3. Bölüm

Hayata sözümü geçiremediğim çok günüm olmuştu. Küçük bir çocukken, babam beni halamın himayesini altına bıraktığında, hiç kolay bir yaşamım olmamıştı. Mücadele etmiş ve istediğimi almıştım. Hayat benim için mücadelelerimle dolu bir parkurdu. Çalıştığım yere çok da uzak olmayan Adin Holding binasının önünde durduğumuzda, bu kadar devasa bir bina olduğuna ilk kez dikkat ediyordum. Kerim kapımı açmak için yeltendiğinde ondan önce davranarak kendi indim. ‘Girişte adınızı söylerseniz size misafir kartı verecekler. On sekizinci katta Semin Bey’in odası.’ Dedi. Kibarca teşekkür ettim ve tüm sinirimin odağına doğru ilerledim. Binanın giriş kısmı oldukça sadeydi. Gri ve beyaz tonların hakim olduğu lobide, danışmaya ilerledim ve adımı soyadımı söyleyerek bir misafir kartı edindim. Kartımı girişteki bankolara okutarak, asansöre bindim. Dakikalar sonra on sekizinci kattaydım. Sessiz bir kata adımlarken, iğne yere düşse duyulacak cinstendi. Siyah ve gri tonlarının hâkim olduğu katta yavaşça ilerledim. Geniş koridor ileride darlaştı ve camdan duvarları olan en az yüz kişilik bir toplantı salonu göründü. Hemen köşeyi sola doğru döndüğümde koridorun sonundaki siyah kapı dikkatimi çekti. Odası burası olmalıydı. Seri bir şekilde ilerleyerek, kapının koluna elimi attım. ‘Kendisi müsait değil şu an. Buyurun haber verelim.’ Dedi bir ses. Hemen kapının sol tarafındaki masayı o an fark ettim. Masanın hemen önündeki sandalyelerden birine oturdum ve sessizce bekledim. Masadaki isimlikte Sezer Adin yazıyordu. Acaba Semin Adin’in neyiydi. Adamı inceledim bir süre, sima olarak benzese de gözleri ve duruşu hiç onun gibi değildi. Daha çok Semin Adin yan çar gibiydi. ‘Aramayacak mısınız?’ diye sordum. Çünkü haber vereceğini söylemiş ama hiçbir girişimde bulunmamıştı. ‘İçeride görüşmesi var.’ Dedi. ‘Ama benim geleceğimi biliyordu. Yani beni buraya getirten kendisi.’ Dedim. ‘Görüşmesi var.’ Dedi tekrar ve bilgisayarına geri döndü. Ne yani beni işimden eden adamı burada böyle boş boş oturarak bekleyecek miydim? Birden ayaklandım ve arkamda bana itiraz eden adamı dinlemeden odanın kapısını açtım. Büyük koyu renk masanın ardındaki ambere çalan sarı gözler beni buldu. ‘Merhaba Semin Bey.’ Odadan içeri girdim. Kapıdayken görüşüme ters kaldığı için fark etmediğim ama içeri girince gözüme çarpan Kerim ve hemen yanında, kravatı sağa kaymış, gözünde koca bir morluk olan adamı gördüm. Panik tüm benliğimi bir anda sardı ve elim ayağım uyuştu. Ne yapacağımı bilemez halde gözlerimi amberlere çevirdim. Rahatça koltuğunda arkasına yaslandı ve ‘İçeriden onay cümlesi duymadan odaya dalarsan sonuçlarına da göz yumarsın ‘dedi. Sanki bir sonraki cümlesi tehdit içerecekmiş gibi hissettiriyordu. Bir avukat. Hayır Türkiye’nin en ünlü avukatının odasında böyle bir görüntü. En dürüst, en adil görünenin… Aynı rahatlıkla hemen arkamdan odaya giren Sezer’e döndü. ‘Sana içeri kimseyi almamanı söylemiştim.’ Dedi. Ben Kerim’e dönerek ‘Sen nasıl, hangi ara?’ diye şaşkınca sordum. ‘Kapıyı Kerim’in kilitlemiş olması gerekiyordu.’ Dedi Sezer. Kerim bir bana bir Sezer’e son olarakta Semin’e bakarak konuştu. ‘Abi ben içeri kimseyi almazsınız zaten diye düşündüm.’ Dedi. Semin sabır dilenircesine ‘Sanma Kerim, söyleneni yap. Güvenlik şefi diye başımıza koymuşuz seni, yaptığın hataya bak.’ Dedi. ‘Abi, olmaz bir daha.’ Dedi Kerim mahcubiyetle. Sanki yanlarında dövülmüş ve şaftı kaymış bir adam yokmuş gibi, hiçbir şeyden haberi olmayan normal bir avukat yokmuş gibi davranıyorlardı. ‘Çıkar şu adamı buradan, gerekeni yap.’ Dedi. Ardından ekledi. ‘Kurallara uygun olarak.’ Yutkunamadım. Gereken neydi ki? Bu adama ne olacaktı. Ben neye şahit olmuştum. ‘Otur Saye.’ Dedi bana hitap ederek ve söylediğini uslu bir çocuk gibi yerine getirdim. Kerim, benim girdiğim kapıdan çıkmadı. Arkasını döndü ve odanın diğer ucundaki bir yere yöneldi. Fakat daha fazlasını izlememe izin vermeyen Semin konuşmaya başladı. ‘Çok mu korktun?’ dedi. ‘Sezer sende çıkabilirsin.’ Diyerek Sezer’i de odadan çıkarttı. Kerim’in olduğu y…