Ruhlar Çıkmazı

Huzursuzluğun en üst seviyesindeyim. Haftalar geçti ve ben hâlâ Kutay'ın dediklerini düşünüyorum. Kafamı dağıtmak için Atlas’ın odasına gittim. Yatağın üzerine oturup onu izledim. Ödevini yapıyordu. Birkaç dakika sonra esnemeye başlayınca ona seslendim. "İstersen sana masal anlatabilirim." Atlas kalemini bırakıp bana döndü. "Hayır ben büyüdüm, masal dinlemek istemiyorum." dedi ve önüne döndü. Yarın onun doğum günüydü. Bugün ise 27 Kasım 2022 idi. Dudaklarımı bastırıp hiçbir şey demedim. Ayağa kalkıp saçlarını öptüm. Bir şey demeden odadan çıktım. Kalbim yoruluyor ama nedense o yorgunluk bana güç veriyordu. Kapı çaldığında duvardaki saate baktım 21.45'ti. Uzun zamandır kimse gelmediği için tedirgin oldum. Annem evde yoktu. Nerede olduğunu bilmiyorum. Ortada büyük bir acı var fakat o yok. Ne kadar acı verici biliyor musunuz? Ben her gün her gece kendimi bu karanlıktan kurtarmaya çalıştım ama sonra kendimi bu karanlığın içine gömdüm. Kapı tekrar çaldığında ellerimi yumruk haline getirip kapıya doğru ilerleyip açtım. Karşımda ellili yaşlarında güzel giyinmiş bir adam vardı. Gözlerinde oldukça belli olan bir telaş vardı. "Buyurun kime bakmıştınız?" diye sordum kibarca. "Lara kızım siz misiniz?" "Evet benim," tedirginlikle verdiğim cevabı devam ettirdim. "sizi tanımıyorum." İçimde bir huzursuzluk vardı. Tırnaklarımı avuç içime batırıyordum. "Seninle bir konu hakkında konuşmak istiyorum kızım." dedi gözleri gözlerimden ayrılmazken. Büyük bir kararsızlıkla karar verdim. Bu kadar kibar birinin bana zarar verebileceğini düşünemiyorum. "Konuşalım ama içeride olmaz çünkü Atlas sizden korkabilir." dedim. Başını hızlıca salladı. "Tamam ben sizi bekliyorum." dedi. İçeri, Atlas’ın odasına gittim. Yatağına yatmış uyuyordu. Yanaklarını usulca öpüp boynunu kokladım. Odadan çıkıp telefonum ve anahtarımı masanın üzerinden alıp dışarı çıktım. "Buyurun ileride bir park var orada konuşabiliriz." dediğimde kafasını salladı. Parka varana kadar derin bir sessizlik hakimdi. Düşüncelerim zihnimi boğuyor, duyacaklarım beni korkutuyordu. Parka geldiğimizde bir banka oturduk. Gözlerimin içine üzüntüyle baktı. "Bana niye öyle bakıyorsunuz?" diye sordum titrek bir sesle. "Ben her şeye şahit oldum." dedi üzüntüyle bakan gözlerine karşıt sert bir şekilde söyledi. "Neye şahit oldunuz?" Korkudan sadece soru soruyordum. Önceden olsa korkmazdım. Sadece her ihtimali düşünürdüm. Şimdi ise sadece kötüyü düşünüyorum. Bana gelecek olan tüm kötülükleri. Ne kadar acı verici değil mi? Gözleri gözlerime tuhaf bir şekilde baktı. "Söyleyeceklerim için üzgünüm ama dinlemek zorundasın. Ben asla onlardan biri olmadım. Bak şimdi anlatıyorum. Sakın beni dinlemeden gitme." dedi yalvarır bir sesle. Elimi koluna yavaşça koydum. "Amca her ne anlatacaksan çabuk ol. Kötülük benim hastalığım çabuk anlat ki ilacımı bulayım. Bir hastalık daha öldürmesin beni." dedikten hemen sonra boğazım düğümlendi. "Ben Halil'in evindeki aşçıydım. Yıllardır onun evinde çalıştım. Annen, baban ve Halil arkadaştılar. Aynı evi paylaşıyorlardı. Halil anneni, annende babanı seviyordu fakat annen babana kıskançlık oyunu oynayıp Halille evlendi. Sen doğdun ama annen yaptığı bu oyundan pişman oldu. O kadar pişman oldu ki hep derdini gelir bana anlatırdı. Bana buraları terk edeceğini söyledi, vazgeçiremedim. Seninle birlikte babana kaçtı ve sizde uzaklara gittiniz. Sizden sonra evde sessizlik hâkim sürdü. Halil aylarca odasından çıkmadı. Bir gün odadan çıktı, evin içinde esti gürledi. Planlar yapacağını sizi mahvedeceğini söyledi. Senin küçüklüğünü hatırlıyorum. Elinde elma şekeri vardı ufacık bir kızdın neyse sen biraz daha büyüdükten sonra babanı öldürüp anneni hapise attırdı. Seni onlardan kopardı. An-" Bu tüm duyduklarım zihnimde dönmeye başladı. Ellerimi öne doğru uzattım susması için. Ellerim titriyordu. "Halil benim babam değil. Bunu hiçbir zaman kabul etmedim. Benim babam öldürüldü cezasını da annem çekti. " Sesim giderek güçleniyordu. " Benim çocukluğumu elimden aldılar. Ben küçük kız çocuğuyken büyüdüm.…