondan haz etmediğimi başında söyledim sana." "Ondan haz etmeyeceksin zaten. Tek yapman gereken öyleymiş gibi davranmak." Bunu bir gereklilik gibi değil, resmen emir verir gibi söylemişti. Pelin ve emirleri. Bir haftadır fazlasıyla maruz kalıyordum. Attığı telefonumu alıp elime tutuşturdu. "Hemen tekrar yazıp telafi ediyorsun." "Ne?" Resmen bağırdım ve oturduğum yerden kalktım. "Buraya bu işin bittiğini söylemeye geldim Pelin. Ben beceremeyeceğim. Başka birini bul." "Bana ba-" Pelin'in sözünü kesen şey odasının kapısını tıklatıp ardından içeri giren kadındı. Az önce seslendiği Havva abla olmalıydı çünkü elinde kahve tepsisi vardı. Sevecen gözüküyordu, hafifçe gülümsediğimde o da başıyla selam verdi. "Teşekkürler." dedim çekingenliğimin belli olduğu sesimle. Tepsiyi çalışma masasına bıraktı. "Afiyet olsun kızım." Ardından Pelin'e baktı. Tekrar konuşmaya yeltenmişti fakat nedense bundan vazgeçti ve hızlıca kapıyı kapatıp odadan çıktı. Tekrar Pelin'e baktığımda Havva ablanın neden tek kelime etmediğini anladım. Bakışları pek sevecen sayılmazdı. İnce ve biçimli kaşları daha da çatılmış, alnında bir çizgi belirmişti. "Öyle kafana göre bitiremezsin. Yapacağız dedik, söz verdin." Söz vermediğime yemin edebilirdim. Sinir bozukluğuyla güldüm. "Öyle olmadı yalnız, sen beni zorladın." Pelin arkadaşım değildi. Aynı sınıftaydık ama birbirimize selam bile vermezdik. Ben sessiz bir tiptim, Pelin ise sınıfın çoğunu konuşmaya layık bulmazdı. Birdenbire yanıma gelip bana bu teklifi yaptığında şaşırmış ve saçmalık olduğunu düşünmüştüm. Gerçi hâlâ öyle düşünüyorum. O zaman neden mi kabul ettim? Tamamen mecburiyet. "Hâlâ zorluyorum. Devam edeceğiz yoksa kalan lise hayatın cehenneme döner." Yapardı. Hem de hiç zorlanmadan yapabilirdi, biliyordum. Tek lafıyla beni okulun milli nefreti hâline getirebilecek güce sahipti. Okulun sahibinin ya da müdürün kızı falan değildi ama insanların üzerinde etkisi büyüktü. Güzeldi, çok güzeldi ve ben bu etki gücünün bundan başka bir sebebi olduğunu düşünmüyordum. Aslında korkmuyord…