11. Bölüm

11. Bölüm Kurtay Yalçın Kapıdan içeri girdiğimde bir o kadar tanıdığım fakat bir o kadar da yabancı olduğum gözler bana çevrildi. Beni görünce yavaşça ayağa kalktı. İstemsizce hafif bacakları sallanırken umursamıyormuş gibi davrandım. O soğuk, bana sunulan maskeyi yüzüme geçirdiğimde artık odada Kurtay Yalçın olarak bulunmuyordum. Başkomiser Kurtay Yalçın olarak bulunuyordum. Yıllardır bu iki kişiliğimi ayırt edebildiğim için zorlanmadan karşısındaki sandalyeye oturdum. ''Kurtay...'' diye ağzından ismim çıktığında tepki vermedim. Tepki, zayıf noktaydı. Tepkini ortaya koyarsan, nelere üzüldüğün nelere kırıldığın belli olurdu. Ve bu da seni güçsüz gösterirdi. Elimle oturması için sandalyeyi işaret ettim. Anlamış olacak ki sandalyeye bedenini bıraktı. Ellerimi masaya yasladığımda öne doğru hafif eğildim. ''Yıllar önce dediklerimi hatırlıyor musun?'' diye sorduğumda başını yavaşça salladı. ''O zaman, bana nasıl hitap etmen gerektiğini de bilirsin. Tabi zaman geçti, ben öyle komiser olarak kalmadım. Belki sen burada çürüdün fakat ben dışarıdaki dünyada namımı duyurdum. Başkomiser oldum. O yüzden öyle hitap edeceksin'' dedim sesimi sakin ve kontrollü çıkarmaya çalışarak. ''Neden geldin. Yıllar sonra...'' ''İfadene ihtiyacım var. Sana soracağım sorulara dürüstçe cevap ver'' Başını salladığında sorulara başladım. ''Yıllar önce bizi sattığın kişi kim? Projeksiyondaki videoda olan maskeli adam kim? İlk önce bu soruların cevapları ile başla'' ''Videodaki ve sizi sattığım kişi aynıydı. Kendisine 'Gölge' diyor. Aslında Ahmet Çelebi baş adam değilmiş. En başından beri Gölge baş adammış. Ahmet Çelebi'yi önümüze yem diye atmış'' Hemen dökülmesini beklemiyordum. Gölge... İsmi gibi gölgelerde saklanmayı seviyordu. Ben onu o gölgeden çıkarmayı iyi bilirdim. ''Ahmet Çelebi görünen tarafsa, neden onu tek başına bıraktı ve ölmesine göz yumdu?'' ''İnan ki bende bilmiyorum. Tek bildiğim bu Gölge denen adamın Asena Çelik diye birine kafayı taktığı. Telefonda geldiğimizi haber vermek için aradığımda konuşuyorlardı oradan duymuştum.'' Asena mı? Tamer amirin dediği konumu bu muydu? Bir manyak tarafından kafaya takılması mı? ''Başka bir şey duymadın mı? Demediler mi başka söyle!'' sertçe elimi masaya vurduğumda hafif ürkmüştü. Sırtını oturduğu sandalyeye yasladığında dikkatle bana bakıyordu. ''Aradan tamı tamına 6 yıl geçti. Bir tane bile iz bulamadınız mı?'' alayla sorduğu soru çenemi sıkmama neden oldu. ''Polis olmadığına göre sana ilerlediğimiz durumu söylemem yasal olmaz. Hem burada soruları sen değil, ben sorarım. Anladın mı?'' ''Bu Gölge denen herifin yaptığı işler ne peki? Kaçak yollardan organ mafyalığı, uyuşturucu satıcılığı gibi şeyler mi?'' diye sorduğumda başını sallayarak beni onayladı. ''Dediğin şeyleri yapar çoğunlukla'' dedikten sonra aklına birşey daha gelmiş gibi tekrardan söze başladı. ''Ahmet Çelebi'yi de öldürüldüğü akşam bilerek oraya göndermiş sanırım. Asena Çelik'i alsın diye. Ama beceriksiz başaramamış tabi ki. Canından olmuş. Gerçi kim bilir, o canından olmasaydı Asena denen kadına ne işkenceler yapacaktı. Daha 12 yaşındaymış biliyor musun Ahmet Çelebi'yi öldürdüğünde. Yazık, o yaşta katil olmuş'' dediğinde içimde bir yerlerin kırıldığını hissettim. Sanki şu an karşımdaki adamı değilde, 6 yıl önceki kendimi görüyordum. Masum, mağlup en çok da Mert yüzünden güven sorunu yaşamaya başlayan genç bir delikanlıyı... Öfkeyle ayağa kalktığımda gözümün döndüğünü düşündüm. Sanki şu an vereceğim tepkiyi başkomiser olarak değilde ben olarak verecektim. Ona doğru ilerleyip ağzına bir tane yumruğumu geçirdiğimde şaşkınlıkla bana bakıyordu. ''Tanımadığın etmediğin insanlar hakkında konuşmanın kötü birşey olduğunu bu yaşına geldin öğrenemedin mi? Bir de sana kardeşim diyordum, böyle kardeş olmaz olsun!'' Burnuna yumruk attığımda burnundan kan gelmeye başlamıştı. ''Kız orada kendini savunuyordu. Nefsi müdafa! Öğrenmedin mi? Ya o ölecekti ya da Çelebi. Bu durumda dünyadan bir yaratığın gitmesi daha makul!'' dedim sinirle. Kapının açılma sesi ile…