1. Bölüm | Giriş

Soğuk bir kış günü… Saatlerin birbirini kovaladığı, zamanın hem çok hızlı hem de bir o kadar yavaş geçtiği o tuhaf dilimin içinde kaybolmuş bulunmaktayım. Ben Duru. Ne düşündüğü, ne hissettiği ya da hangi renge aşık olduğu pek de önemsenmeyen, kalabalıkların içinde kendi sessizliğine hapsolmuş genç bir kızım. Pek arkadaşım yoktur. Aslında hiç yok demek haksızlık olur. Eski lisemden kalma, her şeye rağmen kopamadığım bir kız grubum var. Onların dışında kimseyle içli dışlı olduğum söylenemez. Yalnızlık bir tercih olmaktan çıkıp kanıma işlemiş bir alışkanlık gibi adeta… ve bu yalnızlığı daha da körükleyen bir aileye sahibim. Evet, ailem bu yalnızlığımı sonsuza dek sürdürebilecek beni tüm köklerimden koparacak o büyük hamlede bulunmuştu.. o da başka bir ülkeye taşınmak. Sadece şehrinden değil çocukluğunun geçtiği sokaklardan, dilinden ve memleketinden kopuyor olmak hâlen beni üzüyordu. Bu durum aile içinde haftalarca süren, kalpleri kıran tartışmalara sebep olmuştu. Tabii bu fırtınalar her seferinde aynı şekilde dinerdi. Benim kapıyı çarpıp odama çekilmemle. O akşam yine o sonu gelmez tartışmalardan birinin ardından girdiğim odamda şimdiye dek hiç hissetmediğim şeyler vardı. Odama salondan gelen boğuk seslere aldırış etmeden uzun bir süre baktım. İlk kez bu dört duvarı bu kadar detaylı inceliyordum. Gözümü her çevirdiğimde anıların birer birer canlandığını, duvardaki her izin bir hikâyesi olduğunu fark ettim. Kitaplığımın kenarındaki o küçük çizik, dokuzuncu sınıfta hırsımdan kalemimi oraya vurduğum andan kalmaydı. Bu küçücük odada ne kadar çok anı biriktirmiştim. Bunun farkına ancak kaybederken varıyor olmak ne acıydı. Üzerimde taşıdığım o ağır karamsarlığı bir kenara bırakıp yatağıma uzandım. Telefonumu açtığımda ekranı kaplayan bildirimler, şu sıralar kopuk olduğum dünyaya kısa bir veda gibi geliyordu. 💬 “Gün açan çiçekler gibiyim” Grubu: ↳ Selen: Duru okula neden gelmedin?? Son kez birlikte vakit geçirecektik ya! ↳ Özge: Duru şimdiden silmiş bizi belli ki.. ↳ Selen: Özge sana hak vereceğim aklımın ucundan geçmezdi ama sanırım haklısın. ↳ Nisa: Duru iyi ki gelmemişsin, Seko’yu okulun arkasında biriyle gördük. Okula son gelişinde bile bu hıyar için üzülmeni istemezdik be kuzu ↳ Selen: Amaaaan boşverin! Amerika’da çok daha iyisini bulur bebitöm benim. O sarı saçlı basketbolcular falan… Mesajları okurken yüzümde buruk bir gülümseme belirdi. Kızların neşeli, umursamaz tavırları istemsizce modumu yükseltse de "Seko" yani Serkan konusu kalbimde ince bir sızı bıraktı. Üç senedir aynı sınıfta olduğum her sabah gördüğümde içimin titrediği o çocuğa bir kez bile açılamamış olmanın ağırlığı vardı üzerimde. Belki de her şey olması gerektiği gibi ilerliyordu. Serkan gibi popüler, herkesin gözdesi olan bir çocuğun benim gibi bakımsız kendini çirkin hisseden ve sürekli köşelerde saklanan bir kıza bakması zaten bir mucize olurdu. Boş hayallerin peşinden koşmuştum. Olmayacak duaya amin denmezdi, değil mi? Daha fazla görüldü atıp onları merakta bırakmak istemedim. ↳ Duru: Kızlar anca gördüm mesajları kusura bakmayın… Babamla son pasaport işlemlerini hallettik, o yüzden gelemedim okula. Serkan’ı boş verin zaten beklediğim bir şeydi. Asıl siz söyleyin sizi ben bir daha ne zaman göreceğim?? Canım arkadaşlarımı göremeden gitme fikri boğazımı düğümlüyordu. Ailemden çok onları, birlikte geçirdiğimiz günleri düşünüyordum. Hiç tanımadığım bir ülkede, okyanusun öbür ucunda onlarsız ne yapacaktım? Telefonu çekmecenin üstüne bıraktım. Derin bir iç çekip pencereden içeri sızan İstanbul güneşinin son demlerine baktım. Sessizliğin içinde, güneşin verdiği o yalancı sıcaklıkla mayışmıştım. Tam uykuya yenik düşecekken kapı aniden açıldı. Korkuyla sıçradım. Annem, yüzünde anlamsız bir gülümsemeyle kapıda dikiliyordu. "Hadi bakalım uykucu, misafirlerin kapıda birikti bile!" Aşağıdan gelen o tanıdık, gürültülü gülüşme sesleri annemin haberini doğruluyordu. Üzerimdeki mayışmış hali hızla silkip attım. Aynada saçlarımı alelacele her zamanki gibi salaş bir şekilde dü…