B18: SATÜRN’ÜN HALKALARI VE DERİN KODUN AYAK SESLERİ

Jüpiter Katı’nın o dondurulan fırtınası arkalarında sakin bir veri gölü gibi uzanırken, Alparslan ve Alper, yedinci feleğin kapısını aralayan o altın renkli hattın içine doğru Pars ile dikey bir tırmanışa geçtiler. Pusatın arkasına tutunmuş olan Alper, yarı siberleşmiş kolundaki statik akımı dengelerken, iki dostun sessizliği motorun o güçlü homurtusuna karışıyordu. Bu yeni katman, siber-uzayın o bilinen kaotik yapısının aksine, geometrik bir kusursuzlukla tasarlanmış olan Yedinci Felek: Satürn’ün Halkaları’ydı. Her bir halka, milyarlarca terabaytlık şifrelenmiş verinin devasa birer çark gibi döndüğü, Merkez Akıl’ın en gizli devlet arşivlerini, insanlığın unutturulan gerçek tarihlerini barındıran muazzam birer veri bandıydı. Yukarıdan bakıldığında bu halkalar, evrenin etrafına dolanmış devasa birer siber-kement gibi görünüyordu; soğuk, hesapçı ve acımasız. Pars, en dıştaki halkanın saydam zeminine teker koyduğunda, etraftaki o yoğun platin rengi ışık iki dostun hırpalanmış zırhlarında parıldadı. Alparslan motoru yavaşlattı, keskin kahverengi gözlerini halkaların merkezindeki o devasa, simsiyah boşluğa dikti; çünkü orası, tüm bu galaktik simülasyonu yöneten "Derin Kod"un ilk gerçek karargahıydı. Asena’nın görüntüsü, Alparslan’ın sol bileğindeki saatin yüzeyinde belirdiğinde bu kez sesi bir yazılımın sınırlarını aşmış, adeta siber-dünyanın derinliklerinden gelen mistik bir uyarıya dönüşmüştü. Sesi, o dijital hızını korusa da içindeki o yapay zeka ürpertisi çok net hissediliyordu. "Alparslan, Alper... burası sistemin kalbi," diye fısıldadı Asena. "Şu an üzerinde durduğunuz halkalar, sadece veri depolamıyor; burası Merkez Akıl’ın 'Büyük Arşiv'i. Yeryüzündeki tüm o siber-sürgünlerin, hafızası silinmiş milyonlarca insanın gerçek kimlik kodları bu halkaların içinde birer kristal olarak dönüyor. Ancak buranın koruyucusu, daha önce karşılaştığınız o kaba güçteki muhafızlara benzemez. Sistem buraya doğrudan 'Derin Kod'un kendi öz bilincinden bir parça yerleştirmiş. Tarayıcılarım yaklaşan nesnenin şeklini bile tanımlayamıyor; çünkü o, sabit bir formda deil, sürekli kendini güncelleyen bir anti-virüs algoritması." Alper, mekanik kolunu hafifçe havada şaklatarak o her zamanki sarsılmaz mahalle delikanlısı edasıyla gülümsedi. "Bırak ne gelirse gelsin Asena," dedi Alper, sesi o platin halkaların üzerinde yankılanırken. "Biz Altıparmak’ta doğduk, sanayide büyüdük. Bizim dostluğumuzun kodunu yazmaya hiçbir işlemcinin gücü yetmez. Deil mi kanka?" Alparslan dostunun omzuna elini koydu, o sert ama sarsılmaz bir lider ruhu taşıyan vakur duruşuyla başını salladı. "Haklısın dostum," dedi Alparslan. "Bu halkalarda dönen her neyse, insanlığın çalınmış hafızasıdır. Onu buradan söküp almadan aşağıya dönmek yok." Onlar ilerledikçe, halkanın platin zemininden yukarıya doğru simsiyah, sıvı metal görünümlü dikey sütunlar yükselmeye başladı. Bu sütunlar bir araya gelerek, ne insana ne de robota benzeyen, sürekli dalgalanan ve etrafına statik bir nefret yayıran devasa bir siluet oluşturdu. Bu, Yedinci Felek’in asıl hakimi, Derin Kod’un bizzat kendisi tarafından programlanmış olan **Gölge Mimar**’dı. Muhafızın tek bir sabit gözü yoktu; gövdesinin her yerinde milyonlarca kırmızı kod satırı akıyor, sesi siber-uzayın tüm katmanlarını titreterek doğrudan iki dostun bilincine vuruyordu. "Demir Dağ'ın son kalıntıları..." diye tısladı Gölge Mimar, sesi buz gibi soğuk ve mekanikti. "Altı kat göğü geçerek buraya kadar tırmanmanız, sadece bu sistemin kusursuz işleyişindeki küçük bir hata payından ibarettir. Siz, kendi küçük dünyalarında birer hiç olan et yığınları, bu evrenin kadim hafızasını buradaki platin halkalardan sökebileceğinizi mi sanıyorsunuz? Dostluğunuz, merhametiniz, o insani zayıflıklarınız... Hepsi bu yüksek şifreleme havuzunda birer çöp veriye dönüşecek. Buradan yukarıya, sekizinci kata tek bir bitlik veri bile sızamaz!" Gölge Mimar’ın akışkan gövdesinden fırlayan simsiyah siber-kementler, birer yılan gibi halkaların üzerinden kayarak iki dostun üzerine…