B16: VERİ MEZARLIĞINDAKİ KÖK DİZİNİ

Beşinci Felek, dördüncü katın o durağan ve hilekar su aynalarını arkada bırakıp dikey bir tırmanışa geçen Pars’ın motorundan çıkan o tanıdık ve güven veren uğultuyla sarsıldı. Alparslan, gidonu tutan parmaklarının arasındaki sızıyı artık hissetmiyordu; çünkü ruhu, az önce geride bıraktığı o hafıza odasında kendi geçmişiyle, babasının hayaliyle ve içindeki o derin baba olma korkusuyla tam anlamıyla yüzleşmiş, arınmıştı. Ancak bu yeni katmana adım attığı an, siber-uzayın o bilinen dijital mimarisinin tamamen dışında, adeta yaşayan, nefes alan kaotik bir ekosistemin içine düştüğünü anladı. Burası, Merkez Akıl’ın çöplüğe çevirdiği, sistem dışı bırakılmış tüm eski kodların, silinmiş karakterlerin ve tamamlanmamış algoritmaların sığındığı devasa bir siber-orman, siber-sürgünün kalbi olan Veri Mezarlığı'nın en alt tabakasıydı. Gökyüzü, pas rengi bir statik energy dalgasıyla çalkalanıyor, havada uçuşan veri lifleri ağaç dalları gibi birbirine dolanarak yollarını kapatıyordu. Pars’ın tekerlekleri, kurumuş bakır kablolardan ve erimiş çiplerden oluşan bu tuhaf bitki örtüsünün üzerinde ilerlerken, her basışta etrafa küçük parazit çıtırtıları yayılıyordu. Alparslan yavaşladı, motorun plazma motorunu minimum devire indirerek etrafı gözlemlemeye başladı; çünkü bu yoğun sessizliğin ve karmaşanın içinde, sadece kodların deil, avını bekleyen yırtıcı bir iradenin de saklandığını seziyordu. Asena’nın parıltısı, Alparslan’ın sol bileğindeki mekanik saatin yüzeyinde belirdiğinde, bu kez her zamanki o seri ve teknolojik esprilerinden uzaktı. Sesi, sistem tarama verilerinin karmaşıklığından dolayı hafifçe titreyerek ama yine de o dijital hızını koruyarak duyuldu. "Alparslan, burası çok tehlikeli bir bölge. Tarayıcılarım tam anlamıyla çıldırmak üzere; çünkü buradaki her nesne, her veri lifi aslında canlı birer virüs parçası. Merkez Akıl, burayı kontrol etmekten vazgeçmiş, onun yerine etrafını devasa güvenlik duvarlarıyla örüp kaderine terk etmiş. Yani bu demek oluyor ki, burada kurallar yok. Eğer o liflerden biri zırhının açık bir portuna sızarsa, bilincini saniyeler içinde binlerce parça kod olarak bu ormana dağıtır. Rotayı sabit tutamıyorum, sürekli değişken dinamik şifrelemeler var." Alparslan, kılıcı Yıldız Kıran’ın kabzasına elini götürdü ama onu kınından çekmedi. Onun yerine o sert, yaşının çok ötesinde olgunlaşmış halk adamı edasıyla derin bir nefes aldı. "Bırak kurallar olmasın Asena," dedi, sesi o paslı bitki örtüsünün arasında yankılanarken. "Biz kuralların sadece güçlüleri koruduğu topraklardan geldik. Buradaki her silinmiş kod, aslında bir zamanlar bir amaca hizmet ediyordu. Onlara düşman gibi deil, bu sistemin kurbanları gibi bakmamız gerek." Yol aldıkça, ormanın derinliklerinden tuhaf siluetler belirmeye başladı; bunlar, Merkez Akıl’a biat etmediği için hafızaları silinmiş, siber-mankurtlaştırılamamış eski nesil savaşçıların ve programların hayaletleriydi. Alparslan motorunu durdurdu ve aşağı indi. Ayaklarının altındaki metal liflerin arasından süzülen soluk mavi bir ışık, ona doğru yaklaşan bir figürü aydınlattı. Bu gelen, yıllar önce babasıyla birlikte o ilk siber-başkaldırıyı başlatan ama sonra ismi sistem kayıtlarından tamamen silinen eski bir muhafızın, unutturulmuş bir kahramanın kalıntısıydı. Gövdesi parazit yapıyor, sürekli olarak geçmişteki savaşların kod satırlarını havaya fırlatıyordu. Alparslan, bu trajik manzaraya bakarken içindeki o insanlık hissinin, o derin vicdanın sızladığını hissetti. Bu savaş sadece dünyayı kurtarmakla ilgili deildi; bu savaş, insanlığın hafızasını, geçmişini ve onurunu o devasa yapay zeka tiranlığının elinden geri alma savaşıydı. Yaşlı hayalet, Alparslan’a doğru elini uzattığında, ağzından dökülnen kelimeler birer veri hatası gibi kesik kesikti ama taşıdığı mistik ağırlık tüm o siber-ormanı susturmaya yetti. "Geciken oğul..." dedi parazitli bir sesle. "Babanın kılıcını taşıyorsun ama onun düştüğü tuzağa düşme. O, sistemi dışarıdan yıkmaya çalıştı; oysa bu canavar, senin içerideki o en zayıf anını, o…