Toplantı

İnsan düşünceleriyle boğulabilir. Düşünce zihnimizin her tarafını kuşatmış uyutmayacak hale getirir. Geçmişin izlerini silmemize yardımcı olmaz sürekli hata arar zihnimiz. Bazen özlemin kırıntılarını süpürür kalbimizin boşluğuna doldurur. Zihnimizin oyunudur belki düşünceler. Sanmıyorum. Düşünceler nefreti de doğurur. Özlemini doldurduğumuz kalbimiz nefreti hisseder. Kalp tüm duyguları hisseder ama nefret öyle güçlüdür ki çiçek eksek nefret kurutur. Özlemek bazen nefreti doğurmaz. Hakikattir özlemek. İyiyi özler insan en çokta ben... anılar can yakar demiştim satırlarımın birinde. Geçmiş anılarla dolu geçmişte can yakar oldu. Düşünceler zihnimdeler, düşünceler geçmişte gezinirler. Can yakar, kalbim sızlar fakat akmaz artık gözyaşım. Zaman benden her şeyimi aldı, gözyaşlarımı da. Zaman bana öyle bir şey verdi ki acımasız bir kalbe sahip oldum. “Kızım biletini aldım. Bu akşam 20:30’ da uçağın var. Fransa’ya inince haber verirsin zaten seni orada adamlarım karşılayacak. Orada bir evim var. Açıkta kalmayacaksın her şey hazır dolu ev. Hastane işim olmasa ben giderdim restoranı kontrol etmeye ama biliyorsun doktor seyahat etmemi yasakladı.” Dedi Osman amca. Ona gülümsedim. İçten bir gülümseme miydi bilmiyorum ama minnet duyduğum kesindi. “Sakin ol Osman amca ben gidip bakarım. İlgilenirim restoranınla emeklerine ihanet etmem. Yılların teşekkürünü bu şekilde verebilirim sana gerçi bu teşekkür az kalır.” dedim. Osman amca yanıma oturdu bir elini destek verir gibi omzuma koydu. “Teşekkür ediyorsun bana ben ise senden özür diliyorum kızım. Vakti zamanında yanında olabilseydim çok başka yerlerde olabilirdik.” Dediğinde yutkundum. “Başka yerlerde olsaydık Halil hâlâ peşimde olabilirdi. Ben yine aynı şeyleri yaşar ve yalnız olurdum. Osman amca sen benim yalnızlığımı paylaştın. Ben sana borçluyum.” Dediğimde Osman amcanın gözleri doldu. “Aman be kızım ağlatacaksın yaşlı çınarı. Neyse eşyalarını hazırladın mı zaten 1 hafta kalacaksın.” Dedi. “Evet, hazır sayılırım birkaç eşyam kaldı. Onları da hazırlayıp çıkarım. Havalimanına kadar gelmeme gerek yok. Kutay bırakır beni.” Dedim. Ayağa kalkıp merdivenlere yöneldim. Merdivenlerden yukarı çıktım. Odama girip değerli eşyalarımı koydum valize. Saat 18:00’a geliyordu. Kısa bir duşa girdim. FRANSA Anahtarla evin kapısını zor bir şekilde açtım. Valizimi bir elime alıp evin içine soktum ve son olarak kapıyı kapattım. Derin bir nefes vererek karanlık ve sessiz evin içine baktım. Nedense huzurlu hissetmiştim. Bu huzur garip bir şekilde beni gülümsetmişti. Ev karanlıktı fakat ışığı açmak istemedim. Bir elimde telefonumun feneriyle diğer elimde valizimle merdivenleri çıktım. Koridorda yan yana olan odalardan birine daldım. Valizimi bir kenara koyup kapıyı kapatıp ışığı açtım. Derin bir nefes verdim. Fransa’daydım. Garip. Odam sade kahve tonları hakimdi. Beyaz yatağım yanında kahverengi bir komedin kapının yan tarafında ayna ve aynanın yanında gardırop vardı. Banyo olduğunu tahmin ettiğim bir kapı girişi vardı. Duvardaki küçük saat 03:25’i gösteriyordu. Odayı incelemeyi bırakıp valizimden pijama takımımı çıkarıp giydim. Yatağıma oturup Osman amcayı aradım. Uyumadığını biliyordum. “Osman amca ben odama yerleştim. Yani odalardan birine girdim. Uyuyacağım şimdi.” Dediğimde içi rahatlamış bir şekilde nefes verdi. “Tamamdır kızım iyi uykular. Bu arada sabah minik bir sürprizle karşılaşabilirsin.” Şaşırdım ama bu ifademi o görmedi. “Nasıl sürpriz?” diye sordum. “İyi uykular Saye.” deyip kapattı. Üstünde durmadan uykuya daldım. ~~•• Uykudan uyanmak isteyip de uyumaya devam etmek çok saçma bir şeydir. Yorgunluğumu tam üzerimden atamamışken kurumuş boğazımın acısıyla inledim. Yavaşça ayağa kalkıp kapıyı açtım. Ve sanki iki kez kapı açılmış gibi bir ses duydum. Bir elim kapının kolunda gözlerim ise karşımda duran kahve gözlere sahip adamdaydı. Bu yıllardır görmediğim haberini almadığım kişi Dora Koran'dı. Yeni uyanmış şişmiş gözleri, dağınık saçları, uzamış kirli sakalları, irileşmiş kaslarıyla tam karşımda duruyor…