5. Bölüm

5. Bölüm Araba ile yolculuğumuz uzun zamandır bitmemişti. Halbuki ev şuracıktaydı. Gaddar buz küpü tek bir kelam etmediği için nereye gittiğimiz hakkında tek bir bilgim dahi yoktu. ''Nereye gidiyoruz?'' bu sanırım 6 veya 7. soruşumdu. ''Geçmişinle yüzleşmeye'' ne dedi bu şimdi? Benim geçmişimden ona neydi ve ayrıca ne yaşadığımı biliyor muydu? ''Ben yüzleşmek istemiyorum. Ve ayrıca, benim geçmişimi kurcalamaya sahip olabilecek son kişi bile değilsin. O yüzden şimdi çabuk arabayı eve sür!'' sesim ne kadar ciddi çıksada içimdeki korku kendini göstermek için zaman kolluyordu. Korkum dışarı çıkacak, en savunmasız anımda patlak verecek diye endişeleniyordum. ''Görevim sensin. Bu yüzden görevimi tanımam gerek. Seninle empati kurmam için seni tanımam gerek Asena. Bana kendini açarsan emin ol geçmişinle daha iyi baş edebilirsin. Bu zamana kadar hiç kimseye tam anlamıyla kendini anlatmamışsın. Anlatmadığın için kendini yiyip bitirmişsin. Ortaya da bu asi halin çıkmış. Rolünü çok iyi oynuyorsun Asi Kurt, fakat ben seni görebiliyorum'' dediğinde sertçe yutkundum. Bu beni görebildiğini mi ima ediyordu? ''Ben Asi Kurtum. Başka bir kişiliğim yok. Sen nasıl vahşi kurtsan bende asi kurtum. Geçmişimi ben kimseye açmam. Daha 2 günlük tanıdığım adama niye açayım ki?'' dedim ve kahkaha attım. Sinirlerim epey bir yıpranmıştı. Geçmişini kimseye açmaman etrafında kimsenin olmamasından dolayı değil miydi? Açıkçası hayatımda hiçbir zaman kimseye tam anlamıyla güvenememiştim. Hayatıma giren insanlar, bir müddet sonra bana veda bile etmeden hayatımdan çıkardı. Okul arkadaşlarım olsun veya evden kaçtıktan sonra çalıştığım birçok yerdeki insanlar olsun hepsi gitmişti. Kardeşim gibi gördüğüm Çağrı ve Tuna hariç. Bana ne bir numara bırakmışlardı ne de sonra görüşelim gibi sözler söylememişlerdi. Bu da beni ne kadar istemesemde kendi meselelerimde insanlara karşı güvenmeme düşüncesine götürmüştü. Kimse beni dinlemez, anlamaz veya önemsemez diye. İçimdeki hüznü, dışarıya hep öfke ile çıkardım. Yaşayabilmemin tek yolu buydu. Hayat, öyle toz pembe masallardaki gibi değildi. Belki ailen tarafından sevgi dolu yetiştirilirsen yetişkin olmadan önce gözünde toz pembe gözükebilirdi fakat kaderin onu bile çok gördüğü insanlar, hiçbir zaman kendileri için hayal kuramazdı. Geçmişte yaşadığım şeyler için kendime acımıyordum. Sadece sorguluyordum. Evet, her insanın kendi yaşadığı zorlukları vardı fakat bazen bunu yaşamak için ne gibi bir suç işlediğimi düşünmeden duramıyordum. Belki de ailem beni sevseydi, başımı okşasaydı ben dünyayı iyi yönüyle gören, hayalleri olan bir kız olabilirdim. Hayalimi gerçekleştirip evde sadece kağıt karalamak yerine çok ünlü bir ressam olabilirdim. Ama hayat, bana bunu layık görmemişti. Kendi içinde zor şeyler yaşayan, içindeki bütün öfkeyi evrene gösteren, herkese kafa tutan, inatçı, kimse ile hiçbir şeyini paylaşamayan biri olmaya mahkum etmişti beni. Bende onun bana verdiği rolü oynuyordum. Sonuçta çoktan dağıtılan kartların, değiştirilme hakkı yoktu. Belki berbat bir hayata sahiptim. Örnek alınamayacak bir kişiliğim vardı. Sevilecek biri değildim. Bu yaşıma kadar kendimi hep böyle görmüştüm. Ben, kendimi kimseye ezdirmezdim. Kendin dışında kimseye ezdirmezsin. Kötü işlere karışır, namımı duyurur, insanların benden uzaklaşmasını bir şekilde sağlardım. Hala takmadığım emniyet kemerinin bir kez daha ötmesiyle Kurtay tahammülsüz bir şekilde bana bakıp tekrardan yola döndüğünde sinir bozucu sesini duydum. ''Şu kemeri takacak mısın artık?'' ''Sen bu arabayı eve sürene kadar takmayacağım.'' sert çıkan sesim ona taviz vermeyeceğimi açık bir şekilde belli ediyordu. ''Sen beni deli etmeye mi çalışıyorsun? Sana sebebini açıklıyorum, yapman gerektiğini söylüyorum, sen yine de kendi bildiğini yapıyorsun! İnatçı bir keçiden farkın yok!'' diye resmen gürlediğinde kılımı bile kıpırdatmadım. Boş arazi yolda ilerlerken etrafımızda tek tük araba vardı. Hafif kararan havada, inatla kalmaya çalışan kızgın güneş, gözlerimin içine girerken gülümsedim. ''Daha…