Gölge Altında 1. Bölüm

GÖLGE ALTINDA Kalabalıkta bile yalnız kalan bütün kızlara... Selamlarr kitappad de yayınladığım kurgumu buraya da yayınlamaya başladım okursanız sevinirimm. Yorumlarınızı da bekliyor olacağımm.💫 1. BÖLÜM İnsanlar bana hiçbir zaman sevgiyi öğretmek istemedi. Onun yerine hep kaos hep şiddet verdi. Evrende herkes yaşadığını karşısındakine yaşatmalı dendi. İnsanlar ne öğrendiyse etrafına öyle davranması gerektiği gösterildi. Sevgi görmeyen nefret kusmalı dendi. Derdi olan sızlanmamalı, derdini saklamalıdır. Sızlanırsan, zayıf noktanı gösterirsin. Ya fiziksel ya da psikolojik. Her nasıl kötü yönü varsa kötü insana o şekilde şiddet göstermeli. Bildiğim, öğrendiğim tek doğru bu. Önümdeki boks torbasına bütün öfkemle yumruğumu geçiriyordum. Batan güneşin sıcaklığı, alev saçan saçlarım ile birleşip günü bitiriyordu. Sessiz ve ıssız evimde, spor malzemelerimin bulunduğu odamda boks torbasından hıncımı çıkarıyordum. Boks torbasını bırakıp ellerime geçirdiğim boks eldivenini dişlerim ile sertçe çıkarıp yere attım. Koşu bandına binip en son hıza kadar açıp nefessiz kalana kadar koşmaya başladım. Koşu bandın hemen karşısında bulunan penceremin camını hafif eğilerek açarken koşmamı bölmedim. Tek yaşadığım evimin baktığı manzara o kadar da fevkalade değildi. Kirli bir su birikintisi olan dereye bakıyordu. Dere ile aramıza giren taşlardan yapılmış daracık bir yol bulunuyordu. Evimin hemen altında bakkal bulunuyordu. Mahallenin tek bakkalı olduğu için herkes buraya gelerek biraz da olsa yolun tenhalığını bozuyordu. Fakat tenha olması bence daha güzeldi. Yalnızlık, beni kendisine küçüklüğümden beri çekiyordu. Eskiden ister miydim hatırlamıyorum ama şu an yalnızlığı çok seviyorum. Kendimi bildim bileli ailemden nefret ediyorum. Onların yüzünü sanırım 18'ime bastıktan sonra evden kaçtığımdan itibaren görmedim. Görmek de istemem. 18'e basmadan önce de birçok kez evden kaçtım fakat sonu hiç değişmedi. Polisler tarafından eve geri götürülmek ve birkez daha hakarete ve şiddete maruz kalmak. Ne kadar yalvarsam ayaklarına kapansamda acıma duygusu olmayan insan karşısındakine asla taviz vermezdi. Onlarda öyleydi. Bir süre sonra günlük bir olaya döndü benim için. Bu sefer de tepki vermediğim için daha fazla dövdüler. Yaralar tenime mahkummuş gibi asla kabuk bağlamadı. Belki çok fazla maruz kaldığım için belkide her yara kabuk bağlamaya başladığı zaman onu soyduğum için. Kendim dışında kimse yaralarımı göremezdi. Ne içimdekini ne de tenimdekini. Kendim dışında herkese kaplan olurdum. Kimse yumuşak tarafımı göremezdi. Ne iyi niyetli birisi ne de kötülükten arınamayan birisi. Hiçbirine göstermezdim. Aileden ne görürsen insanlara da onu gösterirdin. Biliyorum benim gördüğüm muameleyi kimse hak etmiyor. Fakat bende hak etmiyordum. Bu yüzden benim gözümde herkes hak ediyor. Çocuklar hariç. Çocuklar masumdur. Hiçbir şey bilmezler. Onlara herkes iyi yaklaşmak zorunda. Benim etrafımda onlara iyi davranılmak zorunda. Yoksa o kişi ile ayrıca görüşür çocuk için hesap sorarım. Hiçbir çocuk öyle bir muameleyi hak etmez. Koşu bandını kapatıp banyoya ilerledim. Yaz akşamı hava ne kadar geç kararsada zaman hızlı geçiyordu. Ve benim bugünde dövüşüm vardı. Klozet kapağının üstüne havlularımı koyup üstümü çıkardım. Banyoya girip soğuk suyu açtım. Kıvırcık saçım ağırlığını suya bırakarak yavaşça açılıyordu. Su bedenimi ferahlatırken bir yandan şampuanı elime bocalıyordum. Saçlarımı şampuanla masaj yaparak köpürttüm. Gözlerimi sıkıca kapatıp suyun içine tekrardan girip saçımı şampuandan arındırdım. Gözlerimi açtığımda sağ bileğime gözlerim kaydı. Bileğimin iç kısmına kördüğüm dövmesi yaptırmıştım. İçimdeki karmaşayı temsil etsin diye. Bence bileğime çok yakışıyordu. Yara izinin bulunmadığı bir yer olduğu için oraya yaptırmıştım. Saçımı bir kez daha köpürtüp yıkadıktan sonra suyu kapatıp havluya sarındım. Diğer havluyla saçımın nemini alırken odama doğru yürüdüm. Gideceğim dövüş kafesi için rahat kıyafetler giymem gerekiyordu. İç çamaşırlarımı giyip altıma ten rengimde kilotl…