Ölümün Sıcak Kolları

3.Bölüm: Umudun yoksun olduğu bu dünyada umudu arıyorsun. Siyah ve beyaz ne kadar da uyumlu yan yana sanki hiçbir sorun yok gibi... Aslında öyle zaten siyah karanlığı yaşarken beyaz umudu hayal ediyor... insanların yaşadıkları da öyle değil miydi? Başlarına birçok kötülük gelirdi. Karanlık düşüncelere boğulurlardı bir sonuca bağlayamazlardı durumu. Çaba göstermezlerdi çünkü ve beklerlerdi öyle çaresizce umudu... Benim hayatım siyah ya da beyaz değildi. Benim hayatım griydi hatta belki de siyah... Bir umudum yoktu. Bazı cümleler vardır umuda bağlar bazı cümleler vardır çaresiz bırakır. Hayatta yaptığım ve yapabileceğim şeyler sınırlıydı. Kimse görmezdi beni kimse merak etmezdi... Bu kız kimdir? Nedir? Neden böyledir? Sormazdı hiç kimse. Sahi, birinin beni merak etmesini mi istiyordum? Önemsenmek nasıl bir duyguydu? Önemsenmek neydi ki? Ben bilmezdim hiçbir duyguyu, göremezdim dünyayı duyamazdım... Alamazdım hiçbir şeyden keyif... yapamazdım... hiçbir anlamı olmayan şeyleri neden yaşıyorum? Zorundalıklar... hayatımı, mahvolmuşluğumu kanıtlayan kelime zorunda olmak, zorda bırakılmak, zorlanılmak istediğiniz kadar türetin yaptığı eylem değişmeyecek. Boşluk. İçimde büyük bir boşluk vardı yıllardır dolduramadığım bir boşluk. İçine ne koyduysam yıkıldı. Yapbozun eksik bir parçası değildi benim içim, yapboz tamamdı ama birleşmiyordu. Tuhaftı. Babalarının günahlarını çocuklar çekerdi. Babalar günah çukurundayken çocuklar masumdu. Çocuk için baba demek her şey demek arkanda duran koca bir dağ ama bazen o dağ başına yıkılabiliyor. Zihnimde kötü anılar canlandı yıllardır kaçtığım o düşünceler zihnimi kuşatmıştı. Yine o tepedeyim. Sessiz, sakin, huzurlu veyahut acılı... "Bak kızım... bu Ay sensin Güneş ise ben. Ben seni ışıtıyorum bu etrafındaki yıldızlar ise senin umutların, bir yıldız kayar ve umudun biter bu böyle böyle devam eder ve o kayan yıldızlar bir kara deliğe hapsolur ama korkma güzel kızım. Bir gün umutların tükendiğinde o kara delik senin ayaklarına gelecek ve umutlarını sana geri vererek senden özür dileyecek." "Anne, peki o kara delik beni de içine almaya çalışırsa, o zaman ne yapacağım?" Dedim yıldızları izleyerek. "O zaman sende kara deliğe hapsolup orada bir dünya kurarsın unutma sen Ay'sın ve yanında milyonlarca yıldızın var." O zaman ben de gün geldiğinde bir kara deliğe hapsolacaktım ve orada kendime bir dünya kuracaktım. Ya da o dünyayı yakacaktım. Şimdi bir kara deliğe hapsolmuştum. Kendime bir dünya kurdum karanlığın içinde tek ışık Aydı. Gökyüzünden bir yıldız kaydı dilek dilemek istemedim çünkü dilediğim dilekler hiçbir zaman gerçekleşmedi. Boşa umut etmeyi uzun zaman önce bırakmıştım. Elim çantamdaki defterime gitti hiçbir zaman yanımdan ayırmadığım defterim... Ona birçok şeyi anlatmıştım. Kendimi anlatmıştım ona, benliğimi unutmamak için yaşadıklarımı unutmamak için... O bendim, yazdığım her şey bendim kimse bunun farkında değil. Kalemimi alıp defterimin sayfalarını çevirdim gözlerim bazı cümlelerime takılı kaldı. Bu deftere hep mutlu anımı yazacağımı asla kötü bir anımı yazmayacağım diye almıştım, sözde öyleydi... Gözlerim bir cümleyi okudu. İçini yakan şeylerden, kaçmak istediğin gerçeklerden, seni öldüren ve bir gün seni öldürebilecek her şeyden kaçabileceğini mi düşünüyorsun? (23.10.2021) Bu cümleyi yazdığım anı çok iyi hatırlıyorum içim öyle bir acıyordu ki beni öldürecek sandım o acı. O gece hiç uyumadım çaresizdim, kendimi ilk defa o kadar çok kötü hissetmiştim. Kendime sorduğum soruyu cevaplayamıyordum. Siz ne cevap verirdiniz? Gözlerim başka bir sayfadaki yazıya geçti. Ay güneşe muhtaçtı... Güneş en büyük yanılgıydı... (18.01.2022) Umudun yoksun olduğu bu dünyada umudu arıyorsun. (24.03.2022) Çölde su aramak gibi bir şey bu. Olduğunu biliyorsun ama bulamıyorsun... Ve sen sevgili kendim sen enkaz altında kalacaksın. Üzgünüm, seni kurtaramıyorum... (26.03.2022) Üzgünüm sevgili kendim, kendimi kurtaramıyorum. Yapamıyorum ki böyle üzgün üzgün oturuyorum. Düşünüyorum, düşünmekten çıldıracağım. Derin bir nef…