Marsel

Elimi hemen geriye çektim. Marsel'i rahatsız edebilirdim ve bu ona kaza yaptırabilirdi. Kötü sonuçlar yaratmak istemiyordum çünkü sevgilimin doğum gününe gidiyordum. Bali maymunu gibi Marsel'in beline sardığım kollarım onun belini çok sıkıyor olmalıydı ki yavaşladık ve kollarımı Marsel'in belinden çektim. "Mera sarıl bana, korkabilirsin." "Çok hız yapmasak mı Marsel? Korkuyorum arkanda. 365 gün aç bırakılmış ilk defa yemek gören biri yemeğe nasıl sarılıyorsa bende sana öyle sarılmak istemiyorum." "Bana sarılmak istemiyor musun?" Dediği anda kırmızı ışıkta durduk. "Marsel yanlış anladın. Ben öyle demek isteme-" ve yüksek sesli bir Aragaz. Hızlıca saniyelik kaza yüklendi. Ani bir hareket yaptığı için kollarım refleks olarak Marsel'e yine maymun gibi sarılmıştı. "Marsel! Ne yapmaya çalışıyorsun? Delirdin mi?" "Mera, sarıl bana..." "Ne?" "Mera sarıl bana, sarıl bana ki, Dünyam güzelleşsin." Sırtına bir yumruk "Marsel kendine gel benim sevgilim var." Ama Görkem'i gerçekten sevmiyordum. Ben Marsel için yaşıyordum. Ben Marsel'i gördüğümde kendimi onunla yatakta görüyordum, ben Marsel'e çok aşığım sanırım. "Tamam." Dedi Marsel. Gözlerimi kaskın içinde kapattım ve başımı Marsel'in sırtına yasladım. Gözlerimi açtığımda karşımda duran Görkem'in evine baktım. "Marsel teşekkürler." "Birşey değil Mera." ...