VII.PART: SEFİL PATRİCK VE TANRIYA DUASI

NOLAN ALVARO Ölüm kan dondurucu bir geçek. Bizim hayatımızdaysa bu zevk. Bir ganimet düşünün, oldukça değerli olduğunuzu uğrunuza savaşların olduğu bir ganimet. İşte bunun uğruna kan dökülmesinden zevk alırsınız değil mi? Ben savaşın ortasında kalmış bir Patrick görüyordum. Bu adam zamanında asil birisiydi. Öyle ki çoğu savaşın ortasında kalmış ganimetlerini saklayacak bir yer aramıştı. Kral Leo günlerden bir gün Patrick ile sohbet ediyorken gözleri Patrick’in boynunda asılı olan altından haç’a takılmış öyle ki onu o kadar çok istemiş ki gözlerini ondan alamamış. Kral Leo zengin olsa da Patrick kadar değilmiş Patrick oldukça zengin ve asil soydan gelen tek varismiş. Kral Leo bir savaşın ortasında kaldığında bir gün Patrick’ giderek yardım istemiş. “Bana ganimetlerinden verirsen tahtta yanımda yer alırsın.” Demiş Kral Leo. Patrick düşünmüş durmuş aklında dolaşan bir aç kurt gibi kemiren o sinsi düşünceleri bir anlığına silmiş zihninden sonra krala dönerek “elbette kralım.” Diyerek eğilmiş. Elinde tonlarca altının varken dahi kralın önünde eğilmek, ona sadakat göstermek de neyin nesiymiş öyle?! Oysa Patrick bir beyefendi üstelik bir soylu olduğu için elideki altınları ülkesi adına krala vermiş. Sonra savaş ülkeyi harap etmiş çeşitli hastalıklar gelmiş ve ülke yiyecek ekmeğe muhtaç kalmış. Patrick elindeki altınlarla ve yarısı gitmiş ganimetleriyle öylece savaşın ortasında kala kalmış. Ülkesi için altınları verdiğine pişman olmuş ve kralın yanına çıkmış. Kral Leo oldukça kibirli şekilde tahtında oturup şarap içerken kazandığı altınları ve ganimetleri düşünüyormuş. Patrick krala dönerek sinirle ve hiddetle bağırmış. “Siz yüce kralım! Siz bana bir söz verdiniz. Halkımız için dediniz! Oysa yüce kralım oysa siz halkımızı düşünmek yerine sefa sürüyorsunuz!” Bağırmış. Odadaki muhafızlar yanına gelip Patrick’in kolundan tutup onu susturmaya çalışmışlar ama engel olamamışlar ve o an Patrick boynunda asılı olan altından haç’ı kaldırıp sıkıca tutmuş ve tanrıya dua etmiş. “Tanrım, sen bu sefil kuluna yardım et. Açlıktan ölecek olanlara ya—“ sözünü tamamlayamadan kralın emriyle boğazından kesilerek öldürülmüş. O an kral öyle yakıcı zevk almış ki bundan gülerek ayaklanmış ve yere düşen kanlı altın haç’ı eline alıp gülmüş. “Kanlı bir savaşın ortasındayız ve tanrı bu yolda yanımızda olmayacak yüce Patrick.” Şuan olduğum durum tam olarak buydu aslında. Kanlı bir oyunun ortasındaydık elimizde olan gücü ve masayı korumak için büyük bir oyun oynuyorduk. Bazen kendimi Patrick gibi hissediyor bazense kral gibi görüyordum. Elimde tuttuğum ganimetler için kimseye hesap verecek değildim masada olan her birey için söz hakkım vardı. Ama onların bana bir söz hakkı yoktu. Olamazdı da. Babam, Konstantin Alvaro bu masa için büyük fedakarlıklar yapmıştı başta annem olmak üzere büyük kayıplar vermişti hepsi kendisinin yarattığı bu ikinci şans içindi. Ölüm onun için bir zevkti. Kan dökmekse bir tutkuydu. O bir savaşçıydı. O tam bir ifadeyle aslında askerdi. Kendisine bir söz vermişti bir gün asker olacaktı ama bunu başaramamış kendi dünyasında bir savaşçı olmuştu. Geriye dönüp baktığımda bende onun için bu yolda asker olmalıydım. Önceliğim her ne kadar masa olsa da asıl amacım eğitimimi tamamlamaktı. Artık resmen rus askeriydim bazen gizli görevlerde bazense sahada olabiliyordum şimdi masadaydım. Masayı koruyor ardından görevime sadık bir asker gibi emredilen görevi yerine getirmek adına subaylık makamımda oluyordum. Gözlerimi gümüş künyeme çevirip yutkundum. Artık önümde iki görev vardı. Birincisi Morozov denilen ailenin içine girmekti. İkincisi ise onu tekrar kazanmaktı. İkincisi daha zordu. Onun kalbini kırmış güvenini sarsmıştım. Künyemi çekmeceye koyarak başımı geriye attım. Buradan gittiğimde onun ne halde olduğunu tahmin edebiliyordum ama bu onu tamamen anlamamı sağlamıyordu. İçimde kabaran öfkeyi dinginleştirmek adına dişlerimi sıkarak önümdeki belgelere göz attım. Yarın olan toplantıda büyük bir kısım oylama yapacaktı. Bu oylamanın başlıca nedeni Fabia…