4. Bölüm

Merhabalarr 4. Bölüm sizlerle! Oy vermeyi yorum yapmayı unutmayınn çok zamanınızı almıyorum ki bölüme hemen geçesinizz jsjs. Keyifli okumalarr💫💖💐 4. Bölüm Elinde birkaç gündür emek vererek bitirdiğim tuvalimi tutan babam, üstüme doğru yürürken oturduğum yerde daha da küçüldüğümü hissettim. ''Sen nasıl birisinin ölümüne sebep olursun? Katil! Bunu da yaptın ya, artık senden herşeyi beklerim'' diyen babam bana bir çöpmüşüm gibi bakıyordu. Yüzüme doğru tükürdüğünde arkadan annemin sesini duydum. ''Allah belanı versin! Seni doğuracağıma taş doğursaydım keşke.'' Duvar ile tuvalimin birleşmesiyle dolmaya başlayan gözlerim babama döndü. Ona ne kadar emek verdiğimi bilmiyordu. Öğretmenim istemişti onu. Yeteneğimin olduğunu söyleyip benden yapmamı istemişti. Şimdi onu da hayal kırıklığına uğratmıştım. Bir kere daha tuval duvara çarpınca bacaklarımla kendimi geriye doğru ittim. ''Kaçmak yok. Ben senin o gözündeki katili görüyorum. Büyüyüp bizi de öldürmek isteyeceksin! Ben buna izin vermem!'' diye bağırdıktan sonra elinde tuvalin bir kenarı kalan babam, gözünü kırpmadan kenarı sırtıma geçirdi. ''Ben katil değilim. Onu isteyerek öldürmedim. Sizi öldürmem!'' sesimin çıktığı kadar bağırmaya çalışıyordum ama sanki sesim, yok olmuştu. ''Yalan! Sen acımasızsın! Bizi de öldürmeyeceğin ne malum!'' diye bana öfkeyle karşı çıktı babam. ''Seni kendi ellerimle öldüreceğim!'' diyerek üstüme yürümeye devam etti. ''Öldür Kemal. Yoksa o bizi öldürecek!'' diyen annem doğurduğuna pişmanmış gibi bana bakıyordu. ''Katil değilim!'' diye boğazımı yırtarcasına bağırdığımda alarmın sesiyle gözlerimi hızla açıp yattığım yatakta oturur pozisyona geldim. Hepsi rüyaydı Peşini bırakmayan kabuslarındı. Ailem hiçbir zaman bir katil olduğumu öğrenmemişti. Söyleyememiştim. Kabusumdaki gibi olur, yanımda olmazlar diye korkmuştum. Ellerimin sıkı bir şekilde boğazımı sıkmasıyla bir süredir doğru düzgün nefes alamayan bedenim titriyordu. Ellerimi hızla boynumdan çektim. Yan komodinde duran astım ilacımı alıp ağzıma götürdüm. Bedenim, tekrardan nefes almanın huzuruyla dolup taşarken astım ilacını birkaç kez daha sıkıp komodinin üstüne koydum. Ben isteyerek katil olmamıştım. Hayallerimde katil olmak yoktu. Belki de teklifi kabul etmemeliydim. Cezamı çekmeli, bu işkenceden kurtulmalıydım. O zaman çektiğim ceza en azından biraz daha hafiflerdi. Evet. Ben hapise girersem bu gördüğüm kabuslarda peşimi bırakmış olurdu. Ruhu beni bırakmış olurdu. Yataktan hışımla çıkıp yan tarafta bulunan giyinme dolabımı açıp ispanyol paçalı dar mavi kot pantolonumla beyaz crop ile sarı renkteki ince gömleğimi çıkardım. Üzerimdeki pijamayı çıkartıp çıkardıklarımı giydim. Hapise gireceksem telefonuma ihtiyacım yoktu. Zaten arayacak kimsem de yoktu. Spor çantamı çıkartıp içine birkaç tane kıyafet, astım ilacım ve ihtiyacım olan eşyaları koydum. Dağınık saçlarımı sadece elimle düzeltip çantayı da alıp odamdan çıktım. Dün az olan yemeklerim ve kare borcama yaptığım tatlı bitmişti. Spor çantamı elime alıp kapıyı sessizce açtım. O Kurtay gittiğimi duymamalıydı. Duysa da kararından dolayı mutlu olurdu zaten . Kendi görevine dönmek istiyor. Olsun şimdi bir de ona kendimi anlatamayacaktım. Spor çantamı ayakkabılığın boş kalan üst kısmına koyup ayakkabılarımı giydim. Arkamı dönüp yavaşça kapıyı kapattım. Spor çantamı elime alıp minik adımlarla merdiveni inmeye başladım. Sokağa çıktığımda tempolu bir şekilde emniyet müdürlüğüne doğru yürümeye başladım. Kendi ıssız mahallemden çıktığımda İstanbul'un eşsiz ışıklı yollarına varmıştım. Trafik ışıklarından karşıya geçerken karşımda gördüğüm park bana bir yerden tanıdık gelmişti. Koca çam ağacının yüzü uzun yola bakıyordu. Trafik ışıklarından biraz uzak tarafta kalıyordu. Onun ilerisinde de banklar ile etrafı çevrilmiş çiçeklerle süslenmiş bir park. Olduğum yerde kalakalmışken korna sesleri ile tekrardan kendime geldim. Hızla parkın olduğu tarafa doğru koştum. Burası orasıydı. Parkın içine girdiğimde tek tük çocuk vardı. Anneleri babaları yanlarında mutlu bir…