Filmdeki Gerçek

Zaman geri dönmez. Bulutlar süzülür gökyüzünde şekilden şekle girer. Yapraklar dökülür çiçekler açar. Bahar biter bahar gelir. Çocuklar okumayı bitirir mezun olur. Aynada kendine baktığında günden güne değiştiğini görürsün. Saçların griye boyanır yavaştan. Zaman akar, zaman durmaz. Öyle bir ilerler ki sana sormaz. Sevgili kendim, Yaşadığın şeylerden kaçamazsın. Zaman durmaz akar gider. İyi şeyleri alır senden bundan kaçamazsın. İçindeki duygular bambaşka olsa da hiçbir şeye inancın kalmasa da kardeşlerinin huzuru için savaşmaya dayanmalısın. Hem yaşamak hem de yaşamamak yormuyor mu seni? İnsan dediğin nedir ki yaşayıp ölecek göçüp gidecek bu hayattan ama yaşadıklarının acısını nasıl yüreğinden kaldırır insan? Kalemimi defterimin arasına bırakıp karşımdaki manzaraya baktım. Eyfel kulesini yakından görmenin heyecanı kursağımda kalsa da bunu umursamadım. Bazı alışkanlıklarımdan vazgeçmemiştim. Yazmaktan hiç vazgeçmedim çünkü satırlar beni anlatan en iyi kelimelerdi. Suskunluklarım, çığlıklarımdı. Belki de kendime bulduğum en kolay kaçış yoluydu. Gözlerimi bana doğru gelen Dora’ya gitti. Yanıma yaklaşıp benim gibi çimenlere bağdaş kurdu. “Sabah seni evde görmeyince korktum.” Dedi. Başımı salladım. “Keyfim yok.” Dedim sıkıntılı bir nefes vererek. Ellerimle çimenle oynamaya başladım. Bir süre cevap vermedi. Ona baktığımda olduğu yerde yoktu. Nereye gitti diye sağa sola bakarken kucağıma bir şey düştü. Dora yanıma tekrar aynı şekilde oturduğunda ona şaşkınlıkla baktım. Bakışlarıyla kucağımı işaret etti. Yavaşça baktım kucağımdaki o şey kâğıt helvaydı. “Bana kâğıt helva mı aldın?” diye şaşkınlıkla sordum. Biraz da sevinç vardı sesimde. “Evet, senin için aldım.” Dedi gülerek. Heyecanla paketi açıp kâğıt helvamdan bir ısırık aldım. Gülüyordum. Gözlerimin içine bakıyordu ben ise gülüyordum. Ve belki de yıllar sonra bu hisle tanışıyordum. “Dora.” Dedim gülmelerimin arasından. “Efendim?” diye karşılık verdi. Başımı yana eğdim. “Teşekkür ederim.” Dedim. “Özür dilerim.” Dedi bakışlarına hüzün çökerek. Kaşlarımı çattım. “Neden?” diye mırıldandım. “Bencillik yaparak seni yalnız bıraktım. Beni senden korumaya çalıştım aptal gibi. Neler yaşadın hala anlatmadın ama çok acı çektiğini her gece uyurken yüreğine yorgunluk çöktüğünü ben hissedebiliyorum Lara.” Dedi kaşlarını havaya kaldırarak. “Bu acı günlerce geçmeyecek bir acı, Dora. Çünkü birini kaybetmek böyle bir şeymiş. İnsan öleceği günü bilmeden yaşar ya ben her gün öldüğümü bilerek yaşıyorum.” Dedim gözlerimin kenarlarına gelen yaşı elimle silerek. Eliyle çenemi tutup yüzümü kendine çevirdi. Diğer elinin baş parmağıyla yanağımı okşayarak alnımı alnına dayadı. “Acı çektiğin her gün için acı çekeyim. Ruhunun yandığı her gün ruhum yansın.” Dediğinde irkildim. “Hayır.” Dedim gözlerim kapalı. “Hayır artık acı istemiyorum.” “O zaman her acı çektiğin gün için seni mutlu edeceğim.” Dedi kendinden emin bir sesle. Gözlerimi yavaşça araladım. Alnım hala alnındaydı. Gözleri ise açık gözlerime bakıyordu. “İnanayım mı?” diye sordum sesim titreyerek. “İnan çünkü ben sana inanıyorum.” Dedi o güzel sesiyle. Boynuna sarıldım. Ellerini belime doladı. Sonra bir telefon sesi duyuldu. Ellerimi Dora’nın boynundan çektim o ise telefonunu çekip arayan kişiye baktı. Göz ucuyla kimin aradığını gördüm. “Açsana.” Dediğimde sırıtarak telefonu açtı. “Efendim Pelin.” Dediğinde gözlerimi devirdim. Sırıtmaya devam etti. “Sevgilimle oturuyorum sen ne yapıyorsun?” dediğinde ağzımı şaşkınlıkla açtım. Bana dudaklarını büküp gülmeye başladı. “Hmm bu akşam mı? Tabi ki geliriz.” Deyip kısa bir süre daha konuştuktan sonra telefonu kapattı. “Ne sevgilisi ya?” diye kaşlarımı çatarak sordum. Parmağıyla kaşımı düzeltti. “Ne sevgilisi Lara? Sevgili olduğumuzu kıza söyleyen sendin.” Dediğinde yanaklarım alev almıştı utançtan. “Ahaha utanma bu akşam film izlemeye çağırdı bizi orada anlatırsın durumu ya da hiç anlatma ben sevdim bunu.” Dediğinde omzuna vurdum. Telefonum çaldı. Osman amca arıyordu. “Efendim Osman amca?” “Nasıl gidiyor kızım?…