Heykel

"Hiçbir zaman cesur olamayacağımı biliyorum ama hiçbir zaman da korkak olamam." ~~•• Sabah uyandığımda Almina ağzıma iki üç şey tıkayıp alışverişe götürmüştü beni. Almina deli dolu biriydi. Hep mutlu hep bir şekilde eğlenmenin yolunu bulan asla üzülmeyen bir kızdı. Her şeyi dalgaya alan espriler yapan inanılmaz eğlenceli biri. Ve her şeyde çok heyecanlı. Umudu tükenmeyen adeta umut olan, umudu yaşayan kızdı bazen ona çok imreniyorum. Ben onun aksine sessiz, kendi kendine eğlenen, kendi halinde mutlu biriyim. Almina elinde pembe bir elbiseyle bana yaklaşınca ondan kaçmaya başladım. Tam arkamı dönmüş gidecekken bir kız bana çarptı. "Pardon." dedi. "Sorun değil iyi misiniz?" dedim. Mavi gözlü, kahverengi saçlı olan kıza. "İyiyim, siz?" dedi sesi ince bir tondaydı. "İyi-" sözümü kesen Almina'nın sesi oldu. "Ayy kız iyi misin bir yerine bir şey oldu mu?" deyip ikimizin de elini tutup döndürdü. "İyi gözüküyorsunuz." dedi hızlı hızlı konuşarak. Kız afallamıştı. "Aynen öyle Almina iyiyiz bir şey yok." deyip kıza döndüm, "Kusura bakma." deyip mağazadan çıktık. Bu ufak olayı unutmak için Almina’ya hiçbir şey demedim. "Almina alışverişe hiç gerek yoktu bence." dediğimde kolumu cimcikledi, kaşlarını çattı. "A-a sus hakaret sayarım bak. İşime karışma lütfen. Bak bu sözümü unutma lütfen eğer kötü bir olay yaşıyorsan onu eğlenceye çevirebilecek tek kişi sensin çünkü geminin kaptanı kendi hayatını yaşayan kişidir." dedi kesin bir dille. Dediği cümleler kulağıma küpe olmuştu. "Geminin kaptanı olarak sizden gelen her şeye evet deyip susuyorum." Susmak ama ne susmak her dediğine evet diyordum. Ayaklarım şişmişti artık. "Almina tamam bak olmuyor hiçbir şey beğenmiyorum hiçbir şey bana göre değil şuradan alalım sade bir şey gidelim." dedim. Sabahtan beri mağaza mağaza koşturuyorduk. "Bana güven tamam mı? Bu son elbise zaten." deyip beni aceleci bir şekilde kabine gönderdi. Siyah saten bir elbise vermişti. Elbisenin omuzları düşük, ayaklarıma kadar uzanıyordu. Bel kısmından başlayan taşlar düşük omuz kısmına kadar uzanıyordu. Elbiseyi hızlıca giydim. Kabine bıraktığı siyah topukluları giyip saçlarımı sol omzuma topladım. Kabinden çıktığımda Almina’ya doğru yürüdüm. Almina’nın gözleri yuvalarından çıkacak kadar açılırken ağzı da aynı oranda beş karış açılmıştı. "Olmuş mu?" dedim bıkkın bir şekilde. Yorulmuş olsam da ilk defa güzel olduğumu hissetmiştim. "Üf çok güzel olmuşsun." dedi hayranlıkla gözlerini hala üzerimden alamıyordu. “Gerçek babamı öğrenmek için yaptığım hazırlığa bak.” Deyip ufak bir sinirlendim. "O zaman bunu alıyoruz." deyip kabine girdim üstümü değiştirip kasaya gittim. Almina da peşimden geliyordu. Elbise işi bittikten sonra eve geçtik. Mutfakta biraz oyalandıktan sonra hazırlanmak için odama girdim. Elbisemi özenle yatağımın üzerine koydum. Atlas ve Efla yanıma gelip şarkı açtıktan sonra beni izlemeye koyuldular. Saçlarımı su dalgası yaptım. Buğulu bir göz makyajının ardından kırmızı rujumu sürdüm. Çantama gerekli eşyalarımı koyup elbisemi giydim. Atlas ve Efla arkasını döndükten sonra. Son olarak ayakkabımı giydim. “Çocuklar arkanızı dönebilirsiniz.” dedim gülümseyerek. Yavaşça bana döndüklerinde ikisinin nutku tutuldu. “Çok güzel olmuşsun.” dediler aynı anda. Yatağa oturup ikisinin ellerinden tutup yanıma çektim. “Size küçük bir şey söyleyeceğim.” Merakla bana baktıklarında konuşmaya başladım. “Almina ablanızın ve Kutay abinizin neden bizim evde kaldığını az çok biliyorsunuz. Bu gece bize kötülük yapan kötü adamı yakalayacağız daha sonra minik hayatımıza güzelce devam edeceğiz.” Küçücük çocukların bunu anlaması zaman alabilirdi fakat bunlar hayat boyu unutmayacağı şeylerdi. Zaman geçerdi ama bu geçmezdi. Her şey unutulurdu ama bu günleri unutmak imkansızdı. “Almina ablayı ben çok seviyorum biz onunla kek yapıyoruz.” dedi Efla gülümseyerek. Atlas elimi sıkıca tutup konuştu. “Kutay abi bana yüzme öğretecekti.” Bu masumluğuna dayanamadım. Tebessümle başımı salladım. “İzin veriyorum ama şu an değil. Her şey düzene girsin ondan son…