2.Bölüm:Resimdeki Çiçek Kalbi

Hayır bu gerçek değildi olmamalıydı yıllar sonra olmamalıydı. Olamazdı değil mi? Şuan elimde olan mektup gerçekti hayal görmüyordum. Arkada büyük harflerle ATLAS GİRAY KANER yazıyordu. Titreyen ellerimle kaldırım ortasında durmuş mektuba bakıyordum. Kolumun bir anda dürtülmesiyle sıçradım. Kafamı kaldırdığımda Bora’yı görmem bir oldu. Bora çalıştığım okulda müdür yardımcısıydı pek haz ettiğim söylenemez. -Elçin sen iyi misin iki saatttir sana sesleniyorum. Put gibi kalmışsın yolun ortasında. Kafamı kaldırdığımda önümde Bora’yı gördüm aynı yerde çalışıyorduk tek farkla o ingilizce öğretmeniydi ben sınıf öğretmeniydim. -Dalmışım öyle fark etmedim seni. -Belli belli yolun ortasında durmuşsun Elçinden beklenmeyecek hareketler bunlar. -Bende bir insanım her şey olabilir Bora. Asıl sen burda napıyorsun bura baya uzak okula. -Öyle dolaşıyordum yani bişey yok tayin oluyormuşsun hiç söylemedin. -Söylemem mi gerekirdi seni ne ilgilendirir hem. -Hiç öylesine iş arkadaşıyız diye. Eee ne yapıyorsun bugün boşsan bir kahve içelim mi? -Hiç olmadığım kadar doluyuum maaleesef valizlerim toplamam gerekiyor. -kötü oldu bir dahaki karşılaşmaya içer miyiz? -Bakarız şimdi görüşürüz. -Görüşürüz. Bora’nın yanından ayrıldıktan sonra evin yolunu tuttum o sırada evlere bakıyordum. Malatya’ya gittikten sonra ilk bir otelde kalıp sonra evlere baksam daha iyi olacaktı sanırsam. Eve geldikten sonra valizleri hazırlamaya başladım aynı zaman da mektubun içinde ne olabileceğini düşünüyordum. En iyisi sonra bakmaktı belki daha iyi olduğum bir gün. —-------------------------------- 1.Hafta sonra (MALATYA) Bugün gezdiğim 4. evdi okula yakın olması güzel olması dışında iyi yanı yoktu gerçekten şanssız olduğuma daha iyi ikna oldum. Telefonla uğraşırken Belkıs’dan cevapsız arama olduğunu fark ettim. Onu tekrar çaldırdım ancak açmadı yüksek ihtimalle öğrencilerle uğraşıyordur. Otele geldikten sonra komidinin üstünde duran mektup gözüme ilişti. Açma cesaretim var mıydı kesinlikle hayır, fazlasıyla merak ediyor muydum evet. Eninde sonunda açmak suretinde buluncaktım sonuçta. Yatağa oturup mektubu elime aldım mektubu açtığım ilk dakika yere bişeyler düştü eğilip alacağım sırada telefonum çalmaya başladı. Telefona baktığımda Belkıs arıyordu telefonu açıp Belkıs’ın yakınmalarını ve beni özlediğini dinledikten sonra vedalaşıp telefonu kapattım. Yerdeki çiçeği elime alına bir papatya olduğunu gördüm. Yerdeki kağıdı mektup sanırken elime aldığımda bunun aslında bir fotoğraf karesi olduğunu fark ettim. Yetimhaneye gelmiş bir yardım kuruluşu tarafından çekilmişti fotoğrafta ben ve Atlas vardı. Ben elimdeki tavşan peluşuna bakıp gülümserken atlas beni izliyordu. Fazlasıyla eski bir fotoğraftı bunu görünce gözlerim dolmuştu. Fotoğrafın arkasını çevirince bir dörtlük yazdığını fark ettim şöyle yazıyordu; Sen benim çiçeğimsin Eğer seni unutursam Tüm çiçekler solasın Ben giderim diye solmayasın Okurken gözlerim dolmuştu nedeninibilmiyordum birkaç basit kelime ve cümle. Acaba unutmuşmudur gerçekten yoksahala hatırlıyor mudur bizi hiç bir zaman öğrenemeyeceğim bişey sanırım bu.