Yangını Söndürmek

*Sözler mi acıtırdı yoksa duyduğun gerçekler mi?* ~~•• Uzun zamandır bu kadar huzurlu hissetmemiştim fakat aynı zamanda ufacık bir huzursuzluk vardı kalbimin bir köşesinde. Her an kötü bir şey olacakmış gibi titrekti nefesim. Güzel olan şeylerin hemen sonu gelirdi benim için belki bu sefer farklı olur. Belki beni bekleyen daha güzel şeyler vardır. Hasretle beklediğim günler, geçmişimin özlemi hem can yakıcı hem merhametli. Bir ressamın çizemediği o mutlu tabloyu benim kaderim çizemezdi. Normal miydi bunlar yoksa ben mi normal karşılıyordum? Bu kadar acı ve keder gözyaşı normal olamazdı. Yapılan bir hata var. Yaşamım boyunca bir hatanın sonucuna katlanıyorum. Doldum ama taşamıyorum. Bunların sorumlusu kim diye soramıyorum çünkü sorduğum an cahil birine dönüşüyorum. Niye böyle söylüyorsun diye sormayın. Bir çocuğun özlemi, burukluğu, hüznü tatması çok acı. Mutluluğu, heyecanı, sevinci tatması gerekirken bunlar hiç adil değil. Bunun da bir sorumlusu olmalıydı, elbet vardır bir sorumlu. Benim hayallerim. Ulaşamadığım hayallerim. Her zaman kalbimde kalbimi hızlandıracak o küçük hayalim. Yapacak gücümün olmadığı cesaretimin olmadığı hayalimin suçlusu da onlar. Geriye dönüp baktığımda ağlayışlar, boşluk, kimsesizlik, umutsuzluk. Ben 12 yaşımda anne oldum. Atlas doğdu ölümün eşiğinden döndü. Minicik ellerini tuttum onun. Tüm sevgimi ona verdim masallar okudum, hastalandığında ben baktım. Her anında ben yanında oldum. Ben hâlâ çocukken 14 yaşımda bir daha anne oldum. Efla doğdu. Doğumuna yetişememiştim ertesi gün babam beni hastaneye götürmüştü. Annemin yanında yatmış minicik, kapkara saçlı güzel bir kız. O kadar güzel kokuyordu ki ben o gün anladım anne olmak için doğurmaya gerek yoktu. Ona da masallar okudum en çok ona kıyamadım çünkü o bir kız çocuğu ve onu tüm kötülüklerden korumak zorundaydım. Atlas ve Efla benim için her şey olmuştu. Hayatımın bir bütünüydüler. Canımın yandığı o günü hatırlatan herhangi bir şeyin korkularımı ortaya çıkarmasından nefret ediyordum. Ben 15 yaşımda büyüdüm. Evimizde huzurlu bir şekilde öğle yemeği yedikten sonra dinlenmek için yatağa uzanmış telefonumla oynuyordum. Kapı çaldı sessizliğin ortasında oflayarak kapıyı açtığımda polisler tam karşımda duruyordu. Uzun ve iri yapılıydı çakır gözleri gözlerime korkusuzca bakıyordu. Ben bu polis memurlarıyla birkaç hafta önce proje ödevim için röportaj yapmıştım şimdi ise karşımda duruyorlardı. Hayat acımasız gerçeklerle doluydu. Evi arayacağız, dediler. Ses çıkaramadım. Neler olduğundan hiçbir fikrim yoktu. Korkak bir sesle anneme seslendim ama annemi bulamadım az önce burada değil miydi? Anne diye seslenişlerim sonunda son bulmuştu. Annem gelmişti ve polisle konuşuyordu bizi dışarı aldılar. Annem telaşla babamı arıyordu. Her yer polis kaynıyor, sivil olan insanlar merakla bizim evi izliyorlardı. Amcamlar ve komşumuz yanımıza gelmişlerdi o kadar tedirgindim ki bir felaketin ortasına düşmüştüm. Küçüktüm bilmezdim ki böyle şeyleri. Efla ve Atlas ne olduğunu anlamadılar. Efla zaten küçük hiçbir şeyin farkında değildi. Atlas benim tedirginliğimi hissediyordu yengem ona çorba vermiş çizgi film izleyerek yemek yiyordu. Balkonda benimle dışarıyı izliyordu. Atlas polisleri seviyordu izleme dediysem de engel olamadım. Polisler su istediğinde beni gönderdiler korktuğumu görmemişler miydi? Çocuk olan eve neden polis gelirdi? Eve girdim polis elini yüzünü yıkıyordu. Ev o kadar karışmıştı ki her yer birbirine girmişti. Dolaptan su şişesini aldım mutfağa girip bir bardak alıp dışarı çıktım. Korktuğumu belli etmemeliydim ama yüzümün bembeyaz olduğuna adım kadar emindim. Yavaş yavaş herkese su verdim annem ortalıkta gözükmüyor ama odadan sesler geliyordu. Polis memurlarından uzaklaşıp sokağa adım attığımda bir adam karşıma dikildi. “Anneni ve babanı bir daha göremeyeceksin.” deyip tiksintiyle baktı. Bir cevap vermemi beklemeden gitti. Korkudan beyazlamış tenim ve titreyen vücudumla ağzım açık kalmıştı. Sözler mi acıtırdı yoksa duyduğun gerçekler mi? Nasıl büyürdü insan? Han…