Anne Olmak

*Aşk ateşte yanmak su da boğulmaktı. * ~~•• Yaşayarak büyürdü insan her duyguyu bir hisle yaşardı insan. Ve acıya dayanamayarak tüm hisleri uyuşurdu insanın. Kaybedilen bir his yeniden var olamazdı. Yaşayarak öğrenirdik bazı şeyleri ve yaşayarak kabullenirdik. Küçükken istenmemeyi kabul etmemiştim. Kilomu kabul etmemiştim. Ama. Öyle bir yere geliyor ki kabul etmemek imkânsız. Yeniden karşımdaydı. Yeniden o soğuk koridorlardan geçmiştim. Yeniden karşısına geçtim bu sefer fakat bu sefer bir beklenti içine girmedim. Sadece onu dinlemeye geldim. Elim titremiyordu hayır, gözümden bir yaş bile akmıyordu. Hissizleşmiştim sanki. Derin bir uykuya ihtiyacım vardı. Gözlerimi kapatmayıp tepkisini izledim. Bana bakmamak için direniyor elleriyle oynuyordu. Masanın üzerinde duran ellerim değildi masanın üzerinde yıllar öncesine ait olan annem, ben ve Halil ile çekilmiş fotoğraf duruyordu. “İlk defa öğrenmiyorum.” Bakışlarımı etrafta gezdirip ona çevirdim. “Sadece neden yalan söyledin anne. Ben her gün başkasına baba dedim.” Bakışlarını hemen bana çevirdi. “Ben sana anlatacağım her şeyi.” Dedi masanın üzerinden ellerini uzattı. Ellerine bakmadım, dokunmadım. Ona karşı hiçbir şey hissetmedim. “Çok gençtim hayatımda verdiğim bir kararın nasıl canımı yaktığını şu geçen yıllardan öğrendim. Üniversitedeydim bir arkadaş grubum oldu. Cengiz’i ben çok sevdim yemin ederim. Zamanla sevgili olduk tüm okul bizi konuşuyordu çok mutluydum. Gençliğimin en güzel yıllarında bir ihanete uğradım yani öyle sanıyordum. Cengiz’i bir kızla görmüştüm bu beni derinden yaraladı. Şu an o duyguyu anlaman mümkün değil. Çaresizlik ve pişmanlık içinde bana bakıyordu. Vücudum anlattıklarıyla ürperiyordu. “Aldatılmıştım yani ben öyle sanmıştım. Tüm kızgınlığımla Halil’in yanına gittim. Cengiz’in beni aldattığını söyledim. Kızım bilseydim yapmazdım. Halil bana dedi ki ondan intikam al. Benim ol ondan intikam al dedi. Öyle güçlü bir duyguydu ki aldatılmışlığın öfkesiyle onunla sevgili oldum yapabileceklerinin sınırını bilmeden. İlk başta her şey güzeldi. Tüm buluşmalarımız Cengiz’in gözü önündeydi. Bu fotoğraflar o zamandan kalma. Bir gün Cengiz önüme çıktı bana o kızın kuzeni olduğunu onu şehre yerleşmeye yardım ettiğini ve kızla eve girdiğini bu sebepten dolayı olduğunu söyledi. Öyle pişman olmuş kaybettiğim vakitlere vicdan azabıyla yanıp tutuşmuştum.” Yutkundu. Bu yaşadıklarına üzülmemek mümkün değildi. Sözlerine devam etti. “Ben onu affettim affedilecek bir şey yokken sonra biz barıştık. Okula gittik herkes yeniden sevgili olduğumuzu öğrendi ama Halil herkesle birlikte öğrendiği için bana olan tepkisi hala varlığını koruyor. Halil arkadaş grubumuzun bir parçasıydı ve kendisi kullanılmış erkek durumuna düşmüştü. Ama bunu kendisi istedi ben ona severek gitmemiştim meğer o bana çok aşıkmış. En yakın arkadaşının sevgilisine çok aşıkmış. Okulda müthiş bir gündemdeydik. Mezun olduk ama ben o gün hamile olduğumu öğrendim. Halil’dendi çünkü onun gözü dönmüş ve bizi tamamen ayırmıştı. Her şey biter sandım ama bitmedi. Seni doğurduktan sonra Cengiz’le kaçtım. Seni büyüttüm kardeşlerini doğurdum onların her anına şahit olmak nasip olmadı.” dedi ve daha sonra hıçkırarak ağlamaya başladı. Ona teselli vermek istedim çünkü o benim annemdi. O böyle olmasını istemedi. “Senin yanındayım anne.” deyip masanın üzerinde duran ellerini sıkıca tuttum. “Cengiz’i Halil öldürdü gözlerimin önünde. Suçu üstüme almamı istedi eğer almazsam eve yerleştirdiği bombayla sizi yok edeceğini söyledi.” Dediğinde gözyaşlarımı tutamadım. “Siz ölmeyin nefes alın diye ben burada her gün nefessiz kaldım ama yine de ölmedim. Her gün öldüm her gün dirildim. Ben her şeyi çocuklarım için yaptım. Yemin ederim sizin için sevdiğim adamın katilinin suçunu üstlendim. Yüreğim buna dayanamıyor nefes almakta güçlük çekiyorum. Bir el boğazımı sıkıyor gibi.” Annem gözlerini kapatmış hıçkırarak ağlıyordu yılların birikmişliği vardı içinde. Ayağa kalkıp yanına gittim. Ellerimle yüzünü avuçladım. Gözyaşlarını silip gözlerinden öpt…