Güçlü Olmak Zor

*Bir anda tüm hayatın yükleri sırtıma bindi kambur kaldım. * Birkaç Hafta Sonra… Dora'nın Anlatımıyla Sokağın sonu gelmiyordu kaldırımda bastığım sert adımlar içimdeki yangını söndürmüyordu. Nereye gidersem gideyim bitmeyecek bir acıya bulaşmıştım. Sonu gelmeyen beni öldüren bir acı. Hani çivi çiviyi söker ya acı acıyı sökmüyor, gitmiyor, bitmiyor bunu daha başka bir şekilde açıklayamıyorum. İçimde bir parça o ülkede bir can için orada kaldı. Ne yaparsam yapayım o parça benimle gelmiyor sanki o parçam onun olmuştu. O parçam bana ondan haber getirecekti. Buna inanıyordum ama neden inanıyordum? İstenmediğim yerde durmak bana yakışmaz zira bahanem bu. Diyemiyorum ki ben bu acıyı gözlerine baktıkça ağırlığı altında eziliyorum. "Hep sana çıkıyor bu yollar" diyor bir şarkı oysa yollarımızın kesişemeyeceği kadar uzağa gittim. Sevmekten korkmuyorum ama görüyorum ki sen korkuyorsun. Sonumuzun böyle olmasını istemezdim su perisi. Beni bu acıya mahkûm eden sen değilsin. Tüm suç kalbimin çünkü imkânsız birini sevdi. Neden sevdin kalbim? Fransızca da asla birlikte olma ihtimalinin olmadığı, imkânsız birine âşık olmanın verdiği acıya la douleur exquise denir kısaca zarif ağrı. Bu sana yeter mi? Ne güzel tanımlıyor seni zarif ağrım... Olsun uzaktayken ben iyileşeceğim. Belki başka birini severim ama bu ihtimal beni öldürür çünkü hayallerime bir başkasını yakıştıramam. Buraya geleli haftalar oluyor saymadım çünkü sensiz geçen her günüm çok uzun geliyor. Buna alışacağıma inanıyorum. Burada bir iş buldum bir kafede garsonluk yapıyorum. Fransa’dayım burası çok güzel ama senin yanın daha da güzel neyse seni düşünmemeliyim. Çalıştığım kafeye geldiğimde önlüğü giyip mutfağa girdim. Buraya her gün bir kız geliyor. Siyah saçları var ve Türk olduğu her halinden belli onunla şu ana kadar hiç konuşmadık ve konuşmakta istemem sadece dikkatimi çekti. "2 numaralı masa çilekli pasta istedi sen götürür müsün? Benim telefonla konuşmam lazım." dedi iş arkadaşım Andre. Çocukluğunu Türkiye’de geçirdiği için biraz Türkçesi vardı. Ona kafamı sallayıp tepsiye pastayı koyup yola çıktım. Tabağı söylediği masaya bıraktım. "Teşekkür ederim." Dediğinde duraksadım. "Türk müsünüz?" Diye gülerek sordum. Gurbette bir türkle karşılaşmak büyük bir sevinçti benim için. Müşterinin her gün gelen o siyah saçlı kız olduğunu son anda fark ettim. "Ah evet türküm. Ne güzel tesadüf bir türkle karşılaşmak." Dedi büyük bir sevecenlikle. "Evet neyse afiyet olsun." Dedim. "Sağ olun." Dediğinde başımı sallayıp mutfağa geri döndüm. Telefonum çaldı arayan eski bir arkadaşımdı onunla konuştuktan sonra telefonu kapattım. Duvar kağıdımda Lara'nın resmine baktığımda artık tüm fotoğraflarını silmem gerektiğini düşündüm ve bir çırpıda sildim. Su Perisi artık benim için yok oluyorsun bu aşkı burada bitireceğim. Lara'nın Anlatımıyla Bu hayatta bir kez daha yıkıldım. Tam mutluluğu yakaladım derken uçurtmanın ipini kaçırıyordum ve uçurtmadaki mutluluğum sonsuzluğa uçuyordu ve ben onu yakalayabilecek kadar büyük değilim. Her canım yandığında ölecekmiş gibi hissedip aciz duruma düşüyordum. Neden Kutay'a anlattım ki? Bilmesine gerek yoktu. Yardım edemezdi o bana. Yardım etmek isteseydi beraber başaracağız diyebilirdi ama o sadece tekil olarak konuştu. Bu gerçeği yüzüme vurdu. Kimsesiz olmam gerçeğini. Ona gerek yoktu zaten sadece kedime kızıyorum senin senden başka kimsen yok Lara niye her defasında insanların gözü önünde küçük düşüyorsun? Her seferinde bunu yapıyorsun karşına bir engel çıkınca yok olmak istiyorsun! Çünkü o an kendinde olmuyorsun artık kendini suçlamayı bırak. Hep öyle olmuyor mu sevgili kendim? Sürekli önemli taş olmak zorundayım ben olmasam ben ayakta durmasam her şey yerle bir olacak. Ben güçlü olmak istemiyorum ki. Ben huzurlu ve mutlu bir hayat yaşamak istiyorum. Efla lösemi hastası haftalar önce öğrendim. Tam bir salak gibi Kutay'a anlattım ve sonra Kutay'ı bir daha hiç görmedim. Annem Eflaya iyi bakıyor. Doktor Akşin bizimle iyi ilgileniyor tedaviye başladılar. Umudumuzu kaybetmi…