Unuttum Sandım

*Hıçkırıklardı nefesimi kesen. * Ölüm yakışacak mı ona? Hissizlik ölüm demek değil mi? Küçücük bedene toprak karışacak, yağmur ıslatacak. Yağmur üşütmez mi çocuğu? Titremez mi kemikleri? Acı ruhtaysa eğer beden niye kaybolur? Geride kalanların gözyaşları kurutur mu toprağı? Ağlamalar, çığlıklar, acı her şey karışık bir avuç toprağın önünde. Kimdir bu topraktaki? Ölmek kurtuluş değildir. Her ölümün cezası vardır o da ruhun sancısıdır. İntikam alınacak dendi. Neyin intikamı bu? Geçmişte ne oldu bu öfke neyin öfkesi çok merak ediyorum. Görevimin sonunda amacıma ulaşabilirim umarım. Kutay Surhan Çocukluğumdan beri hayran olduğum kalbimde kelebeklerin uçuşmasına neden olan o adam. Yaptığım bir hatadan dolayı beni kabul etmiyor. Onu en son bir kızla aynı evde kalırken gördüm bu canımı çok yaktı. Lara Saye Ay. Benim sevgilimi benden aldı. Onu geri kazanmak için her şeyi yapabilirdim. Zamanı geliyordu her şeyin. Çok az kaldı. ~~•• Kapıyı hızla çalıp açtım. "Günaydın doktor hanım Efla bugün daha iyi görünüyor. Sabah testler yapıldı sonuçlar çıktı mı?" Dedim gülümseyerek. Doktor Akşin bana mutlulukla baktı. "Günaydın Lara Hanım testler henüz elime ulaşmadı ama durumu iyiye gidiyor. Efla çok güçlü bir kız inancımızı kaybetmeyelim." Tuhaf bir şekilde duygulandım mutluluk ve umut vardı içimde bu gözlerimin dolmasına sebep oldu. "Teşekkür ederim." Dedim. Doktor Akşin eliyle işaret ederek oturmamı istedi. Bende onun isteğini yerine getirdim. "Seninle biraz konuşmak istiyorum Lara korkmana gerek yok biraz sohbet etmek istiyorum." Dedi tebessüm ederek. "Olur Akşin Hanım ne konuşacağız?" Dedim. Saçlarını düzeltip gözlüğünü çıkardı. "Nasılsın?" Dedi birden. Şaşırarak cevap verdim. "İyiyim siz nasılsınız?" Diye cevap verdim. Bakışları değişti. Elinde kalemiyle oynamaya başladı. "Hayır iyi değilsin. Sadece kendini kandırıyorsun." Derin bir nefes aldım gülüşüm soldu. 15 yaşımdan sonra hiçbir şey normal olmadı benim için. Acınası bir halde mi görünüyorum, hayır sadece bu olanları yaşamayabilirdim. Hani diyoruz ya yaşanması mümkünken yaşayamadığımız hayatlar yakar canımızı. Benimki de aynen böyleydi. "Yaşadıklarım kolay şey değil. Çok fazla yıprandım omuzlarımda yüklerimin izleri var." Dedim gözlerimi yere indirerek. Sağ gözümden bir damla yaş aktı. Ben galiba sorumluluk almaktan korkuyordum. Ben korkak bir kız mıyım? Söyleyin bana cesaretli miyim cesaretsiz mi? "Her şeyi yoluna sokmaya çalışıyorum bazen olayın başında çıldırıyorum ama sakinleştiğimde doğru adımlar atıyorum. Bu olayın başında mahvoldum ama daha yolun sonu belli değil bu yüzden umudumu yeniden yeşertiyorum. Bu benim elimde." Dedim. Gözyaşımı sağ elimle sildikten sonra gülümsedim. "Seni tebrik ediyorum Efla sana çekmiş. Ne yaşamış olursan ol tutunacağın tek dal kendinsin." Dedi tebessüm ederek. Tekrar bir şey diyeceği sırada odanın kapısı çaldı. "Akşin Hanım Efla'nın sonuçları çıktı." Dedi. Dosyayı verdikten sonra odadan çıktı. Doktor Akşin dosyayı inceledi. Yüzü tebessüm ediyordu. İyi şeyler olacak eminim, hissediyorum. Doktor kafasını kaldırıp bana baktı. "Tedavisinde sona yaklaşıyoruz bugün çıkışını yapabiliriz. İstediğiniz yerlere götürüp güzelce eğlenip vakit geçirebilirsiniz. Şu anlık yediği her şeye dikkat edilmeli." Doktorun verdiği bu güzel habere sevinç gözyaşlarıyla karşılık verdim. "Çok teşekkür ederim çok teşekkür ederim. O zaman ben vakit kaybetmeden çıkışını yapayım." Diyerek odadan çıktım. Şükürler olsun şükürler olsun az kaldı kurtuluyoruz. Koridorun sonunda Kutay’ı gördüm. Efla hastaneye ilk yattığı zamanlar ortadan yok olmuştu bunun sebebi ise gizli görevde olmasıymış üç haftanın ardından çiçek ve oyuncaklarla birlikte hastaneye gelmişti. Durumunu açıkladıktan sonra özür diledi. Eflayı 4 aydır hiç yalnız bırakmadı. Şu an olduğu gibi benden iyi haberler bekliyordu. Ona koşarak sarıldım. Kulağına doğru hafif sevinç çığlıkları atıp güldüm. "Tedavisinin bitmesine az kaldı bugün çıkışını yapıyoruz." Dedim. "Valla mı?" Diye sorduktan hemen sonra beni döndürmeye başladı. "…